search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Madelon en Rick Torenstra. Foto: Ageeth van der Veen


aan elkaar voor: dit is waar ik heen wil. In de aanloop naar de games zijn dagen waarop je het gesprek voert: waar loop je tegenaan? Wat zijn jouw beperkingen? Wat lukt niet wat je wél graag zou willen bereiken? Daar steu- nen de sporters elkaar dan in rond de games.” Rick bracht in dat hij zich meer wilde uiten. “Ik ben geen prater. Ik héb wel gevoelens natuurlijk, maar ik deel ze niet makkelijk. In de situatie waarin wij nu zitten als gezin is dat niet han- dig. Ik heb tegen mijn maten gezegd dat ik wil leren me te uiten voordat het me allemaal boven het hoofd stijgt. Mijn doel was: leren aan ande- ren te laten zien hoe het met me gaat en wat er door mijn kop speelt.”


Familie mee Madelon ziet thuis dat het geholpen


heeft. “Waar hij vroeger een blokje om zou gaan, is het nu wel eerder zo dat ik Rick kan vragen: wat is er aan de hand? Aan de andere kant heb ik in Toronto ook juist gezien dat wij pas net gestart zijn met een traject waar andere gezinnen al zoveel verder in zijn. Wat dat betreft zijn de Invictus Games voor onszelf ook een begin geweest.” Ze gingen met het hele gezin naar Toronto. “Het was waanzinnig”, zegt Rick. “Eerst kom je hier met zijn allen bij elkaar op Schiphol, en dan begint


klappen en te juichen voor ons. Het is overweldigend.” Madelon vond het confronterend. “De waardering die hij kreeg, was mooi. Maar ik zag daar ook ineens heel helder wat het betekende zijn vrouw te zijn. Ik stond in het hotel onder de douche en dacht: doe ik dit? Wij zaten in de lobby op hem te wachten voor een nachtkusje voor de kinderen en hij zag steeds andere dingen die eerst moesten. Even wachten jullie, was het dan. Zo ging het steeds, met al die prikkels. Ik zag het daar heel duidelijk ineens: Rick kan geen pri- oriteiten stellen. In die hectiek van Toronto werd me dat heel duidelijk.” Zeventien landen deden mee. Rick: “Je kent elkaar niet, maar je legt zo makkelijk contact! Je kijkt ook bij de andere sporten. Overal heb je wel even een praatje. De eerste dag is er al een Driving Challenge.” Rick won daarmee goud. “Maar daar gaat het daar helemaal niet over”, lacht hij. “Natuurlijk probeer je te winnen, maar het gaat veel meer over aanmoe- digen, er voor elkaar zijn, elkaar ont- moeten rond de sportvelden. Je hebt zoveel gemeen.”


Held De families krijgen ook aandacht.


Een dagje naar de Niagara Falls, een uitstapje naar Seattle Tower. “Er waren eetzalen voor friends & family


de kans te bieden ook met elkaar aan de praat te komen.” Als je meedoet, heb je eigenlijk al gewonnen, zegt Rick. “Ik kom niet van zo heel ver, naar mijn eigen idee. Ik heb daar anderen gezien die van veel verder kwamen. En die staan daar ook. Ik heb daar een kerel zien zwemmen die twee benen én een arm miste. Wat voor baas ben je als je dan op zo’n evenement 50 meter gaat zwemmen? Ik krijg er nóg kippenvel van. Dan ben je toch een held en ’s werelds nummer 1?” Rick: “Hij viel natuurlijk niet in de prijzen, maar de zwemmers die al gefinisht waren, sprongen terug het water in om hem samen binnen te halen. Snap je? Later zie je hoe die gast zijn kinderen oppakt en leeft met die ene arm. Dat is toch een held? Dus niemand praat over hoeveel goud of dit of dat je gewonnen hebt. Daar gaan deze games niet over. Het gaat om elkaar aanmoedigen en er samen zijn, ondanks alles wat er met je gebeurd is. Een hardloper ging onderuit. Die stond op en liep alsnog de race uit. Winnen is dan natuurlijk uitgesloten, maar deze man kwam om de race te lopen. Dat zijn de Invictus Games. Je staat er, wat je ook man- keert.”


Confronterend Via Facebook hield Rick nog wat


Een reis die je samen moet afleggen


iedereen voor je te klappen. Dan stap je daar uit, staat weer iedereen te klappen. In het hotel begonnen weer personeelsleden en de bezoekers te


16 juni 2018


en eetzalen voor de sporters. Wij mochten als sporters wel bij onze families eten, maar niet andersom”, vertelt Rick. “Dat is om de veteranen


contact later. En het sporten is voor hem een blijvertje. “Op dinsdag ben ik zwemmen. Dan gaat er een dikke streep door alle andere dingen in mijn agenda. ” Madelon: “Het is als ik nu terugkijk zo’n vreselijk zware tijd geweest voor ons allemaal. Op het moment dat je hulp vraagt, heb je het idee: nu gaat er eindelijk iets veranderen, nu zal het snel beter gaan. Maar dan begint de reis pas die je samen moet afleg- gen. Alles wat dan nog onderzocht moet worden, de diagnose waarmee je geconfronteerd wordt.” De uitslag ‘Hersenletsel’ viel bij hen op de deurmat toen ze net een week terug waren van de Invictus Games. “Dan is het feest wel even over”, zegt Rick. Madelon wist nu ook: “We kon- den niet langer blijven hopen dat het over zou gaan. Nu we weten wat het is, zijn we samen hard aan het werk gegaan. En ik denk dat we nu de weg vooruit hebben gevonden.” Sinds januari werkt Rick weer twee dagen in de week voor Defensie.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65