search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
vooruit gevonden’


Rick Torenstra en zijn vrouw Madelon werken hard om hun problemen als gezin het hoofd te bieden. Die proble- men zijn het gevolg van een aanslag met een autobom in Afghanistan, waarbij Rick ernstig gewond raakte. In 2017 deed hij als zwem- mer mee aan de Invictus Games, een internationaal sportevenement voor (oud-) militairen die door of tijdens de dienst gewond raakten. Samen kijken ze terug.


kazerne in het groen, maar daar is alles om je heen bruin en kaal. Het ruikt anders, de lucht is ijler omdat je hoog zit. De Amerikanen op Kandahar Airfield deden alles net even anders en een van de eerste dagen ging er al


een alarm af, omdat er een raket op het kamp was afgevuurd. Zo begon het. En het zou voor ons allemaal en voor mij zéker een bewogen missie worden.” Met zijn peloton moest Rick de vooruitgeschoven post Poentjak opbouwen. “Op een dag waren we op patrouille voor schietoefeningen met de mortieren van de infanterie. Ik weet nog dat ik voor hen een blind- ganger geruimd heb. Op de terugweg door de woestijn stond er een auto langs de kant. De man achter het stuur zat te schreeuwen en trok wild aan zijn stuur. Op een meter of drie van mij klapte die auto ineens uit elkaar.” Een aanslag. Rick denkt dat hij niet bewusteloos is geweest. “Wel lagen we opeens allemaal over elkaar heen onderin onze YPR, ik weet niet meer hoe we daar zijn gekomen. Mijn maat lag bij mij op schoot. Ik wilde hem van me afduwen om de MAG te pakken, maar dat lukte me niet. Ik kon niet bewegen. Er volgde een vuurgevecht van anderhalf uur. Wat ik vanaf mijn positie nog wel kon, was de boord- schutter aanmoedigen. Ik zag hoe hij bezig was te redden wat er te redden viel. Ons voertuig werd verplaatst, er werd een gewondennest ingericht. Daarna ging ik de helikopter in.”


Breekpunt Rick had scherven in zijn hoofd


gekregen bij de aanslag, bleek later. Hij verloor een oog, moest plastische chirurgie ondergaan en heeft sinds- dien een piep in zijn oor. In 2008 – een jaar na de aanslag – leerde Rick zijn vrouw Madelon kennen. Zij moet even lachen als ze Rick hoort vertel- len over het moment waarop hij op uitzending ging. “Als hij kon, zou hij morgen weer gaan. Ondanks alles wat er is gebeurd. Met hem, met ons.” En dat is ongelofelijk veel. Madelon: “Na zijn aanvankelijke herstel heeft Rick keihard zijn best gedaan om zijn leven weer op te bouwen: opleidingen gedaan, hij had een onderneming, hij wilde bij de brandweer. Maar alles ging steeds mis. Hij kreeg de situatie niet op een rijtje en reageerde fel op alles.” Rick vult aan: “Ik moest met de TomTom boodschappen doen, omdat


ik anders mijn eigen huis niet terug- vond.” “Rick dacht dat het wel zou herstel- len”, vertelt Madelon. “Hij lachte het vaak weg. En ik dacht: dit is kennelijk Rick, het zal wel bij hem horen. Zo lang hij zich niet fysiek op ons afrea- geerde, konden we overal wel omheen dansen.” Maar vorig jaar kwam er een breekpunt bij Madelon. “Toen zag ik dat de manier waarop hij omging met zijn situatie slecht was voor onze kin- deren. Ineens was bij mij de knop om: er moest iets gebeuren. Ik heb hulp gezocht.” Op een symposium van een dienstmaat hoorde Madelon verschil- lende beschrijvingen van uitzending- gerelateerde klachten en ze dacht: maar dit is Rick! Dit is allemaal Rick. “Ik heb daar toen de eerste de beste in een Defensie-uniform aangeschoten. Zo zijn we bij het Veteranenloket en opnieuw bij de zorgcoördinator geko- men. Vanaf dat moment zijn er veel nieuwe onderzoeken gedaan bij Rick.”


Doel Rick was altijd al gek op sport. In zijn


jeugd in Nieuwegein zat hij op wed- strijdzwemmen. “Vorig jaar leerde ik een veteraan kennen die met mij wilde praten over het revalidatie- proces na het verliezen van een oog. We aten samen wat en hij haalde me over te komen zwemmen in Revalida- tiecentrum Doorn.” Volgens Madelon zwemt Rick daar nu elke week zijn kop leeg. “Er komt die avond een andere Rick thuis, met aandacht voor ons en wat rust.” “In onze zwemgroep nemen we elkaar maximaal in de zeik”, vertelt Rick. “Maar als er wat is, weet je het ook van elkaar. Het is niet alleen de sport, we eten die avonden ook met elkaar en sluiten samen nog af met een kop koffie. Het is hartstikke leuk. En daar kwam op een gegeven moment de vra- genlijst van de Invictus Games langs: wat zou mijn motivatie zijn om daar- aan mee te doen? Ik heb ’m ingevuld en ik mocht mee.” Wat Madelon mooi vindt van de Invictus Games is dat elke sporter zijn eigen doel heeft om naartoe te werken. “Dat kan voor elke veteraan anders zijn. Ze leggen dat in hun eigen groep


juni 2018 15


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65