search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
13


column


BARRY HOFSTEDE


stond ik aan de bast van een boom te likken’


‘In het centrum


S


Schrijven is voor een groot deel het inzetten van je zintuigen. De schrijf- opleiding bestond voor het grootste gedeelte uit het aanwakkeren en mij bewust maken van mijn zintuigen. Horen, zien, ruiken, voelen en proeven. Ik heb urenlang met gesloten ogen en in stilzwijgen op talloze plekken in de stad gezeten om me bewust te worden van de geluiden om mij heen. Door je ogen te sluiten, valt meteen het belangrijkste zintuig uit. Tegelijkertijd begon ik meer te horen, of beter gezegd, ik werd mij bewuster van wat ik hoorde. Al die kleine geluidjes vormden samen een symfonie van het dagelijks leven die een wereld aan mogelijkheden opende. Zonder te zien kon ik ze op geheel nieuwe manier interpreteren en mij eigen maken. Dat was een fascinerende gewaarwording. Net zoals die keer dat we naar buiten werden gestuurd met een zintuiglijke opdracht en ik midden in het centrum van Utrecht aan de ruwe bast van een boom stond te likken. Tegelijkertijd rook ik niets anders dan een sterke, vochtige houtlucht, terwijl het puntje van mijn neus langs


de boom schraapte. Het was een zware lucht. De smaak van de boom was nootachtig, dat is wat er het dichtstbij kwam. Een donkere smaak – ik weet nog dat ik dat heb opge- schreven. We werden aangestaard en uitgelachen, en wijzelf hebben er ook hartelijk om gelachen. Om iets moois en goeds te maken of om ergens te komen, ongeacht in welke discipline, moet je een beetje schaamtevrij zijn. Schaamte is vaak, zo niet altijd, een vorm van overmatig zelfbewustzijn. En daar heb je niks aan, tenzij je het bewust inzet. Maar dat is een ander verhaal voor wellicht een andere keer. Dat proces om mij bewust te worden van mijn zintuiglijke ervaringen was (en is) een soort van innerlijke reis die van alles en nog wat in mij oproept. Dat ‘van alles en nog wat’ laat zich nog het best omschrijven als ver- wondering. Het is een manier om tot schrijven te komen als wel een manier om de wereld te begrijpen en opnieuw te ontdekken. Dankzij mijn zintuiglijke ervaringen wordt het dagelijks leven een avontuur.


Barry Hofstede maakte van november 1992 tot mei 1993 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië. Daarna had hij nog tien jaar nodig om die periode enigszins een plek te geven. Barry is sinds 2002 (toneel)schrijver. Oorlog en veteraan-zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 verscheen zijn boek NL-Peacekeeper. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en mee- gemaakt tijdens zijn uitzending.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76