search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Brothers in arms


15


over Angelique: LIEF


BETROUWBAAR ATTENT


Yvjonne


i Angelique Buitelaar (47)


BOSNIË (UNPROFOR) 1995


FUNCTIE Kok


Oproep


Brothers in arms en kameraden voor het leven? Meld je dan aan voor deze rubriek. Mail naar checkpoint@mpg.today o.v.v. BiA.


‘Ik houd net zoveel van haar als van mijn gezin’


Angelique: ‘Het eerste wat ze tegen me zei was: “Jij ziet er potig uit, je kan vast wel even helpen.” Ik vond Yvjonne maar een fragiel tutje met een brilletje en dacht: “Hoe hebben ze jou kunnen toelaten bij Defensie?” Toch konden we al snel goed met elkaar opschieten. Het ijs was helemaal gebroken toen we op een avond zagen dat we exact dezelfde pyjama droegen. Yvjonne en ik waren als koks de enige twee vrouwen op de compound in Srebrenica. Aanvankelijk hadden we een zorgeloze tijd. Tot 8 juli, toen de beschietingen van de Bosnische Serviërs losbarstten. Als de sirenes gingen, rende ik met emmertjes warm


eten over de compound naar de militairen op de wachttoren. Yvjonne en ik hebben het nog vaak over de dood van Raviv van Renssen. Wij zaten toen op wacht en konden via de porto’s alles horen. Dat hakte erin. Een paar dagen later stonden we op de compound midden tussen de vluchtelingen. Er was grote paniek. Wij moesten allemaal naar Potočari. Yvjonne reed mee met een vrachtwagen, ik liep tussen de vluchtelingen. Ik was zo ontzettend bang dat ik haar zou kwijtraken. Je wist het niet met al die beschietingen. Toen we elkaar bij Potočari troffen, hebben we flink staan janken. Van


pure opluchting. Dat was van korte duur: Mladić stond aan de poort en nam de leiding over. Yvjonne en ik zijn nu elkaars hartsvriendinnen. Ik houd evenveel van haar als van mijn man en kinderen. We opereren altijd samen en kunnen anderen flink van repliek dienen; als de een begint, maakt de ander het af. Dan zijn we niet altijd even leuk. Oh ja, we hebben onlangs allebei een tattoo op ons been laten zetten, als bezegeling van onze vriendschap: een vrouwtje in camouflagepak met aan het oor zo’n blik met een touwtje. Als we bij elkaar in de buurt zijn, kunnen ze met elkaar praten.’


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76