search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
52


Ooggetuige


Boomsma tijdens de uitreiking van de herinneringsmedaille (l). Op de rechter foto is Boomsma net terug op de kazerne in Assen, 15 kilo lichter.


naar beneden gedonderd’, vertelt Boomsma. Ze klauteren uit het voertuig en een bergingsvoertuig komt om hun YPR weer op de weg te trekken. Terwijl ze daar met zijn achten niet onder pantser zijn, komen ze opnieuw onder vuur te liggen. Uiteindelijk rijden ze, allemaal opgepropt in het bergingsvoertuig, met hoge snelheid terug naar de Nederlandse compound. Eenmaal daar wordt al snel gevraagd wie er weer mee wilde, want er moesten opnieuw blocking positions ingenomen worden. Boomsma meldde zich aan. ‘Liever dat dan in een bunker zitten. In de op dat moment beschikbare YPR was Raviv geraakt en het voertuig moest nog schoongemaakt worden. Dat heb ik gedaan. Met mijn verstand op nul’, voegt hij eraan toe. Vervolgens wordt de YPR volgestouwd met munitie en gaan ze op pad.


Leven op adrenaline Deze keer kiezen ze positie in het centrum van Srebrenica-stad waar ze zicht hebben op de weg die daarboven loopt. Uit inlichtingen blijkt dat de Bosnische Serven hun troepen concentreren en zich opmaken om de


stad Srebrenica binnen te trekken. ‘Als de Serven komen,’ vertelt Boomsma, ‘is ons bevel om “overhead” te schieten, als waarschuwing. Al snel was dat niet voldoende en schoten we gericht. Toen de .50 vastliep, plaatste ik de MAG (het lichte machinegeweer) op het voertuig. Het was duidelijk: we moesten daar weg.’ Als de Bosnische Serviërs de door Dutchbat ingenomen posities omzeilen, ontstaat er een vluchte- lingenstroom naar het Dutchbat- hoofdkwartier in Potočari. Boomsma en zijn groep krijgen de opdracht om deze stroom te begeleiden. De massale luchtaanval waar ze op rekenden, kwam niet. Te weinig en te laat komt de inzet van de twee Nederlandse F-16’s die wel hun bommen laten vallen. ‘We hebben de hele tijd omhoog zitten kijken, van waar blijven ze nou’, herinnert Boomsma zich. ‘We verwachtten echt een luchtvloot die ingezet zou worden.’ De rest van de dagen ging als een roes voorbij aan Boomsma, die dan al nachten niet geslapen heeft. ‘Ik leefde op de adrenaline. Achteraf is het ver- bazingwekkend dat er weinig paniek leek te zijn onder de vluchtelingen bij de compound. Behalve als er mannen uitgepikt werden “voor ondervraging”. Het was waarschijnlijk pure angst.’


Onbegonnen zaak De echte omvang van het drama drong bij Boomsma pas door bij terugkomst in Nederland. Boomsma zelf is er niet zonder kleerscheuren van afgekomen. Bij hem is PTSS gecon- stateerd en hij heeft tot zijn spijt in 2001 de krijgsmacht moeten verlaten. Het steekt hem dat de mannen en vrouwen van Dutchbat III uitgemaakt werden voor lafaards. ‘Je kunt met een paar man niets uitrichten tegen zo’n overmacht. En dat terwijl we nog geprobeerd hebben om de opmars te vertragen en vuur te trekken om de NAVO een reden te geven voor een luchtaanval’, aldus Boomsma. Tegen de achtergrond van de meer


De inzet van de Nederlandse F-16’s komt te laat en zet geen zoden aan de dijk


dan achtduizend doden en het sneuvelen van zijn kameraad Raviv voelt hij zich belazerd en in de steek gelaten door de internationale gemeenschap. Nog dagelijks verbaast hij zich erover hoe onbegonnen die Srebrenica-operatie achteraf gezien was. Toch gelooft Boomsma dat de inzet op zichzelf juist was. Hij heeft zijn leven nu naar omstan- digheden redelijk op orde. ‘Maar’, vult hij aan, ‘ik wil rust in mijn hoofd. Ik moet ermee leren leven. Ik ben door dit alles afgekeurd. Gelukkig heb ik mijn 4 jaar oude zoon. Hij is nu mijn anker en betekent alles voor me.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76