Tekst: Marte van Santen Fotografie: Tarek Meguid


025


Een gynaecoloog aan de frontlinie


De gruwelen in Gaza


Gynaecoloog Tarek Meguid werkte afgelopen september 4 weken in het Al Awda ziekenhuis Gaza. Hij roept collega’s op zich te blijven uitspreken over het menselijke drama aldaar. “Als zorgprofessionals mogen we niet wegkijken.”


M


isschien waren het de lange rijen met dode lichamen die hij aantrof, toen hij bij het Al Awda zieken- huis in Nuseirat aankwam. Of de drones, die 24 uur per dag boven zijn hoofd cirkelden. Of was het de allesomvattende destructie, waar


geen woorden aan te geven zijn. Ernaar gevraagd kan gynaecoloog Tarek Meguid (65) niet goed benoemen wat de meeste indruk heeft gemaakt tijdens zijn verblijf in Gaza afgelopen september. Of wacht, toch wel. De saamhorigheid en mede- menselijkheid van het medisch personeel in het ziekenhuis — op hem na allemaal Palestijnen — heeft hem diep geroerd. “Ik werkte er samen


met gynaecologen en verloskundigen vanuit heel Gaza”, vertelt hij. “Omdat de meeste andere ziekenhuizen waar voorheen verloskunde en gynaecologie mogelijk was waren verwoest, waren ze naar het Al Awda gekomen, dat nog enigszins functioneerde. Ondanks het gebrek aan ruimte, aan spullen, aan alles, vervulden ze onvermoei- baar hun taak. Voor hen vertel ik mijn verhaal.” Op zijn eerste dag in het ziekenhuis werd


Meguid — van Duitse en Egyptische afkomst, opgeleid in Nederland en al decennialang werkzaam in Afrika — nog enigszins argwanend aangekeken: waarom wilde de gynaecoloog in hemelsnaam naar Gaza komen? Maar al snel werd hij met open armen ontvangen. “Eerst praatten we over het werk, daarna volgden gesprekken over onze persoonlijke levens. Toen kwamen de tranen. De zorgprofessionals in Gaza stonden voor onmogelijke morele dilemma’s. Hadden ze, toen het nog kon, moeten weggaan om zo hun gezinnen te beschermen? Of weegt de verantwoordelijkheid voor patiënten — de einde- loze hoeveelheid patiënten — altijd zwaarder? Kom je het ooit te boven als je je collega’s in de steek laat? Of als je kind sterft omdat jij niet bent gevlucht? De mensen met wie ik samenwerkte, besloten te blijven. Met als gevolg dat ze elke dag doodsangsten uitstonden voor hun dierbaren.”


Waarom wilde u in Gaza gaan helpen? “Omdat ik voor mijn gevoel niet anders kon. Ik was zeven toen de Egyptische luchtmacht op


<


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73  |  Page 74  |  Page 75  |  Page 76  |  Page 77  |  Page 78  |  Page 79  |  Page 80  |  Page 81  |  Page 82  |  Page 83  |  Page 84  |  Page 85  |  Page 86  |  Page 87  |  Page 88  |  Page 89  |  Page 90  |  Page 91  |  Page 92