038 Kunst
zigeunerwijk Somorrostro, die is uit- gegroeid tot wereldster. Als Lita Cabellut acht is, overlijdt
haar oma. Ze komt weer bij haar moeder terecht, die inmiddels in de beruchte hoerenbuurt El Raval als prostituee werkt. Al snel loopt de kleine Lita weg van huis; op de heuvel van de wijk Montjuïc bouwt ze een hutje van karton. Montjuïc is in die tijd, net als Somor- rostro aan het strand, een sloppenwijk waar voornamelijk zigeuners wonen. Ze overleeft doordat ze van sommige restaurants, zoals het befaamde fami- lierestaurant Los Caracoles, etensrestjes krijgt; verder scharrelt ze haar kostje bijeen met bedelen en zakkenrollen. Uiteindelijk belandt Lita in een
kindertehuis. Als ze twaalf is, wordt ze geadopteerd door een welgestelde familie. Aanvankelijk heeft ze grote
moeite zich aan te passen. De omslag komt op haar dertiende, wanneer haar adoptieouders haar meenemen naar het Prado. Daar ziet ze voor het eerst de werken van Goya, Velázquez en Rembrandt. Ze is diep onder de indruk en wil kunstenaar worden. Haar adop- tieouders regelen meteen schilderlessen en merken dat het onstuimige meisje tot rust komt zodra ze schildert. Als Lita Cabellut zeventien is, advi-
seert haar schilderdocent haar om naar Nederland te gaan, vanwege het bijzon- dere licht en het gunstige kunstklimaat in ons land. Hoewel haar adoptiemoeder tegen is, vertrekt Lita naar Amsterdam. Twee jaar later wordt ze toegelaten tot de Gerrit Rietveld Academie, die ze afmaakt, al doet ze geen examen: haar examinator laat zo lang op zich wach- ten dat Cabellut woedend haar werk in
de prullenbak smijt en het gebouw uit stuift. Ze vestigt zich in Den Haag, waar ze gestaag werkt aan een carrière als kunstenaar. Aanvankelijk schildert ze – in een
impressionistische stijl – anonieme, schimachtige figuren zonder ogen, die in beweging zijn en lijken weg te lopen. Deze fase in haar werk wordt gevolgd door een periode waarin ze steeds één oog laat zien van personages die stil- staan, en meer kleur hebben. Vanaf eind jaren negentig exposeert
Lita Cabellut regelmatig in het buiten- land, maar opvallend genoeg niet in Nederland en Spanje. In 2011 breekt ze internationaal door met een expo- sitie in Parijs van portretten van Coco Chanel; ook in ons land krijgt ze dan meer bekendheid. Haar eenogige figuren hebben inmiddels plaatsgemaakt voor
<
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84 |
Page 85 |
Page 86 |
Page 87 |
Page 88 |
Page 89 |
Page 90 |
Page 91 |
Page 92 |
Page 93 |
Page 94 |
Page 95 |
Page 96 |
Page 97 |
Page 98 |
Page 99 |
Page 100 |
Page 101 |
Page 102 |
Page 103 |
Page 104 |
Page 105 |
Page 106 |
Page 107 |
Page 108 |
Page 109