search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
62 brieven


Deel uw mening in de brievenrubriek. Mail de redactie: checkpoint@mpg.today o.v.v. brieven. Of stuur uw brief naar Checkpoint, rubriek brieven, Postbus 862, 1180 AW Amstelveen. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te redigeren, in te korten of niet te plaatsen.


Kijk een veteraan (1)


Checkpoint ligt ook bij mij op Bonaire altijd op tafel. Bij het lezen van het artikel ‘Kijk een veteraan’, zegt mijn vrouw plots: “Kijk Rob, ze hebben jou als voorbeeld genomen”. Hoe herkenbaar in praktisch alle benoemde punten! ROB VAN DER HEIJDE Adj.Ldv BD


Kijk een veteraan (2)


Graag wil ik even ingaan op de hartenkreet van Ad van Beurden (CP07), waarin hij stelt dat ‘de veteraan wordt weggezet als een zielenpoot.’ Dat is helemaal mijn mening. Wij, veteranen, deden wat ons werd opgedragen, niets meer, niets minder, we gingen naar het werk, gingen naar allerlei nare gebieden en deden ons werk, het werk waar we voor waren getraind en waar we voor hadden getekend. En ja, diep chapeau, voor al onze collegae, hoor, die allemaal rare en vaak nare dingen hebben moeten opknappen. Dat er veteranen zijn die met PTSS uit die uitzendingen kwamen, is triest en naar en vooral schokkend. De meerderheid van ons kwamen er, gelukkig, gezond uit. Ook ik ga niet naar veteranendagen en zo, ik heb daar geen behoefte aan. Timmerlui gaan toch ook niet naar een herdenkingsdag van een gebouw dat is opgeleverd? Ik heb me – ondanks mijn 32 jaar bij de marine – er nooit op voorgestaan om veteraan te zijn, ik gooi alle uitnodigingen voor veteranenbijeenkomsten in de prullenbak. Ik heb mijn werk toen en ook later gewoon gedaan. Daar was ik trots op, dat wel, maar ik ga niet mee in de absolute zieligheid, zoals Ad van Beurden terecht opmerkt: ‘een zielenpoot te zijn.’ Dus ja, Ad van Beurden, ik ben het helemaal met je eens. LUCAS GRAVER oud AOOLDGD


Das Boot Naar aanleiding van de reactie van de heer H.D.W. de Jong op ‘Das Boot’ (rubriek Zien & lezen, CP6) wil ik er op wijzen dat de Kriegsmarine en haar bemanningen niet te vergelijken zijn met ‘onze’ marinemensen. De Duitsers gedroegen zich in de door Duitsland begonnen oorlog als Ubermenschen in een overwinningssfeer, met alle onmen- selijke buitensporigheden van dien.


Bij de gebeurtenissen aan boord kun je vraagtekens zetten. Ook ik was als mi- licien in 1962 in Nieuw-Guinea en heb verscheidene onderzeebootacties mee- gemaakt (op twee onderzeebootjagers). En in Manokwari en Sorong langszij gelegen van beide subs. Maar naast de gewone – gezonde- uitspattingen onder die omstandigheden heb ik nooit iets gemerkt van beestigheden zoals in genoemde fi lm door onze mensen. Of ze enigszins waarheidsgetrouw zijn weergegeven laat ik in het midden, incluis plaatsvervangende schaamte. Maar ik vereenzelvig me er zéker niet mee. Wél acht ik het gedrag t.o.v. onderduikers en de bezetters heel geloofwaardig. Al met al vond ik ‘Das Boot’ een zo- veelste waarschuwing tegen oorlog of oorlogsdreiging, door wie ook. C.H.P. BOOGAARTS


Wil je mijn


75 jaar BNMO


Ik heb het stuk 75 jaar BNMO gelezen. Prima dat Checkpoint er aandacht aan heeft besteed, want de BNMO is altijd betrokken geweest als het gaat om nazorg. Met een kleine aanmerking: in 1954 heeft de BNMO de grond niet met het geld van Defensie gekocht, maar voor een symbolisch bedrag van 1 gulden van de gemeen- te Doorn. SJEF VERHAGEN oud-voorzitter van De Afd Nrd Brabant van de BNMO, Oud HB lid van de BNMO


vader zijn? Na vermelding in Checkpoint oktober 2020 heb ik het boek ‘Wil je mijn vader zijn?’ gekocht en vol bewondering gelezen. Hij beschrijft zijn geschiedenis als militair met alle ups en downs en in het bijzonder zijn ontmoeting in Libanon met de Ridderkerkse sergeant Philippus Wilhelmus de Koning, waarmee hij een fi jne vriendschappe- lijke band wist op te bouwen.


Ik heb bewondering voor Pieter van Geldorp. Na het overlijden van Philippus heeft hij zijn broer Willem en moeder, die het verlies moeilijk konden verwerken, bijgestaan en zich ook samen met zijn echtgenote ingespannen om Willem weer een normaal leven te


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88