beulen met een samoeraizwaard onthoofd. Beide mannen rolden voorover in de kuil en verdwenen uit het zicht. Mijn moeder schreeuwde het uit en viel fl auw. Zonder omhaal werden wij teruggebracht naar ons huis en moesten we ons klaarmaken voor transport naar Celebes. De volgende dag werden we in een vrachtwagen geladen en reden we naar een gevangenis om andere gevangenen op te halen. Hier ontdekten we dat mijn vader en zijn collega ook stonden te wachten, en dus niet dood waren! Mijn moeder was uitzinnig van vreugde. Ook beide mannen hadden een dag eerder nog gedacht dat zij zouden worden onthoofd. Zij wer- den echter bewusteloos geslagen met de platte kant van het zwaard en later in hun cel gegooid, buiten het zicht van vrouw en kinderen. Het was een schijnexecutie. Jaren later heeft mijn vader mij verteld hoe hij bijna gek werd toen hij weer bij bewustzijn kwam en ontdekte dat hij nog leefde.
Kamp We werden per boot naar Makassar op Zuid- Celebes vervoerd. Hier werden de mannen van de vrouwen en kinderen gescheiden. De mannen gingen naar het krijgsgevangenkamp in Parepare en de vrouwen en kinderen naar het vrouwenkamp Kampili. Ruim drie jaar hebben mijn vader en ik elkaar niet gezien. Al die tijd heeft mijn moeder over mijn papa gesproken, dat hij in Parepare was en heeft mij verteld wat voor soort man hij was. Wat überhaupt een man is. Dat laatste was wat moeilijk, omdat de enige mannen die we in het kamp zagen, Japanners waren en dat waren in onze ogen geen mannen maar apen, indertijd.
Op 15 augustus 1945 capituleerde Japan en was de oorlog voorbij. Wij werden met vrachtwagens naar Makassar getransporteerd en kregen samen met een andere familie een huis toegewezen. We wisten niet of mijn vader nog in leven was. Bij het etenverdeelpunt van een van de gaarkeukens, waar we een keer per dag eten konden halen, had het Rode Kruis een kantoortje ingericht. Mijn moeder liet hier ons adres achter voor het geval mijn vader naar ons zou komen zoeken. Op een dag speelde ik in de voortuin en werd aangesproken door een blonde man met een rode baard en blauwe ogen: ‘Hé jongen, ben jij Peter, Peter Rufi ?’ ‘Ja meneer.’ ‘Nou, dan ben ik jouw papa.’ ‘Nee meneer, dat kan niet.’ ‘Jawel hoor, ik ben het echt.’ ‘Nee meneer, dat kan niet, mijn papa zit in Parepare.’ (Mijn moeder had me dat ruim drie jaar lang ingeprent!)
Ik verloor mijn vader door zijn onthoofding, maar vond hem na ruim drie jaar toch terug
-
Mijn moeder, die met mijn zusje bezig was, hoorde ons praten en rende naar buiten en vloog die man in de armen en schreeuwde en huilde. Ik schrok zo daarvan, ik dacht dat mijn moeder werd aan- gevallen. Ik pakte een klomp en begon die man op zijn rug en kop te timmeren. Mijn moeder en die man moesten daar hartelijk om lachen en al gauw werd duidelijk wie die vreemde man was. Zo kreeg ik na ruim drie jaar mijn papa weer terug.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108
