037


bedoel al die kleine mini-onderdelen. Het is zo uitgebreid.” “Ja, het menselij k lichaam is een won- der van biologische engineering en het bestuderen ervan blij ft wetenschappers verbazen en inspireren.” Manou draait zich om. “Episch!” roept ze. En dan op andere toon: “Ben je trouwens blij dat de villa van je familie verkocht wordt?” Nicole knikt. “Ja, aan alles komt een eind. Iets afsluiten is gezond, dat zou- den meer mensen eens in de zoveel tij d moeten doen.” “Hear, hear!”


Diana zit in haar woning nog altij d do- cumenten, knipsels en foto’s van Noël door te nemen. In een stapeltje kranten- berichten die Noël ooit heeft uitgeknipt zit een bericht met de tekst:


AMSTERDAM - Duikers en speurhonden heb- ben afgelopen week in het IJ naar het stoff elij k overschot gezocht van de al tien jaar vermiste callgirl Jasmine Moane, oftewel Marij ke de Zwart. Tevergeefs: ze werd niet gevonden. Wel troff en duikers zes autowrakken aan, maar haar Fiat Tipo zat er niet bij .


Waarom heeft haar vader dit bericht uitgeknipt? Heeft hij misschien toch iets met de dood van die vrouw te maken gehad? Ze denkt weer terug aan het vermeende lij k in de kluis. Hoezeer Noëls suggestieve verhaal daarover haar indertij d heeft aangegrepen. Dat verhaal dat er iemand per ongeluk in de villa gestorven was en dat hij het lij k had weggemoff eld. Ze dachten dat hij dementeerde. Vooral toen hij later zei dat het een lij k van een kat was, genaamd Prinses Gracia. Er is vermoe- delij k echter nooit een lij k geweest en er zij n ook nooit sporen gevonden. Noël heeft het dus echt verzonnen. Maar waarom knipte hij dit bericht uit de krant? Ze stopt het weer tussen de stapel knipsels.


Op dat moment gaat haar telefoon. Het is Michiel. “Tante Diana”, zegt hij , “jij bent toch ook lid van VvAA?” “Ja, waarom?”


Horowitz kij kt vanuit zij n kamer uit over de tuin van de villa die nu bij na leeg is. Zij n blik wordt getrokken naar het rij tje Amerikaanse essen aan de rand van het Vondelpark. Dan slikt hij onwillekeurig enkele keren


“Nou, dan weet je dat die club dit jaar honderd jaar bestaat en dat viert met een jubileumcongres. Daar wil ik naar toe. Ga je mee?” Diana zucht. “Ach nee, jongen. Daar ben ik toch veel te oud voor. Wat heb ik daar te zoeken?” “Tante Sofi e gaat wel. En Nicole.” “Moeten ze zelf weten.” “Opa Daniël, opa Noël en papa waren ook gegaan als zij nog leefden.” “Hahaha! Wat een humor! Nou, vertel op, waar gaat het over?” “Het heet ‘Leve de zorgprofessional’ en gaat over ‘leven’ en ‘zorgen’, nu en in de toekomst. Keynote sprekers: Marcel Levi, Manal Moussane, dagvoorzitter: Sander Schimmelpenninck.” Diana sluit even haar ogen. “Nou ja, goed. Als de rest van de familie ook gaat, wil ik er wel over denken. Maar dan moet jij me halen met de auto.” “Afgesproken.” “O”, gaat Diana verder, “nu ik je toch spreek, heb jij nog iets gehoord van Saskia uit Arizona.” “Nope.” “Is dat een nee?” “Yep. Het enige wat ik weet is dat ze vol- gend jaar met haar man naar Nederland wil komen. Dan kan ze natuurlij k niet meer in de villa logeren.” “Nee, het zal dan wel het Amstel Hotel worden”, denk ik.


In het deftige huis naast de villa in de Koningslaan loopt Bram Horowitz, zoon van wij len advocaat Peter Horowitz, jarenlang buurman van de al evenzeer wij len Noël Heuvels, op dat moment de trap af naar de benedenverdieping. Horowitz heeft donker haar dat door de krullen wat springerig is. Zij n snor is zorgvuldig getrimd en accentueert zij n bovenlip, waardoor zij n gezicht


een karakteristieke uitstraling krij gt. Hij is klein van stuk, maar zij n hou- ding straalt zelfverzekerdheid uit, zij n ogen zij n scherp en observerend. Hij staat even stil voor de spiegel en loopt vervolgens de huiskamer in. “Schat”, zegt hij tegen zij n vrouw, die juist op haar laptop zit te surfen. “Zullen we wat gaan eten in de stad?” “Ja, leuk”, antwoordt ze meteen. “Ik wil die nieuwe Italiaan op de Ceintuurbaan weleens proberen.” “Prima. Trouwens, ik heb me zojuist aangemeld voor het VvAA-jubileumcon- gres.” “Is dat die club van Arts en Auto?” “Ja, ik heb vanmorgen trouwens weer aan een patiënt moeten uitleggen dat dat blad niet gericht is op dure sport- auto’s. Dat misverstand krij g je maar moeilij k uit de wereld.” “Ach ja, mensen zij n hardleers. Nou dan ga ik me even omkleden.” “We nemen lij n 2 op het Valeriusplein, goed? Haal je dat met je hakken?” “Ja lieverd”, zegt ze meesmuilend, “het zij n blókhakken, weet je nog?” Horowitz haalt de schouders op en stelt zich op voor het raam aan de tuinkant. Vanuit zij n kamer kij kt hij precies uit op de tuin van de villa van de Heuvel- sen, die nu praktisch leeg is. Zij n blik wordt getrokken door de bosschage bij het rij tje Amerikaanse essen aan de kant van het Vondelpark. Dan slikt hij onwillekeurig enkele keren. Alsof hem onverhoeds iets te binnen schiet. Iets onaangenaams.


Ook online: artsenauto.nl/feuilleton


Volgende keer de slotafl evering: De Heuvelsen bezoeken het jubileumcongres van VvAA en worden daar met het verleden geconfronteerd.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84