016 Interview


fietsen doe je daar wel met gevaar voor eigen leven, want fietspaden kennen ze er niet.”


Real Madrid Hoe wordt een Nederlandse sportarts op haar 29e clubarts bij Real Madrid? Met veel talent, een grote portie doorzettingsvermogen, een gezonde hoeveelheid zelfvertrouwen en een dosis geluk, zo lijkt het. “Tijdens mijn coschap- pen leerde ik een orthopeed kennen die clubarts was van Go Ahead Eagles”, vertelt Huurman. “Hij vroeg of ik het werk samen met hem wilde doen. Waarom niet?, dacht ik. Niet lang daarna stopte hij. Zo werd ik als eerstejaars AIOS ver- antwoordelijk voor het hele medische beleid van de club die toen Europees voetbal speelde. Van krachttrainingsprogramma’s en revalidaties tot wedstrijdbegeleiding en data-analyse.” Het werk bleek haar op het lijf geschreven. “Ik ben heel prestatiegericht, wil overal het beste uithalen. Uit mezelf, maar ook uit spelers en een team. En heel fijn: sporters nemen je advies als sportarts bijna altijd ter harte. De compliance is groot. Dat geeft een enorme boost.” Een half jaar voor haar afstuderen als sport-


arts klopte PSV bij haar aan. Of ze het medi- sche deel van de PSV Academy wilde opzetten, inclusief het medisch managen van het vrou- wenteam. Van daaruit bleek de stap naar Real Madrid kleiner dan gedacht. “Als Champions League-dokters komen we jaarlijks bij elkaar om blessuredata te bespreken. Zo kreeg Real me in het vizier.” In 2019 vroeg de Spaanse topclub of Huurman als consultant het medische beleid wilde uitzetten voor de aankoop van een vrou- wenteam, Club Deportivo TACÓN, dat daarna verderging onder de naam Real Madrid Feme- nino. Een jaar later kwam ze bij Real in dienst, eerst als hoofd medische staf van de vrouwen- poot, inmiddels bij de mannen. “Als ik eerlijk ben, vind ik het makkelijker om met mannen te werken. Ze nemen geen blad voor de mond, zijn recht door zee. Bij vrouwen blijven zaken vaker onuitgesproken en dus onderhuids dooretteren.” Gevraagd naar het bijzonderste wat ze bij de


verschillende voetbalclubs heeft meegemaakt, blijft het lang stil. “Ik zou het echt niet weten”, zegt ze uiteindelijk. “Voor mij is een baan een baan. Al is mijn werkplek in Madrid natuurlijk wel uniek. Ciudad Deportiva Real Madrid is een mega sportstad; je hebt meer dan een half uur nodig om van de ene naar de andere kant te lopen. De negentig jeugdspelers die bij Real Madrid in opleiding zijn, wonen allemaal op het terrein. Onze totale medische staf bestaat uit zo’n 150 man, inclusief een cardioloog en een radioloog. Alles is tiptop verzorgd, van de velden en de wegen tot de vele tribunes en de kinder- speeltuinen voor het publiek. Ook medisch hebben we alleen het beste van het beste. Naast


CURRICULUM VITAE


Suzanne Huurman (1990), São Paulo, Brazilië


2008-2014


geneeskunde, Radboud Universiteit Nijmegen 2015-2018


AIOS sportgeneeskunde, CWZ, Nijmegen 2016-2018


teamarts Oranje Jeugd-


teams (voetbal, mannen) 2015-2018


hoofd medische staf Go Ahead Eagles 2017


UEFA Venue Medical


Manager Women’s EURO 2018-2020


clubarts PSV, sportarts


St. Anna Zorggroep, Geldrop 2018-heden


high performance expert NOC*NSF


2019-2020


consultant Real Madrid CF, eerste team heren en eerste team vrouwen 2020-heden


club- en sportarts Real Madrid 2020-heden


sportarts St. Antonius Ziekenhuis, Utrecht 2022-heden


bondsarts Oranje Handbalvrouwen 2022-heden


sports medicine consultant City Football Group 2022-heden


lid Advisory Board VEJOS 2024


Organisational Leadership, Harvard Business School 2024-heden


FIFA Match Doctor 2024-heden


bestuurslid van de European Sports Medicine Associates (ESMA), onderdeel van de


European Society for Sports Traumatology, Knee Surgery and Arthroscopy (ESSKA)


het veld staat de nieuwste 3 Tesla MRI-scan en we beschikken over fantastische hydrotherapie- faciliteiten. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Voor buitenstaanders klinkt het vast enorm bijzonder. Maar zo ervaar ik het dus niet. Ik doe gewoon mijn werk.”


Schot in de roos Als kind droomde Huurman zeker niet van een carrière als sportarts. “Ik had lang geen idee wat ik wilde worden. Mijn opa en oma van vaders kant waren allebei huisarts. ‘Ga geneeskunde studeren. Dat is echt iets voor jou’, zeiden zij. Ze hadden samen een praktijk aan huis en waren voor mijn gevoel altijd aan het werk. Dat zag ik helemaal niet zitten. Maar omdat ik niks anders kon verzinnen, volgde ik hun advies toch op.” Tegen de tijd dat ze in Nijmegen aan haar


studie begon, had Huurman al heel wat meege- maakt. De eerste tien jaar van haar leven groei- de ze op in Brazilië, waar haar ouders — allebei onderwijzer — een Nederlandstalige expat- school runden. Ze herinnert zich de tijd daar als één lange vakantie, met dagelijks zon, strand, voetbal en samba. Maar er zat ook een donkere kant aan het leven in het Zuid-Amerikaanse land. “Het was er erg onveilig. Ik moest altijd alert zijn, liet de hand van mijn ouders buiten nooit los. Onze school is toentertijd ook meerde- re keren overvallen. We zijn onder schot gehou- den en gegijzeld, een bewaker werd vermoord. Het was voor mijn ouders reden om me in 1998 mee terug te nemen naar Nederland. Ze wilden dat ik in vrijheid zou kunnen opgroeien.” Eenmaal hier kwam Huurmans leven in een


stroomversnelling. Bij haar turnvereniging drong ze razendsnel door tot de landelijke selec- tie. Op haar 16e haalde ze haar trainersdiploma en werd ze trainer van de eerste selectie, waar ze zelf net uit was gekomen. Niet lang daarna rondde ze haar vwo cum laude af en startte ze een eigen bijlesbureau, waar ze gedurende haar hele studie geneeskunde 24 uur per week zou werken. Die studie werd volgens haar trouwens pas leuk toen ze met orthopedie in aanraking kwam. “Het bewegingsapparaat boeide me meteen. Maar uiteindelijk zag ik het toch niet zitten om tot mijn 70e aan de lopende band heupen en knieën in patiënten te timmeren.” Voor haar laatste coschap koos ze sportgenees- kunde, een in 2014 erkend specialisme. Het bleek een schot in de roos. “In de opleiding was er nul aandacht voor dit vakgebied, dus ik wist nauwelijks dat het bestond. Maar eenmaal daar voelde ik meteen: dit wil ik doen.”


Onbekend maakt onbemind Toen Real Madrid haar vroeg om clubarts te worden, had Huurman één harde eis: ze wilde om de week twee dagen bij het St. Antonius Zie-


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84