COMMENTAAR ▶▶▶


Betere vragen stellen V


DOOR TON VAN DER SCHEER, REDACTEUR


raagleverancier. Een fascinerend nieuw woord- je was dat voor mij, toen ik het hoorde uitspre- ken. Dat was in Monster bij Koppert Cress, waar Rob Baan de pers alvast bijpraatte over


wat er die avond zou gebeuren op het zogenaamde DNA-diner. Het was Gaston Remmers, die daar zijn vereni- ging Patiënt en Voeding als ‘vraagleverancier’ betitelde. Patiënten en andere extra op hun gezondheid gefocuste mensen kunnen een veel specifiekere vraag naar be- paald gezondheidsbevorderend voedsel formuleren dan de gemiddelde consument. En Rob Baan en partners wil- len dan het gezonde antwoord op voorraad hebben, met een gedetailleerde inhoudsstoffenbank, geordend op welke groente wat precies bevat. Deed me denken aan toen we moesten ‘kantelen’ van productgestuurd maar vraaggestuurd gaan telen. Een kwart eeuw geleden dé hype, die leidde tot het volledig omverwerpen van het oude veilingdenken. Er moest één sterke afzet- en marketingorganisatie komen die voor alle Nederlandse groente- en fruittelers zou gaan doen wat die telers allemaal afzonderlijk niet konden: de vraag peilen en daar de productie op aanpassen. Maar wie was toen al de voornaamste vraagleverancier? Dat was De Supermarkt. Die bepaalde toen en bepaalt nu nog steeds de vraag naar de teler én het aanbod naar de consu- ment. Met als gevolg dat er eigenlijk nog steeds rechttoe rechtaan groente en fruit geteeld en gegeten wordt. Hoog tijd om daar eens wat vraagvernieuwing op los te laten. Hetzelfde geldt ook buiten de markt. Ook maatschappij en politiek zijn vraagleverancier. Het ministerie van Land- bouw vraagt de boeren en tuinders om mee te werken aan een voedseltransitie onder de nog wat vage noemer kringlooplandbouw. Dat het nog een vraag is en niet di- rect een dictaat met geboden en verboden waarmee het kabinet de voedselsector benadert, dat is voor heel veel partijen wennen. Zo ging het ook al aan de klimaattafels en dat leidde tot wat oud-milieuminis- ter Pieter Winsemius meestribbelen noemt: ja knik- ken, maar niks toezeggen, laat staan iets dóén, an- ders dan wat je al deed. Terwijl het nu toch echt een keer tijd wordt om iets án- ders te gaan doen, voordat het water ons allemáál aan de lippen staat.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48