search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
buitgemaakt oorlogsmaterieel, veel indruk. “Het was net de Efteling, maar dan over de oorlog. Dan zie je dat zo’n land net iets anders in elkaar zit dan bij ons. De gids was heel bevlogen en ging ook in op de rol van de vrouwen in al die oorlo- gen. Hij keek me aan en zei: ‘Maar dat weet jij toch ook: Mannen zijn de rots, vrouwen het water!’ Dat vond ik zo’n mooie beeldspraak.”


Zilveren Roosje Terugblikkend op de reis roemt


Angeline Geeraets op de terugkeerreis in Libanon. Foto: Leon Geeraets


reden ook wel een ‘zware’ reis. “Je weet vooraf dat het geen gewone vakantie is en dat klopte ook. Iedereen had zijn momentjes en je wil er voor iedereen zijn en het verhaal aanhoren. Maar er waren veel veteranen bij met verwerkings- problemen. Dat was af en toe con- fronterend en emotioneel.” Marjan onderkent na deze reis het belang van dit proces. “Het is heel belang- rijk dat veteranen de tijd nemen om terug te kijken en te verwerken. Ook als buitenstaander zie je daar dat het zin heeft gehad en er goed werk is gedaan. Iedereen heeft daar met zijn achtergrond en vermogen aan bijgedragen.” Dat de reis en de ervaringen bij de veteranen wat teweeg hebben gebracht, wordt door Judith beaamd. “Bij Frans moet het nog echt lan- den. Er komt veel terug en hij heeft moeite met slapen. Ze hebben dat natuurlijk al die tijd weggestopt, dat hoor je ook van anderen. En dan kom je op die plek terug waar din- gen zijn gebeurd. Dus hij moet het even laten bezinken. Maar hij is heel blij dat hij is teruggeweest in dit


20 juni 2018


gezelschap.” De omgang met elkaar heeft zij zelf ook als een warm bad ervaren. “Op een gegeven moment word je one of the guys. Ze nemen je gewoon op in de groep, mooi om te zien hoe dat werkt.”


Efteling Naast het bezoeken van zoveel


mogelijk locaties waar de Neder- landse Unifillers al dan niet hun sporen hebben achtergelaten, was er tijdens de reis ook ruimte voor toeristische attracties. Judith: “Als je dan een vrije dag hebt, ga ik niet bij het zwembad hangen, dat vind ik zonde van de tijd. Dus we hebben ook veel gezien, zoals opgravingen van het rijke verleden daar.” Marjan: “Dat was ook een van de doelstellin- gen van Bart en mij. Destijds heeft hij niet veel kunnen zien, nu hebben we de tijd gehad om de mooie plek- ken te bezoeken, zoals de opgravin- gen in Tyre en kasteel Beaufort.” Voor Angeline maakte vooral het bezoek aan het museum in Mleeta, met naast veel ‘gekleurde’ geschied- schrijving een indrukwekkend kerkhof van op het Israëlische leger


Angeline dan ook de rol van de vrouwen. “Je bent een beetje een buffertje en dat klikte vaak heel leuk. Ze gingen allemaal – mijn man ook – terug met het idee van ‘eens kijken hoe het met het land is’ en wat zij hebben kunnen betekenen. Ik schrik ervan dat UNIFIL nog steeds hard eraan moet trekken, ook al vanwege de Syrische vluchtelingen. Maar daardoor zien die mannen ook dat ze deel hebben uitgemaakt van iets heel wezenlijks.” Het mooiste moment vond zij de uitreiking van het Zilveren Roosje, het speciale speldje voor het thuisfront, op de slotavond in Libanon. “Die reikten de mannen uit aan hun partners, dat was me toch een partij emotioneel.” Monique is eveneens blij dat ze mee is geweest. “Het was zo mooi om dit samen mee te maken. Als chauffeur kwam Antoine destijds overal. Er is natuurlijk heel veel veranderd, heel veel bijgebouwd. Maar nu kon hij wel dingen laten zien die hij her- kende. Dat was waardevol om mee te maken, ook met die verhalen van de anderen erbij. Er is veel gehuild, maar ook veel gelachen. We hadden het niet willen missen.” Zelf vond ze de dodenherdenking op 4 mei het meest indrukwekkend. “Dat je daar bij dat monument even stilstaat bij iedereen die daar uit verschillende landen is gesneuveld, dat was een heel bijzonder moment.” Marjan noemt ook de herdenkingen als een hoogtepunt. “Ook op Bart maakte dat veel indruk. Wat mij wel is opge- vallen naar aanleiding van deze terugkeerreis, is dat het zolang geduurd heeft tot er lessen getrok- ken zijn uit het verleden. Libanon is toch gepresenteerd als een strand- vakantie, terwijl die jongens daar uren door de wadi liepen en menig keer de kogels om hun oren hoorden fluiten. Gelukkig worden de huidige missies beter voorbereid.”


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65