stretchers opzetten en van waaruit wacht wordt gelopen. Twee mariniers zijn gedurende de avond altijd wakker en bemannen een MAG-opstelling.
Regen Later die avond hoor ik, liggend op mijn stretcher, dat het is gaan regenen. Ik draai me rustig om en prijs mezelf gelukkig dat ik niet buiten op wacht sta. Maar dan hoor ik in de verte geweervuur. Nu is dit niet ongewoon in Cambodja, maar het houdt je wel wakker. Een van de mariniers die buiten op post stond, komt het vertrek binnen en roept: ‘Korporaal, er wordt op ons geschoten’. Met dit soort berichten heb je geen aansporing nodig. Ik trek mijn kisten aan zonder de veters te strikken, pak mijn wapen en koppel en ren met de marinier mee naar buiten. We lopen rechtstreeks naar de wachtpositie en liggen nu met drie man in de stro- mende regen de duisternis in te staren. Verderop klinkt weer wat automatisch vuur. Ik zie verder niets, dus een reactie van ons blijft uit. Ik vraag de mariniers achter de MAG waarom ze denken dat er op ons wordt geschoten. Voordat een van hen kan antwoorden wordt er op een afstand van ongeveer 100 meter aan de overkant van de weg automatisch geschoten. Ik zie duidelijk de muzzle-fl ash van een automatisch wapen dat een vuurstoot van 10 à 15 patronen afvuurt. Een van de mariniers schreeuwt zo hard een doelaandui- ding in mijn oor dat ik ervan schrik. Ik geef een vuurbevel: ‘MAG, 2 uur, 100 meter, 40 schoten, korte vuurstoten, vuren op mijn bevel’. Ik hoor de mariniers werken aan het wapen. Na wat gevloek en gerammel met een munitiekist hoor ik duide-
lijk dat de deksel van het wapen wordt gesloten en dat de afsluiter naar achteren gaat. Het wordt doodstil, de regen klettert om ons heen en we zijn inmiddels drijfnat. Mijn hart klopt zo hard, dat ik bang ben dat de anderen het zullen horen. Dan hoor ik iemand achter mij. Hij vraagt aan ons, met die typische Australische tongval: ‘Whats up lads?’. Ik deel hem mede dat hij plat moet gaan, er wordt op ons geschoten. Hij reageert ontspannen en vertelt dat als het hard regent, de plaatselijke bevolking daar blij mee is. En dat ze daarom van blijdschap in de lucht vuren. Dat is normaal in Cambodja.
Mijn hart klopt zo hard, dat ik bang ben dat de anderen het zullen horen
-
Er valt een enorme lading van mijn schouders af. De Australiër gaat weer naar binnen. Wat zenuwachtig lachend om onszelf liggen we nog een tijdje in de stromende regen in Cambodja.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108
