068 Reacties


Reacties op artikelen in Arts en Auto of op de website zijn welkom. De redactie behoudt zich het recht voor brieven te wei- geren of brieven langer dan 150 woorden in te korten. U kunt uw brieven sturen naar: Redactie Arts en Auto, Postbus 8153, 3503 RD Utrecht of: brieven@artsenauto.nl


Duurzaamheid (2) Ik neem aan, dat u als redactie van Arts en Auto absoluut geïnteresseerd bent in het klimaat. Daar heb ik vertrouwen in. Daarom graag uw aandacht voor het vol- gende. In nummer 02 zie ik op een ad- vertentie van TravelEssence. Dat is een heel nare organisatie die verre vliegrei- zen propagandeert (meer dan 10.000 km per reis) naar Nieuw Zeeland, Australië, Spitsbergen en de Zuidpool. Dit soort rei- zen is heel slecht voor het klimaat! Denk aan de enorme kerosine-uitstoot en de mega-hoeveelheid CO2 die vrij komt. Het is veel beter om het voor een vakantie wat dichter bij huis te zoeken. Hartelij k dank als u deze advertentie niet meer plaatst. Floris Strumphler, huisarts


Duurzaamheid De grote uitdagingen rondom klimaat- verandering houden veel van onze lezers bezig en zij spreken de redactie dan ook geregeld aan op ons duurzaamheids- beleid en dat van VvAA.


Vandaag Arts en Auto gelezen. Altij d leuk omdat er zoveel verschillende onderwer- pen in staan. Een leuk klein stukje over Meer Duurzaamheid Minder Verspilling bij voorbeeld. Het artikel verderop over auto’s staat daar voor mij n gevoel in schril contrast mee, ook al gaat het niet over verspilling in ziekenhuizen. Het verwondert me dat jullie nog


steeds hybride en fossiele auto’s onder de aandacht brengen. VvAA dat zoveel energie steekt in Het Roer Moet OM, zou ook voorop kunnen lopen in waar het anders kan om onze aarde te ontlasten. Daar hoef je inmiddels geen activist meer voor te zij n toch? Ik voorzie dat we het anders op ter-


mij n helemaal niet meer over gezond- heid hoeven te hebben. We weten inmid- dels dat een gezond leven wel degelij k beïnvloed wordt door onze leefomge- ving. Auto’s op fossiele brandstof doen daar niet bepaald goed aan. Mij n wens zou zij n dat de VvAA in


haar artikelen meer aandacht geeft aan medische en sociale duurzaamheid. Dan leven we volgens mij als zorgprofessi- onals in droom en daad voor waar we heen willen met een gezond leven in een gezonde omgeving. Anna Marca van Bruggen, fysiotherapeut (neurologie)


Duurzaamheid (3) Ik hoop van harte dat ik binnenkort Arts en Auto in een papieren hoes in plaats van een plastic hoes op de deurmat zal vinden, zoals Medisch Contact sinds een tij dje ook doet. Willemien de Vries Kinderarts-MDL, Utrecht


Naschrift Dank voor uw berichten. Met u maakt de redactie (die overigens onafhankelij k van VvAA haar keuzen voor onderwerpen maakt) zich ernstige zorgen over de klimaat- verandering. Daarom verzenden wij Arts en Auto sinds enkele jaren in een volledig af- breekbaar ‘jasje’ en besteden we inhoudelij k veel aandacht aan bij voorbeeld duurzaam praktij khouden en duurzame mobiliteit. We maken (jaarlij ks) Arts en Fiets, schrij ven veel achtergrondartikelen over elektrisch en/of op waterstof aangedreven auto’s en bieden lezersreizen aan waarvoor geen vliegreis nodig is. Daarnaast zij n we (met de drukker) steeds bezig met het zoeken naar duurza- mere manieren van drukken en verzenden van het tij dschrift. Want een tij dschrift maken, is op zichzelf al belastend, net zoals de papieren hoes waarvoor andere redac- ties kiezen. Wie zich in de alternatieven verdiept, komt er als snel achter dat het een zeer complexe materie betreft. Onze inspanningen worden gewaardeerd


door een groot deel van onze lezers. Tegelij - kertij d is de realiteit dat we te maken heb- ben met een zeer heterogeen lezersbestand (de leden van VvAA). Zoals u ons berichten stuurt over uw zorgen, sturen anderen ons berichten omdat zij de vliegreizen missen en


graag weer meer over auto’s zouden lezen. Het is dus steeds zoeken naar een manier om de verschillende groepen lezers in hun behoeften te voorzien. Ook realiteit is dat het maken van een


tij dschrift kosten met zich meebrengt die niet gedekt worden door de inkomende lidmaatschapsgelden, die door Vereniging VvAA ook ingezet worden om belangrij ke beroepsoverstij gende thema’s voor het voetlicht te brengen en initiatieven mbt die thema’s (zoals Zin in Zorg) te faciliteren. Met andere woorden; we hebben als redactie ook inkomsten nodig uit advertenties. Dat is het eerlij ke verhaal. Niettemin staat duurzaam- heid ons vast op het netvlies en blij ven we zoeken naar mogelij kheden om het anders te doen. We sluiten dan ook niet uit dat het op enig moment heel anders zal gaan, want het is een voortschrij dend (denk)proces. Ik hoop u hiermee meer inzicht te hebben


gegeven in onze uitdagingen en overwegin- gen en wens ik u toch veel leesplezier toe. In april valt Arts en Fiets weer op de mat. Marjan Enzlin, hoofdredacteur


Duocolumn 039


HELEEN SNIJDERS IS EEN JONGE GASTRO- INTESTINAAL CHIRURG IN HET GROENE HART ZIEKENHUIS IN GOUDA


SCHMITZ


RODERICK SCHMITZ IS EEN ERVAREN GASTRO- INTESTINAAL CHIRURG EN OPLEIDER IN HET GROENE HART ZIEKENHUIS IN GOUDA


Het geeft mij een beklemmend gevoel, Heleen, als ik de nieuwste resultaten van de nationale enquête Gezond en veilig werken van De Jonge Specialist op mij laat inwerken. Ondanks het feit dat bijna iedereen trots is op het vak (97 procent) heeft een op de vier a(n)iossen klachten die passen bij een burn-out, daar waar dat twee jaar geleden nog voor 14 procent gold. Het is dan ook vanzelf- sprekend dat het bestuur van De Jonge Specialist de noodklok luidt over de mentale gezondheid van a(n)iossen, en dat het de stakeholders oproept tot actie. Oplossingen zouden voornamelijk moeten


worden gezocht in het herstel van de werk-privé- balans door vermindering van het – in mijn ogen relatief beperkte – aantal uren overwerk. Maar ik geloof er helemaal niets van dat dit de sleutel is tot herstel: je wordt immers niet ziek van een beetje hard werken. Je wordt ziek van het geïnstitutiona- liseerde wantrouwen, dat zich uit in registratie- en protocolleringsdrift, in een doorgedraaide verbetercultuur en in de afrekenmethodiek bij incidenten. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de constante ‘het-moet-beter-en-wij-heb- ben-de-oplossing’-acties van toezichthoudende en beleid- makende instanties, ínclusief onze eigen wetenschappelijke verenigingen. Dus ja, het is vijf voor twaalf en de roep om actie is urgent, maar laten we dan wel focussen op oorzaak- in plaats van symptoombestrij- ding.


SNIJDERS


Sorry hoor Roderick, maar het is al een tijdje vijf voor twaalf. Ik vrees dat de gevestigde orde de noodklok simpelweg niet hard genoeg hoort luiden. Als je met z’n allen als goudvissen in een kom vastzit in een systeem waar je nauwelijks de tijd hebt om te drinken, te plassen, met elkaar te praten of simpelweg gewoon even iets te voelen, kan ik me voorstellen dat je een soort van selectieve doofheid ontwikkelt waardoor je dergelijke noodsignalen zou kunnen missen. Natuurlijk, het wantrouwen en


de administratielast waar jij over schrijft, ervaar ik ook als beklem- mend. Het heeft een nadelig effect op de veiligheid die ik wil voelen als ik zorg verleen. Maar minstens zo belangrijk is de inflexibiliteit van het huidige systeem wan- neer we onze topbaan in het ziekenhuis willen combineren met het zorgen voor onze jonge kinderen, met hob- by’s en andere manieren van zelfontplooiing. Voeg daar een dosis ongezonde competitie en beperkt arbeidsmarktper- spectief aan toe en tadaaaaa: burn-outklachten zijn eerder regel dan uitzondering. En o ja, het ligt niet aan ons: wij hebben geen verkeerd vak gekozen en we kunnen best met tegenslag omgaan. Het is het systeem dat aan de huidige tijd moet worden aangepast. Dus stakeholders: schouders eronder! En dan maar hopen dat het nog een tijdje vijf voor twaalf blijft.


Duo column In Arts en Auto 12 (2022) bespreken Schmitz en Snijders (gastro-intestinaal chirurgen in het Groende Hart ziekenhuis in Gouda) in hun briefwisseling de stress van de huidige generatie aios en de oor- zaken ervan.


Steeds meer jonge aios ervaren stress tij dens hun opleiding. Uit een recente column van Schmitz vs Snij ders blij kt dat zij zeer verschillend tegen de proble- matiek aankij ken. Volgens de opleider zit het probleem vooral in de registra-


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84