H 16 aena • januari/februari 2026
Het tekort aan antibioticumdranken voor kin- deren is in de winter van 2023-2024 de druppel. In de tien jaar die Brenda Dorenbos (37) op dat moment als openbaar apotheker werkt, heeft ze dagelijks te maken met geneesmiddelentekorten. Maar dan wordt ze voor het eerst geconfronteerd met heel jonge patiëntjes aan haar balie, die ze niet altijd kan geven wat ze nodig hebben. “Dat ik hun voor mijn gevoel niet altijd goede
zorg kon bieden, raakte me recht in het hart”, vertelt ze in de Zandvoortse apotheek, waar ze sinds 2020 als beherend apotheker werkt. “Ik vond het ook beangstigend. Wat als een ernstig ziek kind helemaal geen behandeling meer kan krijgen?” Die vraag laat Dorenbos niet meer los. Ze wil iets dóén. Maar wat? Uit wanhoop schrijft ze in februari 2024 haar
frustratie van zich af. Tussen het werk door, in een mail aan zichzelf. Diezelfde avond besluit ze haar verhaal online te delen. Op LinkedIn, omdat ze hoopt daar weerklank te vinden bij collega- zorgprofessionals en beleidsmakers. “Eerlijk gezegd had ik nul ervaring met sociale media. De laatste keer dat ik op zo’n platform een berichtje had geplaatst, was in mijn middelbare schooltijd, op Hyves. Ik wist niet eens hoe je een hashtag of een apenstaartje moest gebruiken. Maar ik zocht gewoon een uitlaatklep.” Ervaring of niet, haar eerste bericht wordt meteen veelvuldig gelezen en geliket. Het motiveert haar om vaker ervarin- gen te delen. Al snel schrijft ze onder de noemer #tekortenapotheker bijna dagelijks over de praktische problemen als gevolg van de tekorten. Over hoeveel extra tijd ze kwijt is aan overleg met collega-apothekers en artsen. Over de creatieve oplossingen die ze moet verzinnen om patiënten toch te kunnen helpen. Over de extra kosten die ze hiervoor moet maken. En over hoe andere belangrijke taken hierdoor blijven liggen.
WAT WIL JE MET JE BERICHTEN BEREIKEN? “Mijn belangrijkste doel is de effecten van de tekorten zichtbaar te blijven maken, en te duiden waarom het – steeds opnieuw – fout gaat, in de hoop daarmee politici en zorgverzekeraars wakker te schudden. Ook al hoor je er weinig meer over, als apothekers lopen we nog steeds dagelijks het vuur uit onze sloffen om te voor- komen dat patiënten met lege handen komen te staan. Voor de buitenwereld lijken de problemen daardoor wel mee te vallen. Ja, bij een acuut tekort aan een bepaald middel ontstaat er even maatschappelijke onrust. Maar die ebt meestal even snel weer weg. Ondertussen worden de achterliggende oorzaken niet aangepakt. De
KNMP becijferde in 2024 dat nog altijd 4,5 mil- joen Nederlanders direct worden geraakt door de tekorten. Die gaan ten koste van goede zorg. Bovendien is elke apotheek nu gemiddeld één voltijdmedewerker kwijt aan het managen van de problemen. Een hele fte! En dat terwijl er al zo’n groot personeelstekort is in onze sector. Dat heeft grote impact op het werkplezier. Van mij, van onze medewerkers en van onze collega’s in andere apotheken.”
IS JE WERK MINDER LEUK GEWORDEN? “Het werk zelf niet. Maar de werkdruk is gigan- tisch. We zijn zo veel tijd kwijt aan de tekorten dat ik aan andere belangrijke taken, zoals projec- ten die patiëntenzorg verbeteren, nauwelijks toe- kom. Om het hoogstnoodzakelijke af te krijgen, werk ik vaak ’s avonds en op mijn vrije dagen door. Desondanks heb ik constant het gevoel dat ik tekortschiet. Het meest frustrerende vind ik dat we als apothekers zelf niet aan de touwtjes kunnen trekken. De overheid, zorgverzekeraars en farmaceuten bepalen de regels en wij mogen met de uitwassen dealen. Zonder er fatsoen- lijk voor betaald te krijgen overigens, want de extra tijd die we kwijt zijn aan het oplossen van tekorten, kunnen we nog steeds nergens decla- reren. Sterker nog, vaak moeten we er geld op toeleggen. In plaats van te blijven dweilen, wil ik helpen de kraan dicht te draaien. Daarom ben ik op de barricaden geklommen.”
EIND 2024 WAS ER VEEL TE DOEN OM EEN UITSPRAAK VAN DE RAAD VAN STATE OVER TEKORTENBESLUITEN VAN DE IGJ. HET WERD INEENS VEEL MOEILIJKER MEDICIJNEN UIT HET BUITENLAND TE HALEN. HOE GAAT DAT NU? “Niet veel beter. Tot november 2024 bepaalde de IGJ zelfstandig of ze een tekortenbesluit nam, dat nodig is om bij tekorten vervangende middelen uit het buitenland te kunnen importeren. Als gevolg van het RvS-besluit mocht dat ineens niet meer, en moesten artsen en apothekers voor iedere patiënt die buitenlandse middelen nodig had een aparte aanvraag indienen. Een onwerk- bare situatie. Als reactie hierop gaf de minister van VWS een aanwijzing aan de IGJ om tijdelijk niet te handhaven op dergelijke import. Inmid- dels is de wet gewijzigd, maar daarmee zijn de praktijkproblemen helaas niet opgelost. De IGJ neemt een vrijstellingsbesluit, zoals het inmid- dels heet, namelijk steeds voor een korte periode, hoogstens een paar maanden. Daardoor kun je het medicijn als apotheek niet op voorraad ne- men. Als het besluit afloopt, mag je het immers
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100