search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
50


kogel horen fl uiten’


nooit een


‘Ik heb


Eigen bedrij f Dat Vugts verstand had van motoren, kwam hem als militair goed van pas. ‘Ik was mijn hele leven al dol op motorfi etsen en ben op mijn vijftiende begonnen met motorrijden. Toen ik in dienst ging, was ik motormonteur van beroep en dus werd ik opgeleid tot motorordonnans; je onderhoudt dan per motor berichtenverkeer tussen ver- schillende legeronderdelen.’ In Medan werd hij verantwoordelijk voor het onderhoud van motoren. ‘Ik hoefde dus geen berichten rond te brengen, maar sleutelde de hele dag aan motorfi etsen. Veertien stuks. Ik moest ze onderhou- den en repareren als er iets mee was. Eigenlijk had ik daar een eigen bedrijf en dat vond ik prachtig.’ Ook het leven in Medan beviel hem. ‘Vanzelfsprekend was ik in het begin ontheemd. Je zit in- eens in een andere cultuur, ver weg van je familie en van bekenden. Maar na een paar maanden voelde ik me als een vis in het water.’ Medan bleek een aan- gename stad om te verblijven en Vugts


checkpoint


woonde er met vijf andere militairen in een goed huis. ‘Ik kon het goed vinden met de inlanders en leerde een Chinees gezin kennen. De vader importeerde motoren naar Indonesië, de zoons waren in Nederland geweest en kenden Amsterdam en Rotterdam. Dat schept een band. Ik heb met die mensen een heel mooie vriendschap ontwikkeld.’ En de liefde kwam op zijn pad. De vriendin die Vugts in Nederland op de Rotterdamse kade had achtergelaten, kreeg per brief de verkering opgezegd ten faveure van een “geweldig leuk Indonesisch meisje”. ‘Ik had heel graag bij haar willen blijven’, vertelt hij. ‘Maar dat kon niet. Toen we Indonesië verlie- ten halverwege 1950, móesten we weg. Maar wat was ik er graag gebleven. Ik had er de mooiste tijd van mijn leven.’


Excessen Vugts weet dat er een onderzoek gaan- de is naar excessief gebruik van geweld door Nederlandse militairen tijdens de dekolonisatie van Nederlands-Indië.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108