038 Feuilleton Deel 16


Vorige keer: Daniël keert met schuldgevoel terug uit Boston. Noël hoort dat zijn vroegere lief Marah het concentratiekamp heeft overleefd. Vlak daarna bereikt hem het nieuws dat zijn moeder Geertruida een beroerte heeft gehad.


Villa Koningslaan Accident


Adri van Beelen Verpleegkundige


(niet-praktiserend),


(freelance) journalist, programmamaker en


auteur van de boeken: In vrije val (2008) Celeste (2012)


Verborgen (2013)


De vrouwenverzamelaar (2015)


De familie Duinen (2017) Het zieke vliegtuig (2019) Sjaantje, de muze van Isaac Israels (2022)


Op het moment dat Noël bij zij n moeder arriveert is ze al in coma. Daniël zit ver- slagen naast haar bed met Geertruida’s hand in de zij ne. Hij kij kt naar het grij - ze hoofd van de ooit zo kwieke vrouw. “Ik heb haar nooit alles verteld”, zegt hij afwezig. “Ik had het haar misschien moeten vertellen. Maar ik heb er ver- domme nooit het lef voor gehad.” Noël slaat er geen acht op en vraagt: “Hoe is het met haar? Wat is er precies gebeurd?” “Het ging heel snel”, antwoordt Daniël. “Het ene moment was ze de tafel nog aan het afruimen, het andere moment lag ze op de grond. Ze deed te veel, ze deed alles nog. Vorige week was ze nog een halve dag in de tuin bezig. In no- vember moet je rekenen. Ik vroeg nog: ‘neem je het hele Vondelpark meteen mee?’ Maar ze was niet te stoppen. Altij d maar actief.” “Maar pa, dat kan toch niet de oorzaak van een CVA zij n?” Daniël zwij gt. “En wat had je haar moeten vertellen?” gaat Noël verder. “Hm?” Daniël kij kt hem afwezig aan. “Wat je net zei. Dat je het haar mis- schien had moeten vertellen.” “O, dat.” Daniël schudt het hoofd. “Nee nee, niets bij zonders. Of eigenlij k wel.


Ik had haar wat vaker moeten zeggen hoeveel ik van haar houd.” Hij wrij ft zacht over haar hand. Noël kij kt naar het tafereel, hij wacht even en schraapt dan de keel. “Pa, ik heb vandaag gehoord dat Marah nog leeft.” “Zeggen ze dat? Wie zegt dat?” “Een oude buurman van de familie Zeelander.” “Je moet niet alles meteen geloven, jongen. Er is heel veel onwetendheid en misverstand in de wereld.” Hij kij kt weer naar Geertruida. “Ze mag niet gaan”, gaat hij verder. “Het is nog te vroeg. Ze is met alles te vroeg. Ze baarde jou ook te vroeg in het Prinsengracht- ziekenhuis, ten tij de van de Spaanse griep.”


Leiden, eind jaren tachtig Tij dens het toucheren kij kt Sofi e Heu- vels ernstig. Hoewel zij een Heuvels is, lij kt ze niet op de andere familieleden. Ze is wat donkerder van uiterlij k en heeft een open gezicht, bruine ogen en altij d ietwat geamuseerde gelaatstrek- ken. Ze trekt haar hand terug, lacht even naar de patiënt in het verlosbed en zegt: “Bij na tien centimeter. Nog een klein randje, even wegzuchten, maar daarna kunt u persen.” De klinisch


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84