search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Uw mening


Bakker, dat in het jaar 2000 uitkwam. Dit zwijgen heeft gezorgd voor heel veel emotionele schade, voor zelfmoorden, voor PTSS, voor kapotte relaties, voor ontzettend veel verdriet tot op de dag van vandaag.


WIM DIJKEMA aoo Dutchbat III


Een verkeerd geschreven geschiedenis (4)


Met veel interesse heb ik de Srebrenica- bijlage gelezen. Ik reis al jaren de wereld rond en volg elke dag de gehele dag het internatio- nale nieuws. Ik ben daarom verbijsterd te lezen dat wat de media het publiek voorschotelt verre van genuanceerd of zelfs maar in de buurt van de waarheid is. Ik vind dit ronduit schokkend en begrijp heel goed hoe de Srebrenica ve- teranen zich daar bij voelen. Heel veel dank voor deze extra bijlage die veel verduidelijkt. Is het niet mogelijk om dit verhaal breder naar buiten te brengen?


HENK NOUWENS Kijk een


65


Kijk een veteraan (2)


Mijn familie en ik moesten er erg om lachen. Heel herkenbaar. Er zijn inmiddels al ruim veertig jaren verstreken sinds mijn diensttijd, maar nog steeds zorg ik dat ik praktisch maar anoniem gekleed met de juiste spullen (Persoonlijke Standaard Uitrusting) op pad ga. Alles heeft zijn vaste plek. Inmiddels zijn het high-tech afritsbroeken en afritsjacks en sneldrogende shirts geworden. Lichtgewicht en waterdichte wandelschoenen voor mijn onderdanen maken het geheel bijna compleet. Rugzakje met fl esje water, wat noodproviand, Zwitsers zakmes en EHBO-setje horen hier vanzelfsprekend ook bij. De grote patrouilleradio met de loodzware batterijen heeft gelukkig plaatsgemaakt voor een kleine gsm met powerbank en gedownloade kaarten. Toch heb ik hiernaast nog altijd een papieren stafkaart bij mij zodat ik altijd weet waar ik ben. Het ‘Sergeant, is het nog ver?’ en hierna ‘Pap, zijn we er al?’ staan nog vers in mijn geheugen. Travel light but be prepared! Ik hoop dat deze drills mij nog héél veel jaren in beweging houden!


ROB, ROERMOND


Kijk een veteraan (3)


veteraan (1) In Libanon heb ik mij aangeleerd om elke keer dat ik van onze post af ging, naar buiten ging als het ware, te checken of ik mijn tuig had omgehan- gen, pistool, magazijnen, waterfl es en rookwaar bij me had. Ik deed dat door met beide handen op mijn heupen en broekzakken te tikken. Na veertig jaar doe ik dat nog steeds: sleutels, portemonnee, telefoon, rookwaar. Elke dag een aantal keren en ik vergeet dan ook nooit wat. Het is mooi te zien dat mijn volwassen zoons, geen militairen, het van me hebben overgenomen.


FRED M. KRIJNEN Libanon, 1981


Ik las dit artikel in de laatste Checkpoint en kan het niet laten even te reageren op deze wel heel extreme stereotypering van de veteraan. Ik ben ruim tien jaar beroepsmilitair geweest en in die periode twee keer uitgezonden naar Bosnië. Na mijn laat- ste uitzending heb ik in 1998 defensie verlaten waarna ik carrière gemaakt heb in het bedrijfsleven. Ik zal nooit ontkennen dat mijn opleiding en ervaringen bij defensie substantieel hebben bijgedragen aan mijn succes in het bedrijfsleven, maar het is absoluut niet zo dat ik als een legercommandant mijn bedrijf run en personeel aanstuur. Ik kan u verzekeren dat er leven is na defensie en dat niet iedere veteraan nog steeds in afkortin- gen praat, zich kleedt alsof hij iedere dag nog terugverlangt naar defensie en rondloopt met dat overigens bijzonder lelijke verteraneninsigne op de revers.


Ik herken mijzelf dus helemaal niet in het beeld dat in dit artikel geschetst wordt en sterker nog, ik krijg steeds vaker de indruk dat de veteraan wordt weggezet als een zielenpoot die de meest verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt, daar nog iedere dag onder lijdt en zonder hulp en steun van allerlei daarvoor in het leven geroepen


organisaties niet verder komt. Ik heb zonder meer diepe respect en begrip voor alle veteranen, maar ik hoop toch echt dat de meeste van ons wel prima terecht zijn gekomen en na een uitzending een prima leven hebben opgebouwd binnen of buiten defensie. Misschien geen slecht idee om die zijde van de medaille eens te belichten?


Ik loop niet mee met parades en heb nog nooit een veteranendag bijge- woond. Dat is niet omdat ik niet trots ben op mijn militaire verleden, maar ik zie mijzelf ook niet als heel bijzonder of als een held. Ik heb gewoon mijn werk gedaan met overigens ontzettend veel plezier en daar kijk ik inderdaad zo heel af en toe nog wel eens op terug.


AD VAN BEURDEN


Kijk een veteraan (4)


Heb met veel genoegen van herkenning het artikel Kijk, een veteraan! gelezen. Ik lees Checkpoint niet altijd omdat ik me niet herken in de verhalen. Tot mijn vrouw me wees op dit artikel met de opmerking: ‘Hier herken ik veel van jouw manier van doen in.’ Dus klaarblijkelijk ben ik dan toch echt een veteraan.


F.A.J. ARGON


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76