COLUMN RUNDVEEHOUDERIJ
Afraak en opbouw H
et is onrustig in ondernemend Nederland. Na de grote demonstraties van boeren op het Malieveld kwamen daar onze collega’s van bouwend Nederland achteraan. Prach- tig om te zien; zowel boeren als bouwers verdienen het geld voor Nederland. Ze demonstreren bijna nooit; niet klagen maar dragen is hun motto. Ze staan voor dag en dauw op om te werken aan de bv Nederland. Zowel boeren als bouwers hebben nu een houding van ‘en nu is het genoeg geweest’. Beide groepen worden al langere tijd voor de gek gehouden en van het kastje naar de muur gestuurd zonder dat er toekomstzekerheid is voor hun bedrijven. Dat is toch schandalig. Multinatio- nals als Shell en Unilever willen geen dividendbelasting betalen en hebben geen last van de stikstof- en PFAS-pe- rikelen. Maar mkb-bedrijven zoals boeren en bouwers zijn makkelijk aan te pakken, net als de middeninko- mens bij de arbeiders. Het blijkt maar weer eens dat het belangrijk is om goed georganiseerd te zijn met één krachtige, breed gedragen spreekbuis. Zodra de over- heid de verdeel-en-heersstrategie kan toepassen ben je de pineut.
De politiek maakt er een zooitje van, dus zal die het op moeten lossen. Eens te meer blijkt dat de dominante groene agenda van milieuclubs en de linkse media onze overheid al verder verziekt hebben dan wenselijk is voor een goed functionerend Nederlands bedrijfsleven. Maar goed. Tijdens zo’n crisis – want zo mogen we het
OVERHEID: EERST PROFIT, DAN PEOPLE, DAN PLANET Hans Luijerink, rosékalverhouder in Overdinkel (Ov.)
toch wel noemen – blijkt dat we als politiek en samen- leving behoorlijk gepolariseerd zijn. Iedereen, ook wij, schreeuwt maar wat. De vraag is of de benodigde kennis überhaupt wel aanwezig is. Of houden politieke partijen er een andere agenda op na? Is deze onrust vooral bedoeld om de zaak te ontregelen zodat veehouders denken ‘weet je wat, ik stop er mee met die ellende’. Als dat de opzet is, boekt de politiek aardig resultaat. Sociaal is het echter niet, want onzekerheid is dodelijk. We moeten het in Nederland met elkaar zien te rooien: goed zorgen voor mensen, dieren en het milieu. Maar uiteindelijk moet dat allemaal wel betaald worden. Als we doorgaan met de gedachten van ‘mooie jongen’ Klaver en ‘strebertje’ De Groot, ben ik ervan overtuigd dat we met zijn allen uiteindelijk in het armenhuis belanden. Daar kunnen we natuurparadepaardjes zeker niet van betalen.
Moeten we dan alles bij het oude laten? Nee, dat zeker niet. We moeten doorontwikkelen, maar wel op een gepaste manier en met nuchter boerenverstand. We moeten van een afbraakbeleid naar een opbouwend beleid komen zodat bedrijven de mogelijkheid hebben om te werken aan duurzaamheid. Economisch goed draaiende bedrijven zijn de basis voor duurzaamheid. Beste politici: zet alstublieft de drie P’s in de juiste volg- orde: profit, people, planet. Als jullie voor ons de moge- lijkheid creëren om economisch goed te draaien, zorgen wij goed voor de mensen, dieren en de hele planeet.
BOERDERIJ 105 — no. 7 (12 november 2019)
33
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84
