This page contains a Flash digital edition of a book.
Iedereen wil dus zijn beste beentje voor- zetten. Een nieuw geluid dus? In ’t Veld van Rebel: “Ja, een nieu- we samenwerkingsaanpak is echt no- dig. Daarom is het ook zo goed dat we die samenwerking in dit project tot KPI hebben verheven. Ik denk dat iedereen zich heeft verbaasd over hoe het er in het verleden soms aan toe ging en van het chagrijn af wil wat is ontstaan door alle gedoe rond PPS-projecten. Wij, Besix, Rebel en Agidens, geloven echt niet in een vechthouding in dit soort langdurige contracten. De duur van het contract, maar ook het grote belang van een goede afloop voor zowel RWS als ons vraagt een houding die stuurt op continuïteit en vertrouwen, waarbij bei- de partijen zich kwetsbaar op kunnen stellen en bereid zijn steeds weer in el- kaar te investeren. Dus een cultuur van ‘geven en krijgen’ in plaats van ‘nemen en vragen’. Voor alle partijen is het van groot belang te laten zien dat PPS wel werkt, voordat de politiek op een ge- geven moment zegt: nu is het genoeg, PPS-en doen we niet meer.”


Klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar het is dus allemaal eensgezind- heid binnen project Keersluis Limmel? Die opmerking wordt direct gepareerd. Natuurlijk zijn er ook momenten van dis- cussie en meningsverschillen geweest die de samenwerking bedreigden. Be- langrijk is echter hoe je daar mee om- gaat en dat je je bewust bent dat er genoeg punten in het contract zijn waar- mee de partijen elkaar enorm veel pijn kunnen doen, klinkt het. “Maar het ver- leden heeft aangetoond dat dat ons niks verder brengt, terwijl we wel allemaal hetzelfde belang hebben, namelijk dat er straks een keermiddel staat waar ie- dereen trots op kan terug kijken en waar ook mijn collega-beheerders met plezier mee kunnen werken”, zegt Tils.


Voldoende senioriteit Tom Haesebrouck van Agidens knikt in- stemmend: “Ik denk dat iedereen hier ook voldoende senioriteit heeft om te beseffen dat escaleren ook een beet- je falen van jezelf betekent. Soms is het misschien even nodig, maar het is een teken van volwassenheid een pro- bleem op te lossen op het niveau waar het hoort. Bovendien heeft iedereen er


34 Nr.2 - 2016 OTAR


belang bij die oplossingen nu te vin- den, omdat het zich anders de komen- de dertig jaar tegen je kan keren.” “Het afgelopen jaar hebben we genoeg mo- gelijkheden gehad om hier de bom te la- ten barsten, maar gezamenlijk hebben we dat weten te vermijden, op alle ni- veaus”, vult Mulder met instemming van de anderen aan. “Dat kan als je weet wat de belangen van de andere partij zijn, je ook de moeite neemt je daar in te verplaatsen, het bespreekbaar maakt en samen te kijken naar een oplossing. Het gaat dus om zaken te herkennen, te erkennen en te verbeteren, maar ook de ruimte te bieden om elkaar op zaken aan te spreken, zonder met de kaarten op de borst te spelen. Dat maakt ieder- een scherp en je zou wel gek zijn het vertrouwen te beschamen. Hier mer- ken wij dat dat veel beter werkt, dan het maar te laten escaleren.”


Potentiële conflicten voorkomen Hoe dat in zijn werk gaat, wordt ver- duidelijkt met twee voorbeelden die bij Limmel hebben gespeeld. Het eer- ste betreft een ontheffing Flora en Fau- na die pas na de aanbesteding bin- nenkwam. BESIX had moeite met een aantal van de daarin gestelde voorwaar- den. De planning was om een belang- rijk deel van de werkzaamheden aan de keersluis en de aan- en afvoer van bouwmaterialen in de nachtelijke uren te laten plaatsvinden, vooral ook om- dat het dan veel minder druk op het wa- ter is. De aanwezigheid van vleermuizen


gooide roet in het eten. Partijen beslo- ten om de contractueel juridische dis- cussie over wiens risico dit nou precies was uit te stellen en eerst drie parallel- le trajecten op te pakken: (1) het samen werken aan de aanvraag tot een aange- paste ontheffing, (2) een aanpassing van de werkzaamheden in het licht van de vigerende ontheffing en (3) een worst- case analyse (van tijd en kosten) in ge- val geen aanpassing van de ontheffing mogelijk zou blijken. In ’t Veld: “Zo bleef ‘best-for-project’ het aandachtspunt en niet de vraag wiens risico het nou eigen- lijk was.” Beide partijen benadrukken dat men daardoor ook voortdurend ‘on speaking terms’ bleef en uiteindelijk kon een onderling afgestemde, aangepaste ontheffing worden ingediend. Een voor- beeld van hoe in Limmel wordt omge- gaan met potentiële conflicten.


Zwaard van Damocles Het tweede voorbeeld wordt toegelicht door technisch manager van BESIX, Ken Watzeels. Hij vertelt dat de water- dichtheid van het kanaal een belangrijk technisch element uitmaakt van het pro- ject en dat BESIX daar een oplossing voor had bedacht waar Rijkswaterstaat bedenkingen bij had. Watzeels: “Wij hadden natuurlijk een belang deze op- lossing te realiseren, want alternatieven waren duurder. Conceptueel zat onze toepassing wel goed in elkaar, maar hoe toon je de werking ervan onomstotelijk aan?” Watzeels vertelt dat BESIX dit onderdeel


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56