034 Portretten
Stapelaars Stapelaars Stapelaars
Ze werkten keihard en gaven nooit op. Deze diploma- stapelaars – een arts, een verpleegkundig specialist,
een fysiotherapeut en een klinisch neuropsycholoog – bewijzen dat doorzettingsvermogen loont. “Ik had het gevoel dat ik me extra moest bewijzen.”
Ertunc Kabaktepe (29) is cosmetisch arts bij een particuliere kliniek.
Voor mijn Cito-toets scoorde ik havo, maar ik kreeg mavo-advies omdat ik een druk jongetje was. Nu vind ik dat pijnlijker dan ik dat toen vond. Mijn ouders zijn niet hoogopgeleid, ze wisten niet hoe ze zo’n advies moesten aanvechten. Het eerste jaar op de mavo haalde ik
zulke goede cijfers, dat ik door mocht naar 2 havo. Ik wilde altijd architect worden, maar werd uitgeloot voor bouw- kunde. In plaats daarvan ging ik naar het hbo om een biomedische opleiding te volgen. Maar ik vond het laboratorium saai, mistte het contact met mensen. Dus besloot ik geneeskunde te gaan studeren. Daarvoor moest ik dan wel eerst natuurkunde, scheikunde, biolo- gie en wiskunde op vwo-niveau halen. Ik was extreem gemotiveerd, ik wilde serieus investeren in mijn toekomst en mijn ouders trots maken. Ook voor de
toelating tot de studie geneeskunde aan de UvA heb ik keihard gewerkt. Mijn toekomst hing ervan af. Op de leertoets scoorde ik honderd procent. Van de ruim twaalfhonderd kandidaten eindigde ik op de vijftiende plaats. Tijdens mijn coschappen heb ik het
moeilijk gehad. Ik voelde me niet altijd welkom in de ziekenhuizen waar ik stage liep. Door kleine dingen – blikken, opmerkingen, een bepaalde afstandelijk- heid – kreeg ik het gevoel dat ik me extra moest bewijzen. Terwijl ik mijn best deed op de operatiekamer, zei de chirurg: ‘Ik merk dat je neerkijkt op je collega’s, hier in Nederland behandel je iedereen gelijk.’ Die opmerking raakte me diep, omdat het leek alsof mijn achtergrond daarbij een rol speelde. Terwijl ik in Nederland ben geboren en me hier thuis voel. Mijn ouders hebben onder moeilijke
omstandigheden een bestaan in Neder- land opgebouwd. Hun kracht en door- zettingsvermogen bewonder ik enorm.
Maar door de focus op stabiliteit en de toekomst, was er binnen ons gezin minder ruimte voor emotionele open- heid. Omdat ik moeite had om mezelf kwetsbaar op te stellen, moest ik een coschap overdoen – ik probeerde ieder- een met respect en gelijkwaardigheid te behandelen, maar kennelijk kwam dat niet zo over. Tijdens mijn studie heb ik een ont-
wikkeling doorgemaakt waarvoor ik dankbaar ben. Maar het was voor mij fi jner geweest als het extra coschap gevoeld had als ondersteuning, in plaats van als straf. Bij de cosmetische kliniek waar ik mijn
scriptie schreef, voelde ik me vanaf het begin gezien en gewaardeerd. Na mijn afstuderen bood de eigenaar me een baan aan. Dat voelde als een beloning. Ik heb geleerd dat niemand je mag laten geloven dat je niet goed genoeg bent. Als je in jezelf gelooft en hard blijft werken, kun je verder komen dan je ooit dacht.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108
