Interview 033


CV


Eric van ’t Zelfde (1972) startte zijn onderwijscarrière als docent Engels. In 2009 werd hij rector van OSG Hugo de Groot in Rotterdam, een ‘slechte’ school die hij wist om te turnen tot een van de beste van Nederland. Daarna werkte hij als schoolleider achtereenvolgens bij Lyceum Oudehoven in Gorinchem, College De Brink in Laren en het Drachtster Lyceum. Begin 2024 ging hij voor 3 jaar aan de slag als sociaal werker bij de Pauluskerk in Rotterdam. Landelijke bekendheid kreeg Van ’t Zelfde als rector in het tv-programma Dream School, waarvan tot toe zeven seizoenen zijn uitgezonden. Verder treedt hij veelvuldig als spreker op. Na Superschool en Code Rood verscheen onlangs zijn derde boek: Supersociaal. Hierin deelt hij aan de hand van persoonlijke ervaringen zijn visie op het onderwijs en de samenleving als geheel.


was daar binnengehaald om orde op zaken te stellen. 120 van de 128 docenten steunden de veranderingen die ik wilde doorvoeren, bleek uit een anonieme enquête. Maar de overige acht, onder wie een aantal mensen uit de medezeggenschaps- raad, maakten me het leven onmogelijk. Ze blokkeerden besluiten, lekten onwaarheden naar de pers en creëerden anonieme Twitter-accounts om me publiekelijk zwart te ma- ken. Na 3 maanden moest ik verslagen de handdoek in de ring gooien. Mijn val was hard en diep; ik belandde in een burn-out. Na


‘Kijk niet weg,


personeel kunnen zorgen. Als dat lukt, is succesvol onderwijs of doeltreffende zorg het natuurlijke gevolg.”


‘Rode’ mensen staan succes in de weg “Als je aan het hoofd staat van een school met 1.200 leerlingen,


ben je verantwoordelijk voor 1.200 toekomsten. De kinderen en hun ouders rekenen op je. Zij zijn, net als patiënten, van jou afhankelijk. Helaas heb ik te vaak gezien dat docenten zich dat niet – of niet meer – realiseren. Het zijn de uitgebluste, gefrustreerde of cynische collega’s, die achteroverleunen, of juist gaan saboteren. ‘Rood’ gedrag noem ik dat. Groene collega’s willen graag samenwerken en staan open voor verandering. Oranje medewerkers — vaak de jonge mensen — zitten er tussenin; met de juiste begeleiding kunnen zij groen worden. Heb je 5 procent of meer ‘rood’ in je team, dan kan dat al een verwoestend effect hebben. Want een negatieve cultuur is besmettelijk. Vandaar dat je van rode medewerkers meestal afscheid moet nemen. Alleen is dat in de publieke sector niet zo makkelijk. Mijns inziens is de ontslagbescher- ming daar compleet doorgeslagen. Met als gevolg dat de rode mensen blijven zitten en juist de groene vertrekken. Funest voor gemotiveerd personeel én voor de leerlingen.”


Het loont om af en toe een zijstap te maken “De fatale impact van ‘rode’ medewerkers heb ik 2 jaar geleden


aan den lijve ondervonden bij het Drachtster Lyceum. Ik vraag hoe het gaat’


een paar maanden taarten bakken en tuinieren voelde ik dat even afstand moest nemen van het onderwijs. Begin vorig jaar ging ik daarom aan de slag als sociaal werker bij de Rotterdamse Pauluskerk, die onvoorwaardelijke hulp biedt aan wie dat nodig heeft. Het was het beste besluit dat ik had kunnen nemen. Het werk in de Pauluskerk maakt me nederig en heeft tegelijkertijd het vuur in mij opnieuw doen ont- vlammen: we kunnen en moeten het als samenleving beter doen. Die drive kan ik goed gebruiken als ik straks terugga naar het


onderwijs. Want uiteindelijk ligt daar toch mijn hart.”


Bestrijd ongelijkheid “Dit voorjaar is het zevende seizoen van Dream School uitge-


zonden, het tv-programma waarin oud-profbokser Lucia Rijker en ik samen een groep schoolverlaters onder onze hoede nemen. Dream School staat voor mij symbool voor een groter probleem. Inmiddels zitten in Nederland meer dan 70.000 kinderen


thuis, blijkt uit onderzoek van het Nederlands Jeugdinstituut. De reden: voor bepaalde groepen, bijvoorbeeld met psycho- sociale problemen of uit achterstandsgezinnen, werkt het Nederlandse schoolsysteem gewoon niet goed. Daardoor vallen toch al kwetsbare leerlingen uit. Een harde streep door hun toekomst, want zonder diploma ben je niets. Zo worden ze dubbel de dupe: van hun omstandigheden én van slecht beleid. Die groeiende tweedeling zie je in de hele samenleving,


óók in de zorg. De 20 procent meest welvarende mensen in Nederland leven 24 jaar langer in goede gezondheid dan de minst welvarenden. En dat terwijl Nederland in de top 10 staat van rijkste landen ter wereld. Dat vind ik onverteerbaar. Laten we dit tij samen keren. Want een samenleving die accepteert dat de plek waar je wieg staat je toekomst bepaalt, is ten dode opgeschreven.”


<


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92