search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
015


controle wil hebben, dan loop je een boel levens- vreugde mis.”


Controle loslaten Zijn pleidooi voor het loslaten van controle is niet alleen gericht op de werk-privébalans, maar geldt bijvoorbeeld ook voor de opleiding. “Die zit vol met controletaal, we moeten allerlei vinkjes zetten. Maar aiossen groeien doorgaans vanzelf naar het licht toe. Bij 95 procent komt het redelijk vanzelf goed. Bij die andere 5 procent moet je erbovenop zitten, maar bij de rest moet je als op- leider vooral níet in het licht gaan staan, want dan kunnen ze niet groeien. We moeten aiossen meer vertrouwen, aanmoedigen, voeden, begeleiden en coachen in plaats van controleren.” Over het loslaten van controle in de spreekkamer


zegt Barnhoorn: “Elke dokter kan standaarden opvolgen. Het medisch-inhoudelijke kun je leren, maar écht dokter zijn, echt de mens ontmoeten, dat vraagt iets anders. Als je dat doet, dan kun je soms even de controle verliezen en uit balans raken. Als ik verhalen van patiënten hoor, ben ik regelmatig uit balans. Dan denk ik: hoeveel ongeluk kun je hebben? Dat er nog steeds dokters zijn die geen socialist zijn, is voor mij dan ook niet te begrijpen. Als je zo veel ellende ziet langskomen, dan kan het toch niet anders dan dat je voor gelijke verdeling en gelijke kansen bent? Maar ik kan dus uit balans raken door verhalen van patiënten en van daaruit probeer ik er voor die mensen te zijn.” Op een manier die niet altijd exact volgens


richtlijnen en regels is. “Richtlijnen zijn etude- werk. Die heb ik in mijn rugzak, als naslagwerk. Als het nodig is, kijk ik in die tas. Maar met kook- boekgeneeskunde kun je mensen niet echt ont- moeten. We praten elkaar bijvoorbeeld graag na dat afstand houden professioneel zou zijn. En als je iets maar vaak genoeg tegen elkaar zegt, dan ga je het vanzelf geloven. Ik kan het weten, want ik ben heel wat zondagochtenden in de kerk geweest, ik heb een heleboel geloofd. En ik geloof nog van alles, maar niet per se wat anderen mij vertellen. Met zelf nadenken komt gelukkig al gauw de gedachte dat afstand in de spreekkamer soms juist ontzettend onprofessioneel is. Patiën- ten willen een mens tegenover zich.” Het einde van de ochtend nadert, de apfelstru-


del is op, Barnhoorn trekt de conclusie dat hij af en toe misschien toch weer wat kort door de bocht is geweest. “Ik denk na terwijl ik praat, dus wat ik zeg is niet mijn eindbod. Als je denkt dat je het hebt gevonden, dan heb je niet goed gezocht. Dan moet je verder zoeken, dan is er altijd nog een laagje te onderzoeken.” De doctor laat de voorkant van zijn proefschrift zien, waarop een foto staat van Ernest Guy Ceriani, gefotografeerd door W. Eugene Smith. In 1948 werd deze country doctor door Life Magazine 23 dagen gevolgd in zijn praktijk aan de voet van de Rocky Mountains. “Hij zorgde


‘Dat er nog steeds dokters zijn die geen socialist zijn, is voor mij niet te begrijpen’


voor zo’n 2.000 mensen in een omgeving van zo’n 650 vierkante kilometer. Je ziet hem 24/7 de gehele geneeskunde bestrijken: mensen soepel het leven in helpen, soepel het leven uit helpen en het daartussenin een beetje draaglijk maken. Meer is geneeskunde misschien ook niet.” Barnhoorn wijst naar de quote boven het


foto-essay: ‘His endless work has its own rewards’. “Dat vind ik prachtig. Natuurlijk is er sinds 1948 van alles in de maatschappij en de zorg veranderd, maar dat zinnetje, kunnen we daar toch eens over nadenken? Doen we ons werk om zo gauw mogelijk vrij te zijn en in balans te komen óf kunnen we ook voldoening en balans in ons werk zelf vinden?”


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84