This page contains a Flash digital edition of a book.
klachtenregeling 41


is door de tandarts ook erkend zodat hij een bedrag aan klaagster heeſt terugbetaald. Het RTG acht de omvang van de fouten en het repeterend karak- ter hiervan dusdanig dat de tandarts hiervan een tuchtrechtelijk verwijt gemaakt dient te worden. Daarbij laat het RTG nog buiten beschouwing dat in Nederland de fi xed price die de tandarts heeſt gehanteerd, vanuit oogpunt van inzichtelijkheid en begrijpelijkheid van de begrote en uitgevoerde ver- richtingen, niet voldoet.


De door klaagster geuite klachten behelzen volgens het RTG meerdere terreinen van zijn praktijkvoering en raken aan de kern van de tandartszorg: eerst di- agnosticeren, dan een plan ontwikkelen, de patiënt hierover grondig informeren en dan pas behan- delen. Twee eerder tegen de tandarts ingediende klachten van gelijksoortige aard en inhoud hebben geleid tot het tweemaal opleggen een berisping. De tandarts heeſt er nu opnieuw blijk van gegeven de basisprincipes van goede tandartszorg onvoldoende te volgen. Naast deze inhoudelijke component rekent het RTG het de tandarts aan dat hij slordig is omgegaan met het opstellen van off ertes en facturen. Wel heeſt de tandarts, sinds meerdere klachten tegen hem zijn ingediend, veranderingen aangebracht in zijn prak- tijk. Zo is de dossiervoering verbeterd, zijn de on- dersteuning van de tandarts en de bedrijfsvoering aangepakt en is veel geïnvesteerd in het geven van uitleg aan patiënten voorafgaand aan een behande- ling, onder meer door voorgestelde verrichtingen toe te lichten met behulp van een tablet. Hoewel het RTG deze verbeteringen en veranderingen als posi- tief beoordeelt kan een maatregel van zeker gewicht in deze zaak echter niet achterwege blijven.


BESLISSING Het RTG schorst de inschrijving van de tandarts in het BIG-register voorwaardelijk voor een periode van zes maanden, met een proeſt ijd van


twee jaar.


COMMENTAAR Mr. dr. Wolter Brands


”Tandarts lijkt het overzicht kwijt te zijn”


Fervente 'dr. Housers' maken nog wel eens een duidelijk schei- ding tussen echte tandheel- kunde, zijnde de technische kan- ten van ons vak en organisatori- sche aspecten. Waarbij deze laat- ste dan een liefst genegeerd gevolg zijn van een te bemoeizuchtige samenleving. Deze casus laat zien dat regels, indicatie en uitvoering onlosmakelijk met elkaar verbon- den zijn. Laten we beginnen bij de indicatie. Kennelijk heeſt de tandarts aller- lei gedachten over de wens van de patiënt, maar zet die niet op papier in de vorm van een behan- delvoorstel. Dat is in strijd met de regels, maar het laat meteen zien dat die regels er niet voor niets zijn. Immers, zonder een vastge- legde afweging tussen de wens van de patiënt, diens mogelijkhe- den en de mogelijkheden van de tandarts , kan de laatste bij inge- wikkelde behandelingen snel het overzicht verliezen. Daarbij moet niet vergeten worden dat bij een behandeling twee par- tijen betrokken zijn. Het is mooi wanneer de tandarts alle plannen in zijn hoofd heeſt , maar de pati- ent speelt tegenwoordig toch een belangrijker rol dan alleen het lijd- zaam ondergaan van een behan- deling.


In deze casus lijkt de tandarts een beetje op een automaat. De patiënt stopt er een wens in, en er komt een behandel- plan uit. Een nieuwe wens om


NEDERLANDS TANDARTSENBLAD > 25 september 2015


informatie en er komt weer een nieuw behandelbesluit van de tandarts. Bij het hele tussenlig- gende proces en bij afwijkingen van het plan lijkt de patiënt echter nauwelijks betrokken te worden. Niet voor niets legt het tuchtcol- lege sterk de nadruk op het gebrek aan informed consent. Daarbij worden de redenering achter het behandelbesluit en eventuele toe- stemming door en informatie aan de patiënt aan ieders oog ont rok- ken omdat ze niet in het dossier staan.


Ook bij de uitvoering lijkt de tand- arts het overzicht kwijt te zijn. Hij doet een sinusliſt maar plaatst de implantaten ergens anders. Op zich kan dat, maar het is dan wel verstandig de patiënt daar over in te lichten en de reden van het afwijken in het dossier te vermel- den. De tandarts blijkt overigens wel wat in het dossier te vermel- den, maar het college constateert dat er behandelingen vermeld worden die niet gedaan zijn en materialen die niet gebruikt zijn. Als dan ook nog de declaratie niet klopt is dit vragen om een zware maatregel. Op basis van deze casus denk ik dat dr. House alleen voor briljante genezingen kon zor- gen omdat zijn assistenten wel de patiëntenrechten eerbiedigden.


Wolter Brands is jurist en tandarts. Wilt u regeren op zijn commentaar: nt@knmt.nl.


NEDERLANDS TANDARTSENBLAD > 25 september 2015


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52