13 NAAM Jan Willem Zweers MISSIE UNPROFOR, 1994
FUNCTIE Bataljonsadjudant 1 (NL) UN Signal Battalion
Jan Willem Zweers
SSDD: same shit different day
N
aast ons wapperde de vlag. UN. United Nations at war. Wisten wij veel. Geroepen om onze plicht des vaderlands te vervullen, zwoeren wij
trouw aan alles wat beroepsmilitair betekende. En zo staken wij van wal. Een gedegen opleiding in ‘politics and structures’ eff ende het pad dat voor ons lag. Het was zeker dat het gebied confl ictge- bied was. Dat wil zeggen: een buitenhelm op en het wapen binnen handbereik. Althans, dat staat mij bij van de periode toen het parate licht nog scheen in de kamers van Defensie. ‘Geile ganzen’, zei Tom, en stak een sigaret op. Marlboro. We reden over een inlands weggetje waar de meeste huizen hadden plaatsgemaakt voor ruïnes. Hier en daar zag je een hand of een zwaai of een boze blik. Blauw was niet de favoriete kleur in het verscheurde land. Naast de welige boomgaarden groeiden vale landmijnen uit de grond. Het gebied kenmerkte zich door voetangels en klemmen en we vroegen ons af of het op de maan anders zou zijn. Vreemden in een vreemd land. Gedoemd te pareren met een westers mes op de borst. Het politieke huis te lande verheugde zich op
Het gebied kenmerkte zich door voetangels en klemmen en we vroegen ons af of het op de maan anders zou zijn
-
aanmatigende wijze in alles wat blauw was en naar vrede rook. Onderwijl veranderde het landschap in beton. Kapotgeschoten beton. Vrede op aarde. De slogan sloeg ons dagelijks om de oren en een neut op zijn tijd ververste ons balorig bestaan, deed ons vermoeden dat er meer was tussen hemel en aarde dan deze restanten van gruwel en geweld. ‘Zet hem hier maar neer’, zei Tom. Zodoende ste- gen wij uit. Het voertuig achter ons latend. ‘Je suis très heureux’, zei de Fransman. ‘A bit of strange’, zei een ander en een Slowaak gaf ons zijn medail- le als teken van aanwezigheid en broederschap. Gezworen kameraden, maar dan anders. Den Haag fi losofeerde het ganse land bij elkaar en we aten zoute haring op Koninginnedag. Zo anticipeerden we op wat komen moest. Srebrenica viel in duigen. De politieke droom viel in duigen. Vrede op aard was weinig waard. De blauwe baret werd afgezet en lachend weer opgezet. Moeder was blij en de kinderen stonden lachend op een rij. De psychologe schreef haar dagboek en versluierde onze tranen achter het Freudiaanse amen. De socioloog krabde achter zijn kromme oor en begreep nooit zo goed waarom het papier altijd maar weer verloor. Aalmoezenier en dominee veegden hun kont nog eens gedachtig af op een schone plee. Ach wee. Ach wee. Zo hobbelden we verder. Maakten ons dik door dik en dun. Speldden onze speldjes op en vroe- gen ons af wanneer we weer aan de beurt waren. Te gaan voor volk en vaderland. Trots als altijd.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108
