De angst vergeten te worden


Ik loop de woonkamer binnen. Twee kin- deren zitten op de grond, verdiept in een tekenfi lm die ze waarschij nlij k al tien keer gezien hebben. Ze giechelen, duwen elkaar aan. Het lij kt even een gewone avond in een gewoon gezin. Maar achter de slaapkamer- deur is niets meer gewoon. Daar ligt hun moeder, 34 jaar, uitgezaaide borstkanker. Ik zet mij n tas in de hoek van de kamer,


controleer de medicatiepomp, stel een paar routinevragen. Mij n handen weten precies wat ze moe- ten doen, maar mij n hart voelt de zwaarte van deze kamer. Mij n hart wordt zo zwaar als de lucht in deze kamer, dik van onuitge- sproken woorden. Alles hier siddert, stilte gespannen als een draad die elk moment kan knappen. Dan kij kt ze me aan.


Julian Hooikaas (27),


voelen wat geen protocol je kan leren


Vermoeid maar helder fl uistert ze: “Zorg je dat mij n kinderen straks niet vergeten hoe ik ruik?” Mij n adem stokt. Alsof iemand alle lucht uit de kamer trekt. Even weet ik niet wat ik moet zeggen. Geen opleiding, geen protocol, geen zorgplan bereid je voor op zo’n vraag. Ik slik, leg mij n hand op de hare. “Ik weet niet of ik dat kan”, zeg ik eerlij k. Ze knikt. Een glimlach die meer verdriet dan opluchting verraadt. Die nacht slaap ik niet. Haar woorden


blij ven rondzingen in mij n hoofd. We vullen dagelij ks tal van formulieren in. Hokjes, vinkjes, interventies. Maar geen enkel zorg-


Ze liet me


verzorgende ig en student hbo-v


plan of verpleegplan vangt de angst van een moeder om vergeten te worden. Ik wil een fl esje vullen met haar geur. Haar warmte in een doos opsluiten voor later. Haar stem vou- wen tot een brief die zich vanzelf voorleest. Maar zo werkt het niet. Ik kan alleen zorgen voor nú. Voor de kleine momenten. Ruimte maken voor de lach van haar dochter om een fl auwe grap. Voor haar zoon die dicht tegen haar aankruipt. Voor de liefde die in deze kamer hangt, ondanks alles. Een paar dagen later is de kamer stil. De kinderen zij n bij opa en oma, zij ligt rustig, ademha- ling oppervlakkig. Ik pak haar hand. Geen woorden meer, alleen aanwezigheid. Misschien wel voor de laatste keer. Wanneer ze overlij dt,


ben ik er niet bij . Maar ik weet dat ze is gegaan zoals ze heeft geleefd: met haar kinderen in haar hart, met


haar liefde in de kamer. En ik? Ik draag haar zin nog steeds met me mee: “Zorg je dat mij n kinderen straks niet ver geten hoe ik ruik?” Misschien herinneren ze zich die geur


later niet meer precies. Maar ze zullen zich hun moeder herinneren. In de verhalen, in de foto’s, in de kleine dingen die nooit verdwij nen. En ik zal haar nooit vergeten. Want zij liet


me voelen wat geen enkel protocol je kan leren: dat zorg gaat over herinnerd worden. En dat één zin soms meer zegt dan tien zorgplannen.


aena • januari/februari 2026 23


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100