search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Gevoelige plaat va straten, zonder k ‘Door


De favoriete plaat van Patricia van Gool (50): De Speeltuin van Marco Borsato


Patricia van Gool


MISSIE: UNPROFOR / IFOR bij het 1e (NL/BE) UN LogTbat, Bosnië, 1995-1996 (Ik heb de overgang van blauw naar groen in novem- ber 1995 meegemaakt, na het verdrag van Dayton)


RANG: SGT1


WERK NU: Adjudant, Koninklijke Militaire School Luchtmacht / 130 Sqn/ senior trainer Elemen- taire Vorming Onderofficieren


‘Het lot van de kinderen in Bosnië heeft me diep geraakt. Met een zigeunerjo- chie van een jaar of vijf had ik een spe- ciale band. We waren onderweg gestopt om wat inkopen te doen bij een kiosk, en ineens stond hij naast me, te schooi- en om geld. Ik heb toen een ijsje voor hem gekocht. Hij rende meteen weg om het naar zijn moeder te brengen. Die zat een eindje verderop te wachten met nog een baby. Vanaf toen kwam ik hem vaker tegen als we daar stopten. Als ik daarna onderweg iets zag, een leuk shirt in zijn maat of zo, dan kocht ik dat en gaf hem dat de eerstvolgende keer dat ik hem zag. Achteraf vind ik dat ik daarmee een fout heb gemaakt. Ik stond er toen niet bij stil dat ik ook weer weg zou gaan. Ik heb nooit kunnen uitleggen dat ik na zes maanden zou vertrekken en ik heb ook nooit afscheid van hem kunnen nemen. Ik heb lang geworsteld met het gevoel dat ik hem in de steek had gela- ten. Het liefst had ik hem toen mee naar Nederland genomen, wat natuurlijk een vrij naïeve gedachte was. Wie zegt dat hij hier gelukkig was ge- worden of beter af was geweest dan bij zijn eigen moeder?


19


apotgeschoten der, zonder land’


‘De Speeltuin’ van Marco Borsato heeft een dubbele betekenis voor me. Het nummer herinnert me aan dat jongetje en alle andere kinderen daar, maar het raakt ook aan mijn eigen kind-zijn en hoe ik toen in het leven stond. De regel ‘niemand ziet hoe klein je bent’ gaat ook over mij. Ik ben daar mijn onschuld verloren, maar ik heb daar ook geleerd een leider te zijn. Ondanks dat ik mezelf soms klein voelde. Ik was konvooicomman- dant. Dat is een enorme verantwoor- delijkheid. Soms waren er onderlinge spanningen in de groep, maar door mezelf kwetsbaar en open en eerlijk op te stellen wist ik iedereen altijd wel mee te krijgen. Als ik ‘De Speeltuin’ hoor, ben ik me- teen weer in Bosnië en denk ik aan dat zigeunerjongetje. Hij moet nu een jaar of dertig zijn. Ik vraag me wel eens af wat er van hem geworden is.’


Welk nummer staat in je geheugen gegrift en herinnert je aan een bijzonder moment op je missie? Mail naar: checkpoint@mpg.today o.v.v. gevoelige plaat.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88