search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
30


Gevoelige plaat


‘But I’m strong, strong enough to carry him’


De favoriete plaat van Wim Meuleman: He ain’t heavy, he’s my brother – The Hollies


Wim (56)


MISSIE UNIFIL LIBANON, JULI 1982 - JAN 1983 RANG/FUNCTIE korporaal, telexist/telegrafist/telefonist WERKT NU Boa bij de gemeente Winterswijk


Welk nummer staat in je geheugen gegrift en herinnert je aan een bijzonder moment op je missie? Mail naar: checkpoint@mpg.today o.v.v. gevoelige plaat.


‘Het bandje waar dit nummer op stond, kocht ik in Libanon. Het gevoel dat ik kreeg toen ik het voor het eerst hoorde, is nooit meer weggegaan. Er zijn veel prachtige veteranensongs, maar deze komt het hardst binnen. ‘The road is long, with many a winding turn that leads us to who knows where.’ Je zit daar en hebt samen nog een lange weg te gaan ... Het geeft perfect het gevoel weer om het met elkaar tot een goed einde te brengen. Wij hadden geen mobieltjes of internet. Wij schre- ven brieven en we konden geloof ik één keer bellen tijdens onze uitzending. In dat opzicht is er veel veranderd in het contact met het thuisfront. Maar het gevoel van samenzijn met je maten, dat gevoel is nog hetzelfde, vermoed ik. Het nummer is niet echt aan een bepaald moment verbonden. Het staat voor de onvoorwaardelijke vriendschap die we daar destijds hadden en die ik door de jaren heen steeds meer ben gaan waarderen. Dat je elkaar na dertig jaar weerziet en dat het goed is. Je kijkt elkaar aan en je weet wat de ander voelt of denkt. We hebben samen mooie dingen mee- gemaakt, maar ook avonden dat we echt in de rats zaten. Dat we de schuil-


bunker in moesten of dat er infi ltranten waren gesignaleerd. Iemand vertelde mij het verhaal van een jongen die al zijn kleding kapot knipte, toen Israel Libanon binnenviel. Daarna heeft hij zijn uzi in de bank- schroef gezet en de loop kromgetrok- ken, met het idee dat ze dan van hem niks buit konden maken. Maar een dag later moest hij gewoon weer op wacht, en toen had hij dus helemaal niks meer. Wat een stressvolle situatie. Je kunt er achteraf om lachen, maar zo’n jongen heeft op dat moment zijn maten harder nodig dan ooit. En daar gaat He ain’t heavy... over: je broeder dragen wanneer het nodig is. En dan is niets te zwaar. Soms had iemand heimwee, een andere keer was het de beruchte brief van thuis waarin de verkering werd uitgemaakt. Dat hebben we ook een paar keer meegemaakt. Dan moet je er gewoon zijn voor elkaar. Dat mis ik wel eens in het gewone leven. Die ver- bondenheid, die kameraadschap. Over twee jaar gaan we met een groepje terug. Dan is het veertig jaar geleden.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76