Tekst: Flip Vuijsje


039


en recht-door-zee. Dit beeld blijft gro- tendeels ook overeind als – het is tweede helft jaren tachtig – vanuit grote steden als New York City en San Francisco de epidemie die aids heet nu ook provincie- plaatsen als Johnson City gaat bereiken. Aids is dan nog een onbehandelbare, terminale aandoening, en op de schou- ders van Verghese, de enige lokale spe- cialist infectieziekten, belandt de zware taak om een almaar groeiend aantal doodzieke mannen zo goed mogelijk te begeleiden zonder hoop op genezing. Het enige lichtpunt in deze tragische periode is dat de vrees voor een plaat- selijke golf van homofobie voor in elk geval een deel onbewaarheid blijft.


Drie miljoen per jaar Maar er is nóg een hoofdthema in My Own Country, dat van dit eerste boek van Abraham Verghese ook nu nog steeds de beste bron van inzicht maakt in wie hij


Die positie als aios vond hij in Johnson City in Tennessee, in het lokale uni- versiteitsziekenhuis, als aankomend internist. Na twee jaar onderbreking in Boston, waar hij zich verder speci- aliseerde in infectieziekten, was hij in 1985 weer terug in Johnson City, nu als assistent professor. Zes jaar lang zou Verghese hier blijven, totdat hij in 1991 ineens zijn opgebouwde pensioenrech- ten verzilverde, zijn vaste baan opgaf en als arts ging werken in Iowa City.


Schrijverscarrière Aan de universiteit in Iowa City volgde hij een schrijversopleiding, wat hem de graad van master of fine arts oplever- de. Vanaf dan is Abraham Verghese arts én auteur. In 1995 verscheen zijn eerste boek, My Own Country, over die


President Obama reikt Verghese een onderscheiding uit voor medische en literaire verdiensten


zes jaren in Johnson City. Deels was dit een portret van een kleinere stad in het heuvel land van Oost-Tennessee, een regio met een reputatie van achterlijk- heid, bewoond door laagopgeleide hillbillies die je als vreemdeling-van- kleur beter mijdt. Maar dit was niet de ervaring van Abraham Verghese. Hij is juist overwegend positief over de men- sen in Tennessee, die hij vooral leert kennen als vriendelijk, behulpzaam


is, en wat hem drijft. ‘Hoe zou het zijn’, schreef Verghese, ‘als ik een cardiotho- racaal chirurg was, en drie miljoen per jaar verdiende? Als ik een radioloog was, dus iedere namiddag op de country club stond? Of een patholoog, die alleen maar naar afgenomen weefsel staart en nooit een complete patiënt ziet, of een oftal moloog, die alleen maar in ogen geïnteresseerd is?’ Dat hij zelf al vroeg een andere keus maakte, voor een


FOTO: BANP/SHAWN THEW


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84