Ooggetuige


49


SS Volendam 1948


Johan Vugts werd in 1948 uitgezonden naar Nederlands-Indië. Tweeënhalf jaar verbleef hij in Medan, in het noorden van Sumatra. De oorlog drong er nauwelij ks door. ‘Ik had daar de mooiste jaren van mij n leven.’


Tekst Else de Jonge Fotografi e Milan Vermeulen


Hij is een van de zevenduizend nog in leven zijnde Indieveteranen. Johan Vugts (94) was twintig toen hij als dienstplichtig militair in de winter van 1947 hoorde dat hij naar Nederlands- Indië moest. ‘Ik vond het niet fi jn’, vertelt hij. ‘Niemand van ons. Maar wat wij ervan vonden, deed er niet zoveel toe. We moesten. Wie weigerde, ging naar de gevangenis.’ Vugts en zijn maten mochten nog een paar weken naar huis voor ze zouden vertrekken. ‘Inschepingsverlof. Na veertien dagen moesten we terugkomen en dan zouden


H Tekst Naam Fotografi e Milan Vermeulen


we in Rotterdam op de boot stappen.’ Het verlof werd vier in plaats van twee weken toen bleek dat het schip waarop Vugts naar Indië zou varen, averij had opgelopen in het Suezkanaal. Hij had geen idee van wat hem te wach- ten stond. ‘Er werd ons niks verteld. Het enige wat we hoorden, was dat Indië van ons was. Wij zouden ervoor gaan zorgen dat dit zo bleef. Maar wat onze rol dan precies was, daar hoorden we niks over. Ik wist ook helemaal niet waar Indië lag en hoelang het varen was.’


Zes weken Uiteindelijk stapten in december 1947 vierhonderd dienstplichtige soldaten op de SS Volendam, een Nederlands stoompassagiersschip dat begin jaren veertig werd omgebouwd voor vervoer van troepen. Vugts deelde het onderste ruim van de Volendam met ruim hon- derd anderen. Veel comfort hadden de mannen niet. Ze sliepen op matrassen die met touwen aan de zoldering beves- tigd waren. En ze verveelden zich. ‘Het


was een toestand op dat schip’, zegt Vugts. ‘Er was niks te doen voor ons en we misten onze families. Velen werden zeeziek, ikzelf ook.’ Toen ze Engeland voorbij voeren, dacht Vugts dat ze nu wel snel in Indonesië zouden zijn. Maar toen duurde het nog ruim vijf weken voor ze aankwamen in Medan.


‘Ik wist ook helemaal niet waar Indië lag en hoelang het varen was’


checkpoint


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108