search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
DE SPIEGEL


Op deze plek verhalen schrijvers, journalisten en publicisten over een persoonlijke ervaring met de gezondheidszorg. Zo houden ze zorgprofessionals een spiegel voor. In deze aflevering: cabaretier/tekstschrijver Alex Ploeg.


Tekst: Alex Ploeg Fotografie: Diederick Bulstra Photography


In een circus beland


Als comedian is het soms lastig mee te doen in de normale-mensenwereld. Meestal is dat onze eigen schuld; in principe zijn we een groep mensen die van hun infantiliteit hun beroep hebben gemaakt. Maar nu ik de 40 nader, vond ik toch dat het eens tijd werd om een arbeidsongeschikt- heidsverzekering af te sluiten. Dit had verder niks te maken met jarenlange onophoudelijke druk van mijn ouders of de gepassioneerde smeekbedes van mijn vriendin; het leek me gewoon plots een goed idee. Het bleek echter niet zo makke-


lijk. De meeste verzekeraars wei- geren namelijk om cabaretiers aan te nemen. Waarom eigenlijk? Wat is het risico? Ik werk niet met chemicaliën, bedien geen indus- triële kartelzagen en het zwaarste dat ik meetil, is mijn ego. Waar- schijnlijk heeft het iets te maken met de vaagheid van ons werk. Het is moeilijk te bepalen wanneer ik precies gecatego- riseerd kan worden als ‘arbeidsongeschikt’. Bijvoorbeeld: als ik mijn benen verlies, ben ik dan nog wel stand-upcomedian? Bij sommige verzekeraars was het wél mogelijk om als beroep ‘clown’ aan te vinken. Wat ik niet aandurfde, uit angst de woe- de van de clowngemeenschap over me af te roepen. Uiteindelijk vond ik tóch een aov die het met me aandurfde.


Er bleek alleen één laatste obstakel: een gezondheidsverkla- ring. Dit zou geen probleem moeten zijn: ik ben een van de gezondste mensen die ik ken en wil dat graag verklaren. De gezondheidsverklaring bestond uit een online vragenfor- mulier. Dus je spreekt geen persoon, alle context valt weg en er is geen ruimte voor uitleg. Maar je moet wel eerlijk zijn,


anders pleeg je fraude. ‘Bij twijfel alles melden’ stond erboven. Maar de vragen waren heel algemeen: ‘Heeft u wel eens medicijnen gebruikt?’ Tja, het zou bij- zonder zijn als ik in 40 jaar geen enkele pil of zalf tot me had genomen. Telt paracetamol? En elk eerlijk antwoord leidde weer tot zes vervolgvragen. Om iedereen veel gedoe te besparen, ga je toch filteren op wat je denkt dat pertinente informatie is. Want hoe relevant is dat zwemmerseczeem van


toen je 7 was? De vraag ‘Wat was de reden


Als ik mijn benen verlies, ben ik dan nog wel stand-upcomedian?


voor je laatste huisartsbezoek?’ leidde tot een kleine gewetens- crisis. Ik had bloed laten prikken voor een ‘apk-tje’. De uitslag was geruststellend: gezonde ‘jonge’ vent, hooguit tikkeltje op choles- terol letten, maar niks om je druk om te maken. Dat heb ik dus ook


maar niet gedaan. Tot deze gezondheidsverklaring. Maak ik met het eerlijke antwoord niet onnodig slapende


honden wakker? Nee, want eerlijk duurt het langst, dacht ik. Dezelfde twijfel bij de vraag ‘Heb je wel eens een psycholoog bezocht?’. Ja, dat heb ik. Geen grote dingen of trauma’s, ge- woon wat werken aan mezelf; zouden meer mensen moeten doen. Maar die nuance viel weg door de onverbiddelijke onverschilligheid van het formulier. Het resultaat van al mijn eerlijkheid: volgende week komt


een medisch specialist langs om nadere risico-inschattingen te maken rond mijn ‘overgewicht’ en ‘psychische gesteld- heid’. Ik mag dan wel geen clown zijn, maar het voelt alsof ik alsnog in een circus ben beland.


ALEX PLOEG (1985) IS CABARETIER, ACTEUR EN TEKSTSCHRIJVER. HIJ IS LID VAN COMEDYTRAIN. ZIJN VOORSTELLING UNPLUGGED WERD AFGELOPEN JAAR GENOMINEERD VOOR DE POELIFINARIO, DE PRIJS VOOR BESTE CABARETPROGRAMMA VAN HET JAAR.


aena • januari/februari 2026 49


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100