Geert voor de boerderij die nu zo’n 200 hec- tare omvat met zetmeelaard- appelen, suiker- bieten, granen en zaaiuien.


Geert springt nog regelmatig bij op het bedrijf, zeker tijdens arbeids- pieken.


Op zijn 16e ging hij met zijn vader in maatschap, een jaar later sloeg de droogte van 1959 toe. “Een ramp was het. We trokken het loof van de aardappelen en voerden dat aan de koeien, we haalden bietenkoppen uit de Noordoostpolder, hadden zelf nog een beetje hooi en zo zijn we de winter doorgekomen.”Hij hield er een voorliefde voor regen aan over. Daarmee bedoelt hij niet de plens- buien van tegenwoordig. “Nee zeg, daar klopt natuurlijk niets van. Die hadden we vroeger niet.”


Zorgen om koeienvoer hoefde hij zich later niet meer te maken, de melkveetak werd afgestoten en het bedrijf specialiseerde zich volledig in akkerbouw.


Op zijn 27e nam Geert, inmiddels getrouwd met Hillie, de boerderij officieel over. “De machines stonden al op mijn naam, ik had alleen nog 12.000 gulden nodig voor de


aankoop van kunstmest en andere handelswaren. In optocht gingen we naar de bank: vader, moeder, mijn schoonouders en Hillie moesten allemaal garant staan voor dat geld. Het was namelijk een pachtbedrijf, er was voor de bank geen zeker- heid.”


Ineens kon alles


Dat veranderde toen de verpachter het bedrijf te koop aanbood voor 255.000 gulden. “De boekhouder raadde het af maar Geert luisterde niet en sloot voor het hele bedrag een hypotheek af. “Toen was ik geen pachter meer en kon opeens alles. De bank bood zelfs aan dat ik nog meer kon lenen, maar ik zei dat het niet hoefde want meer had ik op dat moment niet nodig.”


Geerts motto was: alles wat je verdient meteen weer investeren. “Ik had er namelijk een grondige


hekel aan om geld naar de belasting te brengen.” Met die instelling inves- teerde hij en breidde hij het bedrijf uit, altijd met de volledige steun en inzet van echtgenote Hillie. Het was niet altijd makkelijk en er was ook weleens tegenslag. Steeds hield Geert het geloof en vertrou- wen dat als je je best maar doet, het allemaal wel goed komt. “Niet dat ik nou zo heel religieus ben, maar dat besef heb ik altijd met me mee gedragen.”


Nadat hij het bedrijf overdeed aan zijn zoons, gingen die door met uitbreiden en ontwikkelen. Apetrots is Geert op hen en op wat ze bereikt hebben. Hij komt er nog veel en helpt mee als het nodig is. “Er staat een supermooi bedrijf.”


Meedoen aan deze rubriek? Of iemand opgeven? Mail margreet.welink@ proagrica.com


BOERDERIJ 104 — no. 24 (12 maart 2019)


59


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84