search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
9


kunt gebruiken door de aanslag.’ Ik keek hem met grote ogen aan. ‘Meen je dit nou? Is er niemand anders die dit kan doen? Het is amper een week geleden, ik hoest nog steeds bloed op van die klap!’ Een traan rolde over mijn wang. Ik voelde de klap van de explosie nog in mijn rug en keek naar mijn in verband ingepakte arm. De sergeant: ‘Er is gewoon geen ander gereedschap en er is nu ook niemand die dit van je over kan nemen. Een deel van de jongens zit nog in het veld. Jij bent de enige met de specialisatie Patria en de papieren daarvoor. Jij weet wat we nodig hebben. En ja, we


Als een robot ging ik aan de slag, zonder verder in beklag te gaan


zijn gewoon onderbemand. Mooier kan ik het niet maken.’ Ik keek naar de grond. Ik snapte het wel. Dit is waarvoor je tekende, dit is de Luchtmobiele Brigade. ‘Welkom bij Defensie’, zei ik zacht. Ik zei tegen de sergeant dat ik het zou doen, maar diep vanbinnen voelde ik me naar. Ik zette me over m’n gevoel heen en stapte uit de MB. Als een


-


robot ging ik aan de slag, zonder verder in beklag te gaan. Eerst uitvoeren, dan in beklag gaan, werd er altijd gezegd. Ik liep met pijn in mijn ziel naar het voertuig en zag het gigantische gat in de bodem. Het bloed van mijn maten zat nog overal. Ik was misselijk maar ik kon niet kotsen, ik wilde huilen maar liet geen traan, ik wilde schreeuwen maar geen geluid kwam over mijn lippen. Ik zag delen van een wapen liggen. Het was van de jon- gen achter me, die zijn arm had verloren tijdens het incident. Ik zag alles weer gebeuren. Ik liep naar de bestuurdersstoel, mijn plek. De klokken van het dashboard lagen eruit. Ik had daar in eerste instantie niet eens op gelet. Nu begreep ik waarom mijn armen open lagen na die knal: delen van het dashboard hadden mijn arm opengehaald toen ik uit het voertuig klom om mijn maten te gaan helpen. Ik liep weer naar achter en na een tijdje vond ik het gereedschap dat ik zocht, verwijderde het vuil en bloed en pakte het in. Ik heb dit gereedschap symbolisch met mijn tranen moeten schoonmaken omdat er geen geld was voor nieuwe spullen.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103  |  Page 104  |  Page 105  |  Page 106  |  Page 107  |  Page 108