BOERENLEVEN GRONDLEGGERS
De boerderij in Wijster lag vlakbij de plek waar vuilverbrander VAM moest komen. Omwonenden vreesden neerslag van het giftige dioxine dat vrijkomt bij vuilverbranding. Er was in 1990 heel veel protest tegen de aanleg, onder meer van boeren. Geert nam er actief aan deel. Zo ging hij met collega’s de snelweg op. De verbran- der kwam er desondanks toch, maar wel met aangepaste extra sterke filters in de schoorstenen die dioxines tegenhielden. Na een brand afgelopen januari kwamen – voor het eerst – toch dioxines vrij.
zitten, hij was bang dat het spul bij mekaar in zou komen. Maar de diesel was geen gelukkige keuze. Hij verbruikte enorm veel olie en moest elk jaar gereviseerd worden. Al met al heeft ie een hoop geld gekost.” Bij de trekker zat ook een maaibalk, een acrobaat en een hooischuif. “Met de acrobaat hark- ten we het hooi op wiersen, met de hooischuif reden we het tot oppers. Teembulten noemden wij die hier. Die bleven nog zeker twee weken op het land staan om na te drogen zodat er geen hooibroei van zou ko- men. Daarna bonden we er een touw
omheen en trokken de bulten via een soort glijbaan op een platte wa- gen. Daar lagen al touwen klaar die een net vormden. Thuis hoefden we die touwen alleen maar in een takel te hangen om zo de hele hooibult in één keer in het hooivak te kunnen tillen. Het ging allemaal veel sneller dan dat je alles pluk voor pluk met de hand moest doen.”
Vader grote leermeester Voor de paarden was er gaandeweg steeds minder te doen. “Ze stonden op het laatst dik van weelde op stal. Ik herinner me dat er eens een wa-
gen vol voederbieten voor de koeien in het land stond. De trekker kreeg die niet van zijn plaats waarop mijn vader zei: haal dan de paarden maar. Door de vele rust waren die nogal energiek geworden, ze zetten zo hard af dat het tuig brak en toen was vader het ineens zat. ‘Weg ermee’, zei hij, waarna de paarden verkocht werden.” Geert had er geen hartzeer van. “Juist niet. Trekkers waren zoveel handiger dan paarden. Je hoefde ze niet eerst in te spannen, je draaide gewoon een sleuteltje om en je kon aan het werk.”
Dat sleuteltje omdraaien, deed hij al vanaf zijn der- tiende jaar. “Ik moest gaan staan om de pedalen in te trappen omdat ik nog niet groot genoeg was om het zittend te kunnen doen.” Dat hij na de lagere school naar de land- bouwschool zou gaan, leek niet
‘Ik had een hekel aan geld naar de belasting brengen’
meer dan logisch. “Daarna heb ik nog de mas gedaan. Toen mijn vader aldoor mopperde dat ik steeds zo laat thuis was, ben ik daar na tien dagen al mee gestopt. Ik vond het niet erg. Lezen en schrijven kon ik al en voor de rest was mijn vader mijn grote leermeester.” Later vulde Geert met losse landbouwcursussen zijn opgedane kennis verder aan.
58 BOERDERIJ 104 — no. 24 (12 maart 2019)
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84
