search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
902 | WEEK 02-03 09 JANUARI 2019


LIEVER VLAK VOOR PENSIOEN INVESTEREN DAN COMMUNAUTAIR CERTIFICAAT Marten Valkema: “Wij willen rust”


Marten ziet veel collega’s die, geconfron- teerd met de kosten van de huidige keu- ringseisen, kiezen voor een Communautair certificaat. Hij vraagt zich echter af of ze daarmee nog genoeg kunnen verdienen. “Het lijkt mij dat iedereen zijn Rijncertificaat wil houden. Je gaat toch inleveren met een Communautair certificaat. Ik wil armslag hebben, ik wil vrij zijn”. Toevallig ging zijn eerste reis na het maken van zijn keur naar Neuss.


AMSTERDAM Rust, dat zou schipper Marten Valkema van de kempenaar Pirana op het ge- bied van de regelgeving willen. En misschien ook wat betere prijzen en een toepassing van de Belgische laad- en lostijdenwet.


HEERE HEERESMA JR.


Marten Valkema (1955) en Antje Valkema- Bakker (1960) varen sinds 1979 op de verleng- de kempenaar Pirana. “Dit is ons tweede schip al”, zegt Marten met een knipoog in zijn stem. Marten ging op zijn dertiende bij zijn vader aan boord werken en op zijn achttiende bij een baas. In 1978 begonnen hij en Antje voor zichzelf op een kastje van 370 ton, de Suzanna van Bouwens, die ze de Pirana noemden. Een gevreesd visje. “Ja, maar alleen in groepsver- band”, zegt Marten, die de naam uit een puz- zelwoordenboek haalde. Na anderhalf jaar kochten ze de huidige Pirana, de Fortuna van familie De Jong.


Marten zegt rust te willen in de regelgeving en geeſt een voorbeeld. Recentelijk heeſt hij keur


Vervolg pagina 1


Japanse toerist Met zijn kennis van zaken deed Andries de Weerd, secretaris Noord-Holland zijn ‘rondje’ langs de kunstwerken in Noord-Holland en het IJsselmeer. Er is veel mis én veel goed. In Amsterdam loopt al langere tijd de centrale bediening van de bruggen via Waternet. Dat brugbediening op afstand niet altijd een ze- gen is, blijkt uit de anekdote die de Weerd vertelde.


De Weerd: “Bij de IJdoornbrug was storing. De centra- le bedienpost van Waternet meldde dat er een monteur on- derweg was. Echter, de bruggenwachters- huisjes in Amsterdam zijn verhuurd aan een B&B-bedrijf. En de aanwezige Japanse toerist liet de monteur niet binnen. ‘Morgen na het ontbijt…’ Bij navraag door De Weerd bleek dat de bedienkelders toch altijd bereik- baar zijn en de bewoner verplicht is monteurs toe te laten.


Het rondje van De Weerd ging verder. In maart 2018 lagen schepen gestremd bij de Oranjesluizen in Amsterdam vanwege de ijs- gang. Op het moment dat varen weer moge- lijk was, bleef Rijkswaterstaat in gebreke bij de organisatie van het op gang brengen van de vaart. Beter samenwerken in het vervolg is beloofd door RWS. En gesprekken met het


gemaakt en kwam daarbij voor een moeilij- ke keuze te staan. De in 1926 bij Jobon Frères in Ombret gebouwde Pirana (55 x 6,60 meter, 663 ton, 400 pk Caterpillar 3408) is namelijk gebouwd zonder voorpiekschot. Omdat hij een kopschroef en gasolietank voor het eer- ste aanvaringsschot heeſt staan, kon hij geen Rijncertificaat krijgen. “Ik kreeg het voorstel om een Communautair (binnenlands) certifi- caat te nemen, dan zouden ze de boegschroef uit het certificaat halen”. Marten zag hier ech- ter problemen van komen, als bijvoorbeeld na een ongeluk blijkt dat zijn kopschroef niet in het certificaat staat. De expert kon geen uit- sluitsel geven of hij dan wel of niet in regel zou zijn. “Dat bedoel ik”, zegt Marten, “wij wil- len rust. Wij worden met regels opgescheept waarmee de experts zich ook geen raad we- ten”. De oplossing was een voorpiekschot zet- ten, een flinke investering. Nu staat de boeg- schroef in het Rijncertificaat. “Ik heb niet genoeg ruimte, maar er is een berekening op losgelaten waaruit blijkt dat het wel in regel is. Maar wat brengt de toekomst? Dan beden- ken ze weer iets en ben je weer niet in regel”.


ministerie over versobering van de bediening van kunstwerken heeſt geresulteerd in vijf mil- joen extra.


Elisabeth Post


Compensatie Tussen de Máximacentrale en de Ketelbrug worden alsnog twee extra rijen windmolens geplaatst. Pogingen het project tegen te hou- den zijn mislukt. Nuon is bereid ter compen- satie mee te denken om het groene imago van de binnenvaart te versterken. Stroom leveren voor de powerpacks bijvoorbeeld van de elek- trisch aangedreven containerschepen.


Meer geld is niet uit te leggen aan de belastingbetaler


De provincie Flevoland heeſt sa- men met het be- drijfsleven de visie Duurzaam Goederen- vervoer Flevoland ontwikkeld. De visie biedt kansen voor meer vervoer over het water en bedreigin-


gen. Zo is er een afname te verwachten van het aantal kleine schepen, veroorzaakt door emissie-eisen.


En een dringend verzoek aan Rijkswaterstaat: doe iets aan de PWA-kolk, zodat regelmatige doorvaart mogelijk blijſt. Zet de sluizen eens vaker open als het kan. Een tweede kolk zal op termijn noodzakelijk zijn.


De mooie maar hete zomer bracht de brug- gen in Amsterdam tot uitzetting. Het koe- len van de bruggen gebeurde wel, maar niet meer na 16 uur! ‘Dat hoort nu eenmaal


Overliggeld Ook voor Marten was de afgelopen zomer met zijn lage waterstand een mooie tijd. Maar die mooie tijd gaat weer voorbij. “De prijzen op de zomerdag naar België zitten op de 3500 euro ongeveer”, vertelt Marten die met de Pirana in de vrije vaart zit, veelal met veevoer. “En dan moet je al aardig pra- ten, want ze zouden het liever voor 3200 euro kwijt worden. We hebben nu een week voor de Kerst een topper met 7100 euro van Amsterdam naar Deinze. Het hoeſt niet 7100 euro te zijn, het mag ook ertussen liggen, maar als je voor 3500 euro dat werk moet doen, dat is zwaar. Het gaat wel, maar dan moet je vijſtig, zestig reizen per jaar doen. Elke week je trekje doen. Wie wil in deze maatschappij nog 52 weken per jaar werken? Wij willen ook wel even weg op vakantie”.


Wat zijn Martens ervaring met het overlig- geld? België heeſt een nieuwe laad- en los- tijdenwet die gunstig voor de schippers is, maar naar verluidt wordt die zelden toe- gepast. “Ik zou graag onder de wet lossen, maar dat krijg je gewoon niet van de grond. Ik heb nu de halve Belgische wet: twee los- tijddagen en half liggeld. Maar daar moet je nog om zeuren, ze willen liever onder de Imexgra-regels”. Is het niet raar dat bedrij- ven hun eigen regels kunnen opleggen? “Ja, dat is zeker raar. Dat komt omdat er collega’s zijn die niet om de wettelijke regels durven te vragen. Het is ook niet niks. Die bevrach- tingswereld is een broertje van die of een kennisje van die. En dan is het: ’Joh, help nou


even met dat reisje’. En als er een schaap over de dam is, dan volgt de rest. Als we met z’n allen voet bij stuk hielden, had- den we gewoon die Belse wet”.


CCR-motor Marten is lid van de Algemeene Schippers Vereeniging (ASV). “Mijn vader is heel lang ASV-lid geweest. Bij de grote schip- perstakingen was het allemaal ONS. Maar mijn gevoel lag daar niet meer. Het mooiste is een varend bestuur. Bij de ONS begonnen ze naast het varend bestuur andere mensen er- bij te halen, dus ik ben naar de ASV gegaan”.


Ziet hij ooit nog acties komen? “Nee, dat is gepasseerd. Je krijgt de mensen niet meer. In 1975 was 99 procent voor actie, maar op een gegeven moment zag je dat mensen er zacht- jesaan anders over begonnen te denken. Ze wilden varen, het verwaterde zo’n beetje”. Wordt het geen tijd voor gele hesjes in de bin- nenvaart? “Ik denk dat wij het daarvoor te druk hebben. Als we een dagje stilliggen, wil- len we familiebezoekjes doen”.


Marten wil nog vier, vijf jaar blijven varen. “Ik ben 63, ik moet door tot 67”. Intussen speelt de vraag of er nog een nieuwe motor gezet moet worden. De huidige Caterpillar stamt uit 1995 en is nooit gereviseerd. “Het is de overweging waard. Maar als ik er volgend jaar een motor in zet, is hij drie jaar oud als ik stop. Na drie jaar kan je niks meer met een CCR-motor. Dat vind ik een beetje een hoge investering. Een CCR-motor moet vijſtien jaar goed zijn. Het hoeſt niet eeuwigdurend, maar wij willen wel rust”.


5


Andries de Weerd: “Zouden wij met een geel hesje de aandacht krijgen?


bij Amsterdam’, luidde het laconieke com- mentaar. De Weerd heeſt contact gezocht met de hoogste ambtenaar. Het bleek een Rijkswaterstaat-man te zijn die het belang van de binnenvaart begreep en maatregelen trof om de doorvaart mogelijk te maken.


Javabrug De Javabrug over het IJ is nog steeds on- derwerp van discussie. ‘Een tunnel of een aquaduct is dé oplossing!’ is de mening van BLN en nog vele anderen in de zaal. Maar de Javabrug is niet de enige fiets- brug waar Amsterdam aan denkt. Tussen de Spoorbrug en de Willemspoortbrug over het Westerkanaal is het plan een nieuwe fietsbrug


aan te leggen, echter… twee meter lager dan de Spoorbrug.


Onderzoeksbureau Panteia heeſt een rap- port uitgebracht op verzoek van de Provincie Noord-Holland om de kansen te onder- zoeken voor vervoer over het water. Royal HaskoningDHV werkt het rapport verder uit. Presentatie is op 7 februari. Geregeld verwees De Weerd in zijn betoog naar het rapport Ware Koers NH 2030. Het tiende punt van het rapport vermeldt: ‘In 2030 zijn de punten uit de visie Ware koers NH 2030 gerealiseerd’. De Weerd: “Men is op de goede weg, maar er is nog veel overleg nodig. Behouden vaart voor 2019!”


WWW.NELFMARINE.NL


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52