ALLES OVER WIST JE DIT AL? Papa, patata, potato Wist je dit al van de aardappel? WAT ZEGT U? Door de voortdurende spraak-


ver warring over de Spaanse naam ‘papa’ (die men er in Latijns-Amerika aan gaf) en ‘batata’


(Spaans voor zoete en Portugees voor gewone aardappel), doopten de Engelsen de aardappel – om het gemakkelijk te maken – tot ‘potato’. De Spanjaarden aan het Europese vasteland maakten er vervolgens weer ‘patata’ van. Snap


jij het nog? Gelukkig gaven wij er lekker eigenwijs een eigen Hollandse naam aan.


VAN OVERZEE Oer-Hollands? Fout! De aardappel heeft


Zuid-Amerikaanse roots. Duizenden jaren geleden werd de wilde aardappel rond het Andesgebergte voor het eerst gegeten. Door de extreme weersomstandigheden was de oogst van andere gewassen vaak onzeker, dus de aardappel betekende voedselzekerheid. Pas tijdens de Spaanse expedities rond 1536, werd de aardappel meegenomen naar Europa.


WEES MAAR ZOET ... Eigenlijk is de zoete aardappel geen


aardappel, maar een groente. Ondanks dat de knollen dezelfde


naam dragen, zijn ze niet eens familie van elkaar. De zoete aardappel behoort tot de Winde-clan, de


‘gewone’ tot de nachtschadefamilie. Ondanks hun verschillen kun je ze wel op nagenoeg dezelfde manieren klaarmaken. Oh, en de oranje zoete aardappel is, met z’n prachtig


gekleurde vruchtvlees, natuurlijk een beauty in de keuken.


VOORAF SCHILLEN Vaak wordt gedacht dat je geschilde aardappelen


best een hele dag kunt bewaren in een pan met koud water. Maar niets is minder waar: aardappelen zuigen zich dan juist vol met water. Het gevolg? Het duurt heel lang om ze gaar te koken, wat hun structuur niet ten goede komt. Schil ze dus het liefst vlak voordat je ze gaat koken, dan blijven ze op hun lekkerst!


DOL OP DE KNOL Wij Nederlanders zijn (nog steeds) gek


op de aardappel. Gemiddeld eten we er per jaar per persoon zo’n 80 kilo van. Dat is meer dan bijvoorbeeld de Fransen (65 kilo) en de Amerikanen (58 kilo). Toch is dit nog niks vergeleken met zestig jaar geleden, toen het Hollandse avondeten nog grotendeels bestond uit een AGV’tje. Toen tikten we per persoon met gemak de 130 kilo aan.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92  |  Page 93  |  Page 94  |  Page 95  |  Page 96  |  Page 97  |  Page 98  |  Page 99  |  Page 100  |  Page 101  |  Page 102  |  Page 103