COLUMN ONDERNEMEN
Anti-injectiefriezen
Willem Bruil, hoogleraar Agrarisch Recht RU Groningen en directeur Instituut Agrarisch Recht
T
oen de verplichting om mest emissiearm uit te rijden werd ingevoerd, halverwege de jaren tachtig, ontstond direct verzet bij een groep boeren, vooral in Friesland. Mestinjectie zou slecht zijn voor het bodemleven.
Dat verzet is hardnekkig en nog steeds zijn er veehouders die er niet aan willen. Er is zelfs een vereniging voor opgericht, de Vereniging tot Behoud van Boer&Milieu (VBBM). Af en toe wordt er iemand veroordeeld voor bovengronds uitrijden: in 2013 nog door het Hof Arnhem-Leeuwarden, maar er was ook altijd een speciale vrijstellingsregeling.
Onlangs is er een nieuwe Vrijstellingsregeling bovengronds aan- wenden runderdrijfmest 2019–2023 gepubliceerd. Onder strikte voorwaarden, zoals 85% grasland, geen mineralenoverschot, alleen eigen mest, mag er dan bovengronds uitgereden worden. In het verleden maakten ruim 400 veehouders gebruik van de regeling. Opvallend is – en dat staat in de toelichting bij de regeling – dat
de Technische Commissie Bodem (TCB) geadviseerd heeft om de regeling juist niet te verlengen: “Blijvende aantasting van de functionaliteit van het bodemleven door emissiearme aanwen- dingstechnieken is niet aangetoond. Voor kringlooplandbouw is bovengronds aanwenden van dierlijke mest niet noodzakelijk, integendeel. Door bovengronds aanwenden verdwijnt stikstof naar de lucht, waardoor het niet kan worden benut op het bedrijf. Daar- naast is er geen ruimte voor een toename van de ammoniak- emissie.” Er is kortom geen enkele redelijke grond om boven- gronds uitrijden toe te staan en toch gebeurt dat. Wat ook opvalt, is dat er tijdens de eerste vijf jaar van de vrij- stelling, sinds 2014, geen nader onderzoek is uitgevoerd naar de effecten van bovengronds uitrijden. En ook dat is een reden voor de TCB om verlenging niet te ondersteunen. Zo kan de VBBM wel blijven roepen dat bovengronds beter is, maar dat blijft nergens op gebaseerd, hoogstens op – letterlijk – eigen wijsheid. Het kan ook anders: in de Drentse gemeente Westerveld hebben burgers zelf uitgebreid onderzoek laten doen naar de aanwezig- heid van bestrijdingsmiddelen in de bodem rond de lelieteelt. Dat is kennelijk een teelt die veel gewasbescherming vraagt en de resten daarvan komen in de bodem terecht, ook in nabijgelegen moestuinen en natuurgebieden. De resultaten van dit ‘meten = weten‘-initiatief zijn verontrustend genoeg. Deze burgers kunnen nu – onderbouwd – om maatregelen vragen. “Als we niets doen dan zijn de landbouwgronden binnen tien jaar voor een groot deel in handen van lelietelers, is de bodem vervuild met pesticiden, zullen de insecten en de vogels nog verder in aantal teruglopen, is het landschap verziekt en zullen inwoners vertrekken”, aldus een van deze burgers. Dat is misschien overdreven, maar de anti-injec- tiefriezen hebben helemaal geen verhaal.
BOERDERIJ 104 — no. 24 (12 maart 2019)
GEEN REDELIJKE GROND BOVENGRONDS UITRIJDEN TOE TE STAAN. GEBEURT TOCH.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84
