026 Tweegesprek


Toen & R


In het VvAA-jubileumjaar brengt Arts en Auto zorgprofessionals van toen en nu samen. Deze keer: fysiotherapeuten Rob Nobels en Sanne Zwarteveen.


ob (77): “Toen ik in 1969 aan mijn studie begon, was de naam net veran- derd in fysiotherapie. Daarvoor heette ons vak heilgymnastiek.”


Sanne (25): “Wanneer wist je dat je fysiotherapeut wilde worden?” Rob: “Toen ik bij het leger in dienst ging. Als hospik kwam ik voor het eerst in contact met fysiotherapeuten. Wat een geweldig beroep, dacht ik. De combinatie van met je hoofd en handen werken vond ik fantastisch. En ik houd van contact met mensen. Eerst praten, dan behandelen, was mijn motto. Je moet een band opbouwen met een patiënt. Om vertrouwen te creëren en goede diagnostiek te kunnen plegen.” Sanne: “Helemaal eens. Het gebeurt me zelden, maar als er echt geen klik is, stuur ik een patiënt door naar een collega.” Rob: “Waarom heb jij voor dit vak gekozen?” Sanne: “Nadat ik als tiener een keer van mijn paard was gevallen, belandde ik bij een manueel therapeut. Ik vond het mateloos interessant wat hij deed; in een paar behandelingen was ik van mijn rugklachten af.” Rob: “Meteen na mijn studie heb ik de vervolgopleiding tot manueel therapeut


Rob Nobels: ‘Het detectivewerk vond ik fantastisch’


gedaan. Daar vond ik de verdieping die ik zocht. Als een detective speuren naar de oorzaak van klachten was fantas- tisch. Het heeft het werk al die jaren leuk gehouden. Dat, en de omgang met mensen.” Sanne: “Is het vak de afgelopen vijftig jaar erg veranderd?” Rob: “Eigenlijk niet, al heb ik in de loop van de jaren natuurlijk wel veel nieuwe kennis vergaard. Bijvoorbeeld over seg- mentale therapie, waarbij je je richt op alle segmenten in een bepaald gebied, van spieren en de huid tot botten en zenuwen. Daarmee kon ik vaak goede resultaten behalen bij mensen met vage klachten, zoals ondefinieerbare en onbegrensde pijn.” Sanne: “De laatste bijscholing die ik heb gedaan, was over dry needling. Ik vind de toegevoegde waarde van deze behandeltechniek heel groot, omdat je juist op een heel specifieke plek kunt ingrijpen.” Rob: “Samen met twee collega’s heb ik 35 jaar een eigen praktijk in Harlingen gehad. Lang werkten we daar én in het lokale ziekenhuis. Die afwisseling vond ik heel leuk. In het ziekenhuis hadden we zelfs een eigen behandelkamer. Als ik wilde overleggen, liep ik gewoon bij specialisten binnen. In de loop dan de tijd groeide onze praktijk uit tot een vijftallige maatschap met vijftien men- sen in loondienst. Wil jij eigenlijk ooit een eigen praktijk?” Sanne: “Eerlijk gezegd moet ik daar niet aan denken. Patiënten behandelen vind ik super, maar ik zit niet te wachten op alle administratieve rompslomp en de


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84