REACTIES


Zorgstem van het Jaar Naar aanleiding van het interview


met Zorgstem van het Jaar-winnaar Annemie Galimont in Arts en Auto 12 ontving zij veel lof van collega’s uit de zorg voor haar inzet tegen mis- en desinformatie.


Mooi verwoord Annemie en ga vooral door. Als niemand dit zou doen – in welk vakgebied dan ook – dan hebben we écht een probleem. Michèle van der Graaf, klinisch psycholoog/psychotherapeut


Steun in de rug Ik heb respect voor je ogenschijnlijk


onuitputtelijke inzet om (online) desinformatie tegen te gaan, waar- mee je jezelf ook onvermijdelijk in de vuurlinie plaatst. Heel terecht dat je met deze ‘Zorgstem 2025’ een brede steun in de rug krijgt vanuit de hele beroepsgroep. Jan-Gert Geerdink, dermatoloog


Controle op de vierkante meter In zijn laatste column voor Arts en Auto schreef AVL-bestuursvoorzitter Maurice van den Bosch over zijn zoon, die een gebroken hand had. Omdat er strikte protocollen gevolgd moesten worden, duurde het vijf uur voordat hij in het gips zat.


We hebben met elkaar een cultuur ge- creëerd waarin het goed (volgens de regels) doen belangrijker is geworden dan het goede doen en waarin verant- woordelijkheden sterk zijn gecomparti- menteerd, met als gevolg dat niemand


zich voor het geheel verantwoordelijk voelt. Het afbouwen van regels gaat ons dan ook niets opleveren als de cultuur van wantrouwen en controle op de vierkante meter blijft bestaan. Ik durf het bijna niet te zeggen maar misschien hebben we een extra regel nodig, die eist bij beslissingen altijd na te blijven denken of je hiermee ook het goede doet, en je ook daarvoor achteraf te moeten kunnen verantwoorden. Dat is natuurlijk niet makkelijk te operatio- naliseren, maar als dit breed omarmd wordt, zou het kunnen helpen mensen te stimuleren breder te kijken, een legitimatie te geven om af te wijken van het protocol en zo stap voor stap onze cultuur weer te veranderen. Harald Schneider, psychiater


Minder onnodige


zelfverwijzers Ik denk dat de column van Maurice van den Bosch laat zien dat hij geen idee heeft van de werkelijkheid. Juist dóór deze bureaucratie die we hebben ingebouwd, worden er op de SEH 89-91procent minder onnodige zelfverwijzers gezien: patiënten die zelf komen maar achteraf gezien deze zorg niet nodig hadden. Dat heeft niet alleen een gigantische impact op de druk en het werkplezier van de werkvloer van de SEH (want meer tijd voor de echt spoedeisende patiënten), maar ook op de kosten van de zorg die we maken als maatschappij (want de eigen huisarts of HAP is vele malen goedkoper dan de SEH). Overigens scheelt dat de radioloog


ook werkdruk in de dienst, want er worden minder foto’s aangevraagd. Een interessant gegeven is dat de meeste mensen die zich melden bij de SEH om- dat ze denken dat ze een breuk hebben die breuk niet hebben. Ik ben daarnaast nieuwsgierig waarom Maurice van den Bosch niet besloot de huisartsenpost te bellen voor zijn zoon. Zoals we dat met elkaar hebben afgesproken in Neder- land: bij spoedeisende, levensbedrei- gende klachten bel je een ambulance en anders de huisarts. Dat had een hoop frustratie gescheeld. En daarnaast had hij als arts een voorbeeldfunctie kunnen vervullen naar de buitenwereld.


OOK REAGEREN?


Wilt u reageren op iets wat u in Arts en Auto heeft gelezen? Mail uw reactie dan naar reactie@artsenauto.nl, met vermelding van uw voor- en achter- naam en beroep. De redactie behoudt zich het recht voor reacties te weigeren of reacties langer dan 150 woorden in te korten.


Of gelden deze afspraken niet voor een collega? Jojanneke Kant, huisarts/kaderarts spoedzorg


014 Interview Tekst: Marte van Santen Fotografie: Ernie Enkelaar 015


Huisarts en medisch manager Derk Runhaar


A ‘Sterke zorg


ls zoon van een huisarts met een praktijk aan huis, weet Derk Runhaar (46) het zeker: hij wordt later ook praktijk- houder. Als kind ziet hij hoe zijn vader als vertrouwens-


persoon fungeert voor zijn patiënten. En hoe belangrijk dat vertrouwen is voor het verlenen van goede zorg. “De patiënten van mijn vader voelden zich gezien en gehoord”, vertelt hij. “Omdat zij hem kenden en hij hen, was hij in staat ze op het juiste moment gerust te stel- len. Of, als dat nodig was, juist te motiveren. Ze luisterden naar hem en namen zijn advies serieus. Toen ik als tiener met hem meeliep, vond ik dat vanzelfsprekend. Pas tijdens mijn studie besefte ik dat het vaste gezicht, die continuïteit,


bouw je lokaal’


Drie jaar geleden verruilde huisarts Derk Runhaar zijn eigen praktijk voor een managementfunctie bij een huisartsenspoedpost, in de hoop zo een verschil te kunnen maken in de organisatie van de zorg. “Alles wat je niet regulier oplost, wordt uiteindelijk dure noodhulp.”


essentieel is voor effectieve huisartsenzorg.” Des te verrassender is het dat Runhaar, 5 jaar nadat hij zélf een praktijk heeft overgenomen, die alweer vaarwel zegt. “Dat was zeker geen makkelijk besluit. Ik had veel tijd en energie gestoken in de opbouw ervan, en was gehecht geraakt aan mijn collega’s en patiënten. Maar ik had het gevoel dat ik op een andere plek méér kon betekenen.”


Wat precies? “Als huisarts loop ik steeds tegen dezelfde problemen aan. Problemen die het gevolg zijn van de manier waarop we de zorg in Nederland hebben georganiseerd. Door perverse financiële prikkels krijgen patiënten die het hardst specia- listische hulp nodig hebben — van de ggz, de


Oude wijn in nieuwe zakken In Arts en Auto 11 was een interview te


lezen met huisarts Derk Runhaar. Boven het artikel stond dit citaat van hem: ‘Sterke zorg bouw je lokaal’.


Toen ik bijna 50 jaar geleden begon als huisarts in een Zeeuws-Vlaams dorp, richtte ik een home-team op. In de omliggende dorpen bestond dat al. De plaatselijke huisarts kwam één keer per maand samen met de (vaste) wijkver- pleegkundige en de (vaste) maatschap- pelijk werker. Soms schoof meneer pastoor aan, soms de dominee en soms de wijkagent. In de grotere plaatsen ging men ook wijkgericht werken met een dergelijk team. Het heeft ons, zorgverleners in de


eerste lijn, en de patiënten/cliënten veel goeds gebracht. Maar er kwamen meer thuiszorgaanbieders. Er kwam specialisatie in de wijkverpleging. Ook in het algemeen maatschappelijk werk kreeg men aparte aandachtsgebieden. Parttime werken kwam op. Dit alles be- tekende het einde van het home-team. Inderdaad: sterke zorg bouw je lokaal; uitstekende oude wijn in nieuwe zakken. Jan Neeteson, gepensioneerd huisarts


aena • januari/februari 2026 13


018 Interview


Dermatoloog Annemie Galimont wint Zorgstem van het Jaar 2025


‘Ik doe het voor mijn vak en mijn patiënten’


Ook al krijgt ze nog zoveel haat over zich heen, dermatoloog Annemie Galimont blijft mis- en desinformatie op sociale media bestrijden. Het levert haar de Zorgstem van het Jaar 2025 op. “Ik ben een atypische influencer.”


I


neens komt er een groep mensen met camera’s en bloemen de aula van het Bravis Ziekenhuis binnen. Annemie Galimont kijkt op. Ze heeft van- daag een heidag met haar vak- groep. Als ze doorheeft dat de


camera’s zich op haar richten, krijgt ze het warm. Haar collega’s ogen minder verrast – zij zitten in het complot. Als de naam Arts en Auto valt, weet Gali- mont waar ze dit verrassingsbezoek aan te danken heeft: de Zorgstem van het Jaar. Met negen andere zorgpro- fessionals die in 2025 hun stem buiten de werkvloer hebben laten horen, staat de dermatoloog op de shortlist voor deze verkiezing. En nadat de stembussen zijn gesloten, blijkt zij de meeste van de ruim 5.000 stemmen te hebben gekregen. “Ik ben een beetje overdonderd”, zegt Galimont, als ze de Zorgstem-award in ontvangst neemt. Het is van haar gezicht af te lezen. “Dat ik op dit lijstje stond, tussen boegbeel- den die zich voor zulke belangrijke thema’s inzetten, vond ik al bizar. Wat kan ik zeggen? Bedankt aan ieder- een die op mij gestemd heeft. Ik ben enorm dankbaar.”


Na Galimont kreeg dierenarts Paul Mandigers de meeste stemmen. Ver- pleegkundige Kim Messelink eindigde op de derde plaats. Als winnaar mag de dermatoloog een goed doel kiezen voor een paginagrote advertentie in Arts en Auto volgend jaar. Daar hoeft ze niet lang over na te denken: “Stichting Lekker Geven van mede-genomineerde Michelle van Tongerloo, waarmee zij fantastische dingen voor elkaar krijgt.”


‘Steeds vaker


moet ik mythes debunken’


Van kapper tot pedicure Maar nu draait het om haar: Annemie Galimont (58), dermatoloog in het Bravis Ziekenhuis in Roosendaal en in een vestiging in Middelburg en – tot april van dit jaar – secretaris van de beroepsvereniging van dermatologen. Gedurende haar bestuursperiode van


6 jaar bij de NDVD heeft ze de porte- feuille ‘samenwerking met flankerende beroepen’ onder haar hoede. In con- tacten met deze beroepsgroepen (“Van kop tot teen, van kapper tot pedicure en alles wat daar tussenin zit”) komt Galimont erachter dat er veel misinfor- matie over huidafwijkingen rondgaat. “Door gebrek aan betrouwbare infor- matie én gevoed door influencers op sociale media. Daardoor vertellen ze ongewild fabeltjes aan hun klanten.” De gevolgen daarvan ziet ze in haar


spreekkamer. “Steeds vaker moet ik mythes debunken. Dat heeft invloed op de werkdruk, die al hoog is. Op de behandelrelatie: je begint niet op 0, maar met een foute relatie die je moet herstellen. En het doet ook wat met het werkplezier. Ik ben oprecht bang dat het minder aantrekkelijk wordt om je te specialiseren in zorg die ge- voelig is voor mis- en desinformatie.”


Eigen community Nadat Galimont een keer een informa- tieavond voor pedicures in de regio heeft georganiseerd, willen ze haar aan Facebook-groepen toevoegen en casussen voorleggen. “Aanvankelijk


was ik sceptisch. Ik heb eerst uitgevogeld of dit juridisch wel is toegestaan.” Als dat – binnen bepaalde kaders – het geval blijkt, besluit ze zelf een community voor deze beroepsgroepen te starten op Facebook. “Ik ben streng”, zegt ze. “Ze moeten toestemming vragen aan klanten voordat ze een casus inbrengen én de casus moet anoniem zijn. Ik geef géén medisch advies, ik geef informatie: hoe moet je een huid- afwijking benaderen, wanneer stuur je iemand naar de huisarts?” Inmiddels telt de community – die ze wil overhevelen


Tekst: Martijn Reinink Fotografie: De Beeldredaktie/Kees Beekmans


019


naar het platform Huddle – bijna 7.000 leden. Daarnaast verzorgt Galimont ook scholingen. “Het is win-win. Zij voelen zich gezien door de zorg, zijn blij dat ze kunnen bijdragen. En wij hebben ze nodig om de zorg in de lucht te houden.” In 2023 breidt de dermatoloog haar


online activiteiten uit. “Eerst heb ik een gluuraccount aangemaakt op Instagram om te kijken hoe en waar mis- en des- informatie ontstaat. Toen besefte ik dat we als artsen echt geen weet hebben van wat zich in de krochten van het internet


afspeelt.” Om daar tegenwicht aan te bie- den, besluit ze zelf te gaan posten, vanuit een eigen account (@dokter.galimont) en later ook voor het account van Dokters Vandaag. “Al snel kwam ik erachter dat het wetenschappelijk onderbouwde verhaal van een dokter niet scoort. Het is niet clickable, niet likeable, niet virable.” Daarom verdiept ze zich in sociale


media en algoritmes. Ze luistert podcasts en volgt cursussen. Met resultaat: nu heeft ze soms wel 400.000 views in een maand. “Maar ik blijf een atypische influencer. Ik heb geen heel groot account en krijg meer haat over me heen dan steun.” En die haat gaat ver. “In het begin reageerde ik op haatberichten, nu is het: deleten en blokkeren. Dat helpt. Maar ik heb meerdere keren melding gedaan bij de politie, ik heb camera’s bij mijn huis. Ook heb ik dreigbrieven gekregen van advocaten, want influencers die verdienen aan het verspreiden van desinformatie zijn niet blij met mij.”


Hormooncrème Toch laat ze zich daar niet door weerhou- den. “Ik doe het voor mijn vak en voor mijn patiënten, en ik weet dat er ook mensen zijn die zich door mij gesteund voelen.” Dat blijkt wel als ze samen met huisarts Stefan van Rooijen een filmpje op TikTok post over hormooncrème. “We kregen zulke vreselijke reacties. Zelf ben ik eczeem-patiënt. Als kind heb ik injecties gehad, in trials gezeten. Daardoor werd het voor mij ook persoon- lijk. Toen heb ik screenshots van alle haatreacties gemaakt, die online gezet en gezegd: zoek het uit, ik stop ermee.” Maar dan krijgt ze persoonlijke berichten met een heel andere toon. “Van mensen die geen positieve comments achterlaten uit zelfbescherming. Want wie online ‘meegaat met de wetenschap’, wordt ook afgefakkeld. Dat gebeurt soms in het da- gelijks leven al. In de supermarkt of bij de kapper krijgen ze te horen dat ze slechte ouders zijn omdat ze ‘giftige hormoon- crème’ aan hun kinderen met eczeem geven. Zij schreven me: we hebben jou en je filmpjes nodig. Dus ook voor hen zet ik mijn missie voort.”


<


Een video van de uitreiking van de award aan Annemie Galimont is te zien op artsenauto.nl/zorgstemvanhetjaar2025.


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100