search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
870 | WEEK 42-43 18 OKTOBER 2017


Stap in de wereld van de binnenvaart


‘Ik had vroeger een schipperskind bij mij in de klas; ik woonde vroeger tegenover het schippershuis, of het schippersinternaat; ik ben bij Sluis 0 geboren; ik zag ze altijd voorbij gaan...’ “Iedereen heeſt wel ergens een haak- je met de binnenvaart, maar niemand weet eigenlijk precies hoe het zit…” Karin Anema


Van de Sámi in de sneeuw met min 40 gra- den naar plus veertig graden in Ethiopië, van de indianen in Suriname naar de indianen in Mexico; het zijn allemaal reisverhalen gewor- den, waarmee Karin Anema je verbindt met plekken waar je niet bent geweest. ‘Vandaag koop ik alle kleuren – het levensverhaal van een man en zijn psychoses’ is een innerlijke reis dat tevens in het Duits is vertaald en ver- filmd wordt.


Vorige maand verscheen er weer een boek van haar hand: ‘Boegwater – leven op de binnen- vaart’. Je zou denken dat deze laatste weinig met de andere gemeen heeſt, maar is dat ook zo?


buitenwereld ziet. Anema heeſt het in ieder geval nooit zo ervaren: “Het is echt een warm bad van vertrouwen waar je invalt…we ken- nen dat eigenlijk niet meer. Ook op mijn reizen is dat er niet, je moet altijd alert zijn. Schippers zijn heel erg omarmend en gastvrij, maakt niet uit waar je aan boord stapt”.


De tip


Anema had ook jeugdherinneringen. Opgroeiend in Friesland, van scheepjes die in het IJsselmeer vastgevroren lagen; een ijsbre- ker die alles open kwam breken met de sche- pen in konvooi erachter, terwijl de schaat- sers dan stonden te mopperen… “Mijn ouders woonden langs het Van Harinxmakanaal en hadden het dan over kinderen die in de kost waren. Ik was toen misschien 6 of 7 jaar en kon me er niks bij voorstellen. Ik snapte het ge- woon niet”. Al die dingen bleven echter wel in het achterhoofd hangen.


Na het overlijden van haar man, zo’n zes en een half jaar geleden, moest het zeilbootje ver-


Sooswijsheid ‘Groenhof? Hij was een echte NPRC-schipper, iemand die voor zijn organisatie stond, al- les er voor over had. Hij stond voor saamhorigheid. Hechtte eraan om met elkaar lid van de club te zijn’


Neerlandia denk, denk ik meteen “Antonio!” Zwart was wel bijzonder, hij was de enig in de Rijnvaart’


. Nadat Mario zijn biertje heeſt opgedronken, voegt hij eraan toen: ‘Als ik aan de . ‘Antonio is een strebertje, hij is de eerste buitenlander met een Rijnpatent’


, onder-


breekt een ander hem. ‘Hij heeſt het goed gedaan, vervolgt Mario. ‘Hij is één van de weini- ge buitenlanders die de ambitie heeſt gehad om schipper te worden. Van Oost-Europeanen, Tsjechen, Roemenen, Bulgaren en ook Filippijnen zou je meer verwachten, maar die komen niet graag aan het stuurrad, die gaan liever op het dek werken. Antonio is daar als enige doorheen gebroken’


.


Als een rechercheur te werk gegaan Zonder garantie dat dit wel materiaal voor een boek zou worden – maar tot nu toe heeſt ze er een goede neus voor - is Anema in de we- reld van de binnenvaart gestapt. Ze heeſt haar ogen en oren de kost gegeven door zoveel mo- gelijk mensen uit de sector te ontmoeten. Ze heeſt naar schippers geluisterd. Naar hun ver- halen. Over hun strijd om het bestaan. Over vroeger. Over de toekomst. Van zeilend vracht- schip tot 4.000 tonners. Van geen communi- catiemiddelen naar boordcomputer en auto aan boord. Van zwaar werk naar automatisch. Van ieder kanaaltje naar slechts enkele hoofd- vaarwegen. Van gezin aan boord naar een mannenmaatschappij.


Pas in een later stadium, na ongeveer al een klein jaar bezig te zijn met het interviewen van mensen aan de wal en het meevaren, heeſt Anema haar hoofdpersoon gevonden: de Kaapverdiër Antonio. Vanaf dat moment werkt ze aan één stuk door aan het boek; om zijn verhaal af te maken en het daarmee verweven levensverhaal van Jopie, de andere hoofdper- soon in het boek die in 2005 overleed, vorm te geven. Anema heeſt minstens dertig oud-col- lega’s en familieleden in Duisburg en Friesland gesproken om een goed beeld te krijgen van zijn leven en hem niet te baseren op een paar bronnen.


Met de reconstructie van de levens van Antonio en schipper Jopie van de Neerlandia, legt Anema – zonder te oordelen of te veroor- delen - de cultuur van de binnenvaart bloot. Universele thema’s als doorzettingsvermogen, generatieconflicten, integratie en discrimina- tie overstijgen het particuliere verhaal.


Antonio dos Reis. ‘Boegwater – leven op de binnenvaart’ is


te koop in de (online) boekhandel. Prijs: 22,50 euro. ISBN: 978 94 6319 085 5


Een van de interviews was met een oud-schip- perszoon. “Een man van 45, die echt alleen over de eerste negen jaar van zijn leven vertel- de met heel veel verve, alsof daarna zijn leven was blijven stilstaan. Ik vond het prachtig. En ik dacht: ‘Die binnenvaart, natuurlijk, natuur- lijk!” De herinneringen kwamen vanzelf weer naar boven.


47


Schipper Jopie van de Neerlandia (1976). Foto uit privéverzameling van Ruud van der Noordt


De Neerlandia in het Winschoterdiep, 1984.


Door al deze boeken lopen twee rode draden, waar Anema voorkeur aan geeſt: een (rela- tief) gesloten gemeenschap om zich helemaal in te verdiepen en mensen die altijd of vaak onderweg zijn. Dat laatste spreekt natuurlijk voor zich; op een drijvende kiel leven schip- pers hun leven. Maar hoe zit het met de ge- sloten gemeenschap. Het is wellicht wat de


Archieffoto Binnenvaartmuseum de Rene Siegfried


kocht worden. De havenmeester attendeerde haar toen op een nieuw onderwerp; ‘illegale’ havenbewoners. Het werden vijſtien mooie in- terviews, waarvan er 12 werden gepubliceerd in de Waterkampioen, aangezien het volgens Anema meer reportagemateriaal was en geen dragend materiaal voor een boek.


Antonio dos Reis op de Pride of Faial in de haven van Antwerpen.


De Vantage op de reis van Budapest naar de Rijn. In de verte Passau. Het carillon klinkt over het water. Foto’s Karin Anema, tenzij anders vermeld


Karin Anema (1955) is schrijfster en journaliste. Met groot inlevingsvermogen en met oog voor sprekende details verdiept zij zich vooral in verschillende culturen. Van haar verschenen eerder onder meer ‘De groeten aan de koningin’, ‘Mexicaanse sneeuw’ en ‘De laatste grens’, dat genomineerd werd voor de Bob den Uylprijs. ‘Vandaag koop ik alle kleuren – het levensverhaal van een man en zijn psychoses’ is in het Duits vertaald en wordt verfilmd.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52