search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
daar maakten de vliegers dankbaar gebruik van. Ze lieten hem gere- geld meevliegen.


Handgranaten “Maar toen begon het gedonder dat


Ansichtkaart met twee Piper Cubs boven de sawa’s. Bron: collectie NIMH


rantsoen nog door vliegtuigen gedropt, waaronder een levend varken. Dat varken zouden ze aan- vullen met door henzelf gejaagde wilde varkens. Toen ze ook nog van een beveiligingseenheid werden voorzien, wilde het toeval dat de sergeant van die eenheid eigenlijk slager was. Tegen de tijd dat de


gelegd. Een hachelijke onderne- ming natuurlijk. “In het ene dorp werd ik vriendelijk ontvangen en bij het volgende stond een vent met een geweer. Gelukkig konden ze niet zo goed schieten, maar dat geweer was wel goed”, aldus Babe- liowsky, die zich vloekend bedacht wat er met hem zou gebeuren als


Ze bestelden de saté al in de lucht


eerste vliegtuigen konden landen, was hun keuken onder de piloten al beroemd. “Ze bestelden de saté al in de lucht”, vertelt Babeliowsky lachend.


Piper Cub Babeliowsky werd daarna geacht


zich met de aanleg van hulpvlieg- velden voor de Piper Cub te gaan bezighouden. Deze Piper Cub, een licht vliegtuig dat met een kleine landingsstrook en startbaan toe- kon, werd gebruikt voor verken- ningen, artilleriewaarnemingen, droppings en het snel vervoeren van al dan niet gewond personeel. Op een motorfiets moest hij de verschillende locaties af waar deze vliegveldjes moesten worden aan-


40 juni 2018


hij een lekke band kreeg. “Dan was ik de sigaar, want het ging toen niet zo leuk als er een Nederlander gevangengenomen werd.” Toch slaagde hij er via de dorps- oudsten in om het werk aan de hulpvliegveldjes uit te laten voe- ren. Ze werden met de helft van het geld vooruitbetaald en toen ze eenmaal begrepen hadden dat er geen bocht in zo’n landingsstrip kon zitten, werden ze conform de voorschriften vervolmaakt en kregen ze de andere helft van het geld. Vanaf dat moment werden de Piper Cubs ingezet en ook vanaf Pakan Baroe zouden deze vlieg- tuigjes opdrachten gaan vervullen. Voor Babeliowsky was dit zijn kans. Hij had al leren navigeren en


we werden beschoten en vanaf dat moment werd het een beetje oor- log”, vertelt Babeliowsky. De toe- stellen werden hierop uitgerust met een installatie waarmee twintig handgranaten vanonder de vleugels gedropt konden worden. Die werd bediend met een staalkabel vanuit de cockpit. Dit werd de taak van Babeliowsky. Samen met zijn vaste piloot rekende hij uit vanaf welke hoogte en met welke snelheid deze handgranaten gedropt moesten worden opdat ze precies op het doel tot ontploffing kwamen. Al eerder werden er handgranaten uit de cockpit gegooid. “Maar”, vertelt hij, “dat was alleen maar om angst aan te jagen. Maar wij wilden hele- maal niet beschoten worden, we wilden ze weg hebben. Dus als ze op ons schoten, en daar waren we heel streng in, dan gooiden we een handgranaat.” Dit viel nog niet mee. Ze waren uitermate kwetsbaar in het toestel dat eigenlijk slechts uit een frame met “gecamoufleerd zeildoek” bestond. “Het was nogal angstig”, vertelt hij, “want wij namen de tijd om het goed te doen. Geen kinderen, geen vrouwen, niemand erbij, alleen mensen die schoten. En voordat we dat wisten, waren we er al een paar keer overheen gevlogen.” Toch ging het meteen vanaf de eerste keer goed. “Dat was iets fenomenaals, dat het zo goed ging. Daar stonden zes man in een kring te schieten op ons, twee man zelfs met een mitrailleur. Die mon- dingsvlammetjes kon je goed zien en als je gas terugnam, dan kon je ze horen schieten.” Ze vlogen er verschillende keren op aan om er zeker van te zijn en vervolgens trok Babeliowsky aan het koord waar- door er twee handgranaten omlaag vielen. “Dat was iets geweldigs”, vertelt hij, “Daar lagen ze als een blom om. We waren blij, het is ons gelukt! Het is ons gelukt! Jezus nog aan toe, nog een keer lager, lager en dan zie je zes man liggen. Ze lagen met hun geweer, zo-even hadden ze ons nog kapot kunnen schieten en nou was het over. We waren erg blij en we waren niet blij. Ik houd


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65