953 | WEEK 51 - 1 16 DECEMBER 2020


33


lijkt hem heerlijk om op het water te zijn, en om steeds een ander uitzicht te hebben.


Envelop Hij moet Bas snel terugschrijven en om zijn telefoonnummer vragen, als hij tenminste een telefoon heeſt. ‘Vast wel’, denkt Klaas. ‘Tegenwoordig hebben alle kinderen van tien een telefoon, toch?’ Nu maar hopen dat Bas het adres van het internaat waar hij doorde- weeks slaapt op de envelop heeſt geschreven. Zou hij daar aan gedacht hebben? Klaas is zo enthousiast dat hij zijn wandeling niet eens af- maakt, hij wil zo snel mogelijk naar huis om Bas terug te schrijven. De kerstvakantie schiet immers al op en als hij nog iets wil regelen, moet hij snel zijn. Bijna rennend gaat Klaas naar huis en hijgend komt hij aan. Zijn handen trillen als hij de sleutel in het sleutelgat steekt.


Klaas heeſt geluk, achterop de envelop staat keurig het adres van het internaat van Bas. Hij begint meteen met schrijven. ‘Beste Bas’, zo begint hij. ‘Ik heb jouw brief gelezen en heb het erg met jou en je ouders te doen. Ik zou jul- lie heel graag een beetje opvrolijken. Daarbij kan ik zelf ook wel wat vrolijkheid gebruiken in deze rare tijden. Daarom heb ik het volgende idee: bij deze wil ik mijzelf graag uitnodigen om in de kerstvakantie een paar dagen met jullie mee te varen. Nu denk je natuurlijk, hoe moet dat dan met corona? Zo’n oude, kwetsbare man aan boord dat kan en mag toch helemaal niet? Ook daar heb ik even over nagedacht. Volgens de huidige regeltjes mogen jullie maximaal drie mensen thuis ontvangen, dat geldt dan natuur- lijk ook voor aan boord. Dat is dus geen pro- bleem. Bang voor het virus ben ik niet, dat kun je


eigenwijs noemen maar ik zit hier ook maar een beetje eenzaam te zijn in mijn grote huis. Ik kan wel een beetje afleiding gebruiken. Als jij en je ouders geen klachten hebben, zoals snotterneu- zen of geen geur en smaak, dan durf ik het aan. Ik geef je bij deze mijn telefoonnummer, neem zodra je deze brief hebt ontvangen maar con- tact met mij op, ik houd mijn telefoon in de ga- ten! Wat vind je ervan? Ik kan niet wachten om kennis met je te maken. Veel liefs van Klaas de kerstman.’ Voor de tweede keer vandaag stapt Klaas naar buiten, deze keer voor een kleine wandeling naar de brievenbus. Zodra de brief gepost is, loopt hij bijna huppelend weer naar huis. Zo vrolijk wordt hij van het idee mee te varen, al is het natuurlijk afwachten of Bas en zijn ouders net zo enthousiast zijn.


Droom komt uit Na drie lange, lange dagen en woelige nach- ten, waarin Klaas soms zwetend wakker wordt; knapt hij bijna uit elkaar van ongeduld. Als hij vandaag geen telefoontje of appje van Bas krijgt, dan gaat hij hem persoonlijk opzoeken. ‘Of is hij toch nog te jong voor zo’n ding’, vraagt Klaas zich nog eens af. ‘Ik heb het gewoon ver- keerd ingeschat, ik had gelijk naar dat inter- naat moeten gaan. Mondkapje op, taxi bellen en gaan. Ik doe het gewoon. Mijn geduld is op.’ Net als hij zijn schoenen aan wil doen, voelt hij iets trillen in zijn broekzak…. Van schrik laat hij zijn schoen vallen. Het is zijn telefoon, snel neemt hij op. ‘Met Klaas’. Aan de andere kant blijſt het stil. ‘Hallo, wie is daar? De kerstman hier’. Nog steeds blijſt het stil. ‘Bas, ben jij het?’, vraag hij dan maar. Dan klinkt er een zacht, tril- lerig stemmetje aan de andere kant van de lijn. ‘Bent u het echt? Ik kan het bijna niet geloven’,


zegt de stem. ‘Jazeker, ik ben de enige echte hoor. En je hoeſt niet zenuwachtig te zijn, ik ben gewoon een mens van vlees en bloed hoor. Hier en daar wat extra vlees misschien, ho ho ho’, zegt Klaas terwijl hij hard lacht om zijn ei- gen grap en tegelijkertijd over zijn ietwat op- bollende buikje wrijſt.


‘Dat krijg je als je van lekker eten houdt. Maar… Bas, vertel eens; heb je mijn brief ge- kregen?’ Het blijſt even stil en dan klinkt het luid en duidelijk: ‘Ja kerstman, zeker weten. Ik was zo blij met uw brief, ik heb direct mijn ou- ders gebeld en gevraagd of u mag komen. En weet u, ze werden er nu al vrolijker van dan ze in lange tijd geweest zijn. Ze zien het helemaal zitten. En hoelang blijſt u dan? U mag van mijn ouders wel een week blijven, of vindt u dat te lang? U kunt bijvoorbeeld opstappen in de ha- ven vlakbij het internaat, daar komen ze mij toch ook ophalen.’ Bas ratelde maar door, van dat verlegen stemmetje aan het begin van het gesprek was weinig meer over. ‘Bas, stop eens even. Ik heb niet eens tijd om je vragen te be- antwoorden’, zei Klaas met een lach. ‘Ik vind het een heel goed idee om naar het internaat te komen, zodat jouw ouders ons daar op kun- nen pikken. Moet ik een matras en een slaap- zak meenemen?’ Volgens Bas is dat helemaal niet nodig, hij heeſt een speciaal uitschuif bed voor logees en daar mag Klaas vast in slapen. Ze spreken af dat Klaas zorgt dat hij de vrijdag voor de kerstvakantie om half vier bij het inter- naat is, dan worden ze samen opgehaald door de ouders van Bas. Als alles is afgesproken hangen ze op. Diep tevreden laat Klaas zich in zijn luie stoel zakken. Nu wordt het toch nog een leuke kerst!


Aan boord En zo is het gekomen dat Klaas zich nu de koning te rijk voelt aan boord van de Noordman, zo heet de spits van de ouders van Bas. Elke dag geniet hij van een ander uitzicht en vooral aan het eind van de mid- dag, als de schemering langzaam invalt, kan hij eindeloos over het water staren. Hij heeſt inmiddels veel geleerd over de binnenvaart, en weet dus dat deze sector gewoon is blij- ven doorvaren in deze rare coronatijden. Dat de binnenvaart wordt gezien als een ‘vitale sector’ en met mooie woorden ‘van cruciaal belang is om de samenleving draaiende te houden’. Hij heeſt er nooit zo tegenaan geke- ken en dat vindt hij eigenlijk best stom van zichzelf.


Vanaf het dek heeſt hij al meerdere keren staan zwaaien naar de mensen aan de wal, die natuurlijk verbaasd zijn hem daar te zien. Het levert regelmatig veel bekijks op en daar maakt Klaas graag gebruik van. Niet voor zichzelf, absoluut niet. Maar wel voor Bas, zijn ouders en eigenlijk voor de hele binnenvaart. Van Klaas mag namelijk wel van de daken, of in dit geval van het dek, geschreeuwd worden hoe geweldig het is om aan boord van een schip te zijn. Daarom laat hij zich regelma- tig zien en zwaait hij de walbewoners in deze kerstvakantie regelmatig enthousiast toe. Als Bas ook nog eens een foto op Instagram en Facebook plaatst van zichzelf en Klaas in de stuurhut, staat de telefoon opeens roodgloei- end. Elke krant, landelijk of regionaal, wil al- les weten over die varende kerstman. En dat is nu precies wat Klaas wil; de binnenvaart eens extra in het zonnetje zetten!


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92