search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Column Checkpoint Barry Op de dansvloer is iedereen gelijk I Muziek verbroedert


k heb een paar singletjes en elpees waarbij ik, wanneer ik die draaide, nooit echt stil heb gestaan bij de verbondenheid met


de Indonesische onafhankelijkheids- oorlog. Dan heb ik het over bands met namen als The Crazy Rockers, The Hap-Cats, Electric Johnny and the Sky- rockets en natuurlijk The Tielman Brothers. Oftewel: Indorock. De bandleden kwamen aan het begin van de jaren vijftig naar Nederland, veelal omdat papa als KNIL’er had gediend. Deze jonge jongens brachten een muzi- kaliteit mee naar dit koude kikkerlandje waar de houterige Hollandse jeugd een puntje aan kon zuigen. Ze konden spelen als de beste en hadden flair en gevoel voor show. ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ was aan hen niet besteed. Tikt u op YouTube voor de gein eens tielman brothers tv studio germany in. Je weet niet wat je ziet. Op het gevaar af als een ouwe lul te klin- ken, zeg ik het toch: kom daar vandaag de dag nog maar eens om. Met name in en om Den Haag waren de Indorockbands zeer actief en een grote inspiratiebron en met hun vir- tuositeit legden ze de lat meteen hoog voor de Nederlandse jeugd. Latere grootheden uit de nederbiet als The Golden Earring(s), Q65 en The Motions vergaapten zich aan de capriolen en fratsen van deze nieuwe Nederlanders met hun elektrische gitaren. Want ook daarin waren ze hun tijd ver vooruit. In ieder geval in Nederland, waar dat soort instrumenten en apparatuur eigenlijk niet te krijgen was. Door de Indorock maakte de Neder- landse jeugd kennis met de rock-’n-roll. Natuurlijk had men hier ook van Elvis gehoord en met imitator Pim Maas hadden ‘we’ onze eigen Elvis. Maar de houdbaarheid van dat soort Idols- achtige ‘sterren’ was toen net zo beperkt als tegenwoordig. Het deed allemaal een beetje houterig aan en echt rocken


wilde het nog niet achter de dijken. Een veelbeproefd recept was om Ameri- kaanse hits te hertalen en er een brave coverversie van te maken die dan door tienersterren als The Fouryo’s, Willeke Alberti en Johnny Lion werd ingezon- gen – zogenaamde ‘jongeren’ die haast nog lulliger dan hun ouders waren. Dus toen de rock-’n-roll en beatmuziek echt explodeerden met de komst van The Beatles waren dit soort artiesten van de ene op de andere dag voltooid verleden tijd, in ieder geval bij de jeugd. Helaas gold dat ook voor vele Indorockbands. Instrumentale muziek was uit en eigen nummers schrijven werd de norm. De Tielman Brothers waren een van de weinige bands die hun carrière konden voortzetten, mede door het succes dat ze over de grenzen hadden. In de Nederlandse muziekbusiness zou het tot ver in de jaren zestig duren tot er iets van een industrie zou ontstaan. De heersende gedachte was dat die klere- herrie van dat langharige tuig over een paar jaar uit de mode zou zijn. Niet dus. Peter Koelewijn heeft daar een grote rol in gespeeld, na in 1960 al de ‘eerste Nederlandse rock-’n-rollsingle’ te heb- ben gemaakt met Kom van dat dak af. Rock-’n-roll en (neder)beat zouden ook zonder de Indorockers Nederland niet hebben overgeslagen, maar hun aandeel in de Nederlandse ontstaansgeschiede- nis valt niet te ontkennen. Het is een van vele voorbeelden van de universele kracht en waarde van muziek. Muziek biedt troost als je ver van huis bent. Het verbroedert en geeft geen moer om afkomst, huidskleur, taal of wat dan ook. Muziek is ongrijpbaar en wellicht deels onbegrijpelijk, maar iedereen herkent muziek voor wat het is wanneer we het horen. Het is het geluid van de mense- lijke ziel in al zijn pracht en glorie.


Barry Hofstede maakte van november ’92 tot mei ’93 als dienstplichtig chauffeur deel uit van het 1e NL/ BE VN Transportbataljon in Centraal-Bosnië, waarna hij tien jaar nodig had om die periode enigszins een plek te geven. Sinds 2002 ontplooit hij zich als (toneel)schrijver. Hij schrijft over uiteenlopende zaken, maar oorlog en veteraan zijn in Nederland zijn terugkerende thema’s in zijn werk. In 2013 ver- scheen zijn boek NL-Peacekeeper. Daarnaast is hij hartstochtelijk muziekliefhebber. Hij denkt nog iedere dag aan wat hij heeft gezien en meegemaakt tijdens zijn uitzending.


juni 2018 17


Foto's: Erik Kottier


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65