COLUMN BOERENLEVEN
De pup Conny Hop-Schiere
ltijd al wilde ik graag een hond. Thuis hadden we die niet, daarna ging ik studeren, op zolderkamers wonen, in het buitenland werken en leidde ik een te druk stadsleven voor een hond. Toen ik op de boerderij kwam, hadden mijn schoonouders er een. Dat was een prima tussenoplossing. Daarna kwamen bij ons de kinderen en nu Charlotte bijna 2,5 jaar is, waren we er wel aan toe: een pup. Of een herplaatser, dat was ook goed. We hebben een paar wensen: niet te groot, niet verharend en vooral heel vriendelijk. En, gewoon omdat het handiger is, een donker hondje en bij voorkeur een teefje.
A
Ik hou ervan om van zoiets een studie te maken en te onder- zoeken wat voor ras dan het beste past bij onze situatie. Vroeger droomde ik van een koningspoedel, in een van mijn eerdere columns heb ik daar ook wel eens over geschreven. Maar nu wilden we toch liever een kleinere hond. Dit omdat ie dan makkelijker mee kan in de bakfi ets en in de auto. Ook krijgen we natuurlijk veel kleine kinderen over de vloer, dus het leek me ook op dat vlak praktischer.
Ruim een half jaar heb ik allerlei websites in de gaten gehouden voor een middenslag poedel, zwart en een teefje. Niet te vinden, althans, ze zijn heel snel weg of ze komen uit Brabant. Dat is natuurlijk niet erg, maar voordat ik een dag vind waarop wij naar Brabant kunnen rijden, zijn de pups vaak alweer verkocht. Maar ineens zag ik op een site van een gerenommeerde fokker dat die nog een zwart middenslag poedelteefje had, dat nog een huisje zocht. Snel gebeld en we konden komen kijken. Met een (heel) dikke portemonnee reed ik met een vriendin en Charlotte naar een adres in Friesland. Vier volwassen poedels heetten ons luidkeels welkom en in de bench zaten vier allerschattigste pup- py’s.
Omdat ik niet wist of we de pup gelijk mee konden nemen, had ik thuis alles al voorbereid. Maar zo gemakkelijk gaat het allemaal niet bij zo’n offi cieel adres. We dronken uitgebreid koffi e, ver- telden waar het hondje terecht zou komen, waarom we voor een poedel kozen et cetera. De eigenaren waren niet echt overtuigd dat de pup geschikt zou zijn voor ons, met name omdat ze Charlotte nog wat te jong vonden en wat onbeholpen. Toch kwamen ze die middag bij ons thuis langs om ons huis en tuin ‘te keuren’. De pup was mee, ik had goede hoop dat hij kon blijven. Maar uiteindelijk namen ze haar toch weer mee. Voor FJ en mij een grote teleurstel- ling. Toch geven we de moed niet op. Het advies van de poedelfokkers was om nog een jaartje te wachten of een labrador te nemen. Of misschien een labradoodle?
Om ons verdriet wat te verzachten heeft FJ de zwangere boerde- rijpoes naar binnen gehaald. We gaan straks eerst tien weken voor een paar kittens zorgen. Dat maakt ons ook blij.
BOERDERIJ 104 — no. 31 (30 april 2019)
SCHATTIGE PUPPY, MAAR FOKKERS NAMEN HAAR WEER MEE
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80 |
Page 81 |
Page 82 |
Page 83 |
Page 84
