044 Reizen A


ls het woord ‘idyllisch’ nog niet bestond, dan zou het hier uitgevonden worden. De achthonderd bewoners van Spiekeroog wonen in een dorp als in een Anton Pieck-plaatje.


De huizen zij n wit, de hekjes groen. Of net andersom. Op de terrassen van de Teestubes drinkt men thee – de nationale drank van de Ost-Friesen – uit gebloemd servies. Rododendrons en hortensia’s bloeien over-


vloedig. Het eilanddorp staat bekend om zij n eeuwenoude bomen. Wie bij Hotel Zur Linde naar binnen wil en niet ál te klein is, moet bukken voor de overhangende takken. Ook de rest van het eiland zit goed in de bomen. Spie- keroogs bij naam luidt dan ook Grüne Insel. Naast het groen valt op dit Duitse eiland


de stilte op. Auto’s mogen er niet komen, vervoer van goederen gaat met elektrische karretjes, paard-en-wagen of een Wippe, een handkar. Fietsen worden er niet verhuurd. Dat vervoermiddel is voorbehouden aan de eilanders. Lópen dus op dit eiland. Daar is het dan ook voor gemaakt. Als wandelaar heb je alle ruimte in duin, kwelder en bos. Zonovergoten schelpenpaden voeren naar het brede strand. De lucht is er schoon, de meeuwen krij sen, om de paar seconden smij t de branding een witgekuifde golf op het strand. De felgekleurde strandkorven die onlosmakelij k bij de Duitse kust horen, zij n op dit eiland in beschaafd wit-blauw uitge- voerd. Een stel heeft mooie glazen en een koeler meegenomen en geniet – lekker in de luwte en met zicht op de branding – van een ongetwij feld goed glas wij n.


Lezersarrangement Speciaal voor Arts en Auto stelde Romantik Hotel Achterdiek op Juist een vierdaags arrangement samen. Voor meer informa- tie zie pagina 47.


Schelpenmuseum Het leven lij kt hier rustig voort te kabbelen. Je wandelt eens een stukje door het bos met zij n vaak eeuwenoude dennen, elzen en eiken. De miezerregen die op een ochtend valt, maakt het bos bij na mysterieus. Enkel de groene paal- tjes volgen die de route markeren, meer hoef je als wandelaar niet te doen. En zelfs die paaltjes aanhouden is niet echt nodig, want elk paadje mag belopen worden. Verdwalen is op een eiland van amper achttien vierkante kilometer haast onmogelij k en bovendien: wat zou het? Of je pakt een boek en zoekt een plekje in


een beschutte duinpan, bezichtigt het schel- penmuseum of de drie eeuwen oude Insel- kirche, speelt een partij tje minigolf of maakt een ritje met Duitslands laatste paardentram.


Meerdere keren per dag legt paard Tamme de 1.200 meter tussen dorp en Weststrand sjokkend af.


Kuuroord Meer nog dan op Spiekeroog lopen op Juist, vier eilanden westelij ker, paarden rond. Ze bevoorraden winkels en horeca en trekken de eiland taxi’s, gehuifde karren. Overal is hun hoefgetrappel op de klinkers te horen. Als de veerboot de haven van Juist (spreek


uit: Juust) nadert, valt als eerste het kolossale Kurhotel uit de 19e eeuw op. Hoog rij st het witte gebouw boven de rode daken van het dorp uit. Rond 1900 ontwikkelde Juist zich net als de andere Duitse Waddeneilanden tot kuuroord. De mannelij ke gasten werden over het Herrenpfad naar zee gereden, het vrouwen- strand was bereikbaar langs het Damenpfad. Beide paden dragen nog altij d deze namen. Ook vandaag de dag leeft het kuurtoerisme


nog op de eilanden; er is een wereld aan wellnessactiviteiten te boeken. Naast baden en wandelen hoort bij kuren natuurlij k ook rusten. Tussen 13.00 en 15.00 (soms zelfs 16.00) uur is vrij wel alles dicht. Dan heerst Ruhezeit op de Duitse eilanden.


Vogels Met zij n 17 kilometer lengte is Juist iets groter dan Spiekeroog, maar op veel plaatsen is dit eiland niet meer dan 500 meter breed. Een fi ets (hier wel te huur) is handig, maar veel verder dan het dorp en de hoofdweg die van west naar oost voert, kom je niet. De paden in duin en kwelder zij n nur für Fußgänger. De bomen hebben zich naar de grillen van de wind gevormd, de duinen naar die van de golven. Een baken dat op de kaart nog midden in de duinen van de westpunt staat, is nog maar een paar meter van de afgrond verwij derd. Aan de oostkant voeren brede zandpaden


voorbij het piepkleine vliegveld – ja, ook dat hebben ze hier – naar een vogelkij khut op de oostelij ke kwelder, de Kalfamer. In voor- en najaar komen hier onvoorstelbare hoeveel- heden vogels voorbij . Een wandeling met een extra is het Otto-Leege-Pfad, genoemd naar de Jac. P. Thij sse van Duitsland. Ook Leege was on- derwij zer, natuuronderzoeker en vogelpionier. Het pad slingert van Wadden- naar Noordzee. ‘Boeken’ geven informatie over fl ora, fauna, water en ecologie. Ook de kunstwerken die deel uitmaken van de route – denk: zonnewij zer, windharp, waterklankschaal – zij n helemaal in de geest van het kuuroord dat Juist nog altij d is. Hier rust, ontspant en wandelt men.<


FOTO: STEFAN DANZER


FOTO: MARION PAYR


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84