NAAM John Wülf
MISSIE Afghanistan, 2009
RANG Adjudant-onderofficier
John Wülf
Onvergetelijk! N
a een drie maanden durende voorbe- reiding en aanvullende opleiding in Ermelo werden wij, als Operational Mentoring and Liaison Team (OMLT),
uitgezonden naar Kamp Holland, Afghanistan. Onze taak was het trainen en mentor zijn van de ANA (Afghan National Army). Ons team bestond uit allerlei rangen en standen, van soldaat 1 tot kolonel en een goede voorbereiding was belang- rijk om te komen tot het teamgevoel. Al tijdens deze voorbereiding bleek dat er enige muzikanten in het team zaten en al gauw ontstond een plan om een bandje op te richten. We beschikten over een drummer (ik), twee gitaristen in de personen van Dick en René, en Harry, de saxofonist. Via via kwamen we aan een geluidsinstallatie met de benodigde snoeren en microfoons. Ieder nam zijn eigen instrument mee en aangekomen in Kamp Holland konden we
Een Texaan zong ‘Sweet Home Alabahma’ en een Aussie kon ‘Oerend Hard’ van Normaal helemaal meezingen
-
ook nog het orgel van de dominee gebruiken. Al gauw kregen we contact met een daar aanwezige Australische militair. Hij was van Polynesische afkomst en had een niet uit te spreken naam, dus voor ons heette hij al snel H. Naast zijn keyboard- talenten kon hij ook nog eens goed zingen en al gauw begonnen wij te oefenen in wat we de tuin noemden. Een bandnaam hadden we ook al snel: No-Sinc. Iedereen was welkom, meezingen werd erg op prijs gesteld en de sfeer was altijd relaxt. Een Amerikaan zong 'Sweet Home Alabahma', ofschoon hij een Texaan was, een Aussie kon 'Oerend Hard' van Normaal helemaal meezingen (hij had geen idee waar het over ging), en we kregen er zelfs een zangeres bij! Geoefend werd er bijna iedere dag (als de dienst het toeliet natuurlijk). Tijdens de voorbereidingen van een sessie hiel- pen vele teamleden mee om het podium op te bouwen. We kwamen zelfs in het voorprogramma van cabaretier Guido Weijers, die ons kwam bezoeken, en in een radio-uitzending van Giel Beelen. Maar wat voor ons toch wel onvergetelijk was, was een optreden in de woestijn (net buiten het kamp) toen de Evangelische Omroep uit Nederland was gekomen voor een reportage. We werden gefi lmd voor een tv-uitzending. Stroom via een grote generator, verlengkabels en de hele mikmak in een stoffi ge zandbak. Het hoogtepunt was echter een Apache-helikopter die naast ons opsteeg en achterlangs vloog! Onvergetelijk! En het is dus waar: muziek verbroedert en maakt nare gebeurtenissen een beetje draaglijker.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108
