014 Interview


Ouderenpsycholoog en bijzonder hoogleraar Debby Gerritsen


Z ‘Ga met de


e zit in de brugklas als haar vader, 42 jaar oud, ‘overspannen’ raakt. Maar wanneer de huisarts na een poosje een cognitieve test afneemt, blijkt er iets goed mis met zijn hersenen. Toch duurt het nog drie jaar voordat, na een her-


senbiopt, de diagnose Alzheimer wordt gesteld. “Veel mensen wisten in die tijd niet wat het was”, weet Debby Gerritsen (47) nog goed. “Er was veel onbegrip. Omdat mijn vader ook met lopen problemen had, werd er bijvoorbeeld ge- fluisterd dat hij alcoholist was. Of ik daar moeite mee had? Nee, dat ging toen langs mij heen, het was erger voor mijn moeder. Wat ik moeilijk vond, was de periode dat hij in verzet kwam. Als ik hem naar het toilet hielp, dan had hij soms door: dit is raar, dit hoort niet. Dan werd-ie boos. Later, toen het nog slechter ging, heb ik geluk- kig nog een fijne tijd met hem gehad. Hij wist mijn naam niet meer, maar liet wel blijken: je


billen bloot’


Als puber zorgde ze voor haar vader met dementie. Nu, dertig jaar later, is ouderenpsycholoog Debby Gerritsen benoemd tot bijzonder hoogleraar aan het Radboudumc. Haar leeropdracht: het welbevinden van kwetsbare mensen in de langdurige zorg. En dat voert terug naar haar jeugd, waar ze ook openhartig over spreekt. “Kwetsbaarheid tonen, brengt je verder.”


hoort bij mij. Dat was ander contact, vaak niet verbaal, maar wel heel waardevol.” Ondanks haar jonge leeftijd speelt Gerritsen


indertijd een voorname rol in de zorg voor haar vader. Als haar moeder moet werken, passen haar tante en zij afwisselend op. Tijdens haar oratie Ode aan kwetsbaarheid die ze bij de aanvaar- ding van haar leerstoel afgelopen september uitsprak, vertelt ze over de achterdocht, de aan- varingen en de ontelbare Vader Jacobs die ze voor hem zingt in de periode dat hij angstig wordt. Rond kerst 1989 gaat het niet langer; haar vader wordt opgenomen in een verpleeghuis, waar hij binnen twee weken permanent op bed komt te liggen. Na zeven weken overlijdt hij na zeven jaar ziekte aan een longontsteking die bewust niet wordt behandeld. Het ziekteproces van haar vader is bepalend


voor de keuzes die Gerritsen in haar loopbaan maakt. “Het is identiteitvormend geweest”, zo omschrijft ze het zelf. “Eerst ben ik culturele


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108