COLUMNS


Gevleugelde woorden


Afgelopen november scherpten 22 zorg professionals hun pen tijdens de tweede editie van de Arts en Auto Schrijfpoli. Na praktische tips en feedback van de redactie herschreven ze hun blog of column. De bijdragen die eruit sprongen, leest u hier en online.


Reddingsvest gezocht – maat XL


Ik ben arts en ik zit in de WW. Hoe langer ik daarover nadenk, hoe absurder het voelt. Ik wil juist léren, bíjdragen, gróéien, maar omdat het me nog niet lukt om vanaf week 1 te voldoen aan het tempo en de hoge ver- wachtingen, word ik aan de zij lij n gezet. Tij dens mij n coschappen wilde ik speci-


Eva Dankbaar (26), anios weg ermee!’


dokters in de WW,


Ik zeg: ‘Jonge


alist ouderengeneeskunde worden, maar eenmaal in de praktij k van het verpleeghuis merkte ik hoe hoog de werkdruk is en hoe weinig ruimte er is om goed ingewerkt te worden. In mij n eerste werkweek ging de supervisor een weekendje weg, terwij l ik nog nauwelij ks wist hoe de systemen werkten. Er was wel een dagsupervisor die ik kon bellen, maar die zat een paar dorpen verderop en had ik nog niet eens de hand geschud. Ik hoorde mezelf bij de eerste telefonische kennismaking nog net geen smekend gebedje doen: ‘Ja, hallo, met Eva. Ik ben sinds deze week nieuw en ik draag verantwoordelij kheid voor vij f afdelingen vol krakkemikkige oudjes, please send help? Amen.’


Ik hoor vaak dat de eerste maanden zwaar zij n met veel stress, maar dat je een steile leercurve doormaakt. Maar hoe diep en hoelang moet je kopje onder gaan? Hoeveel is die ‘steile leercurve’ waard als je bij na ver- drinkt? Ik wil best leren zwemmen, maar niet in een schuimbekkende zee. Een paar weken later vroeg een andere


supervisor: “Wat heb je nodig?” Toen wist ik het niet, maar nu zou ik zeggen: ‘Inwerktij d en een veilige leeromgeving waarin ik mij n verantwoordelij kheden op kan bouwen. En misschien een reddingsvest? Maat XL graag.’ Achteraf besef ik dat grenzen aangeven


niet iets is dat je leert in de collegebanken, maar pas in de praktij k. Door te vallen, je neus te stoten, op te staan en het stof van je knieën te slaan. Pij nlij k, maar ook mense- lij k. En uiteindelij k brengt het me dichter bij mezelf. Een goede inwerkperiode, met ruimte


om te leren en te groeien, is geen luxe maar noodzaak. Voor mezelf, voor de patiënten en voor duurzame inzetbaarheid van begin- nende artsen. Ik zeg: ‘Jonge dokters in de WW, weg ermee!’


22 aena • januari/februari 2026


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100