search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
VERGETEN AMBACHTEN TEKST EN FOTO’S: MAX DE KRIJGER


‘Er zijn acht zwarte scha- pen. Zo tel ik de kudde’


Ze is graag bij haar kudde en kijkt niet op een uurtje meer werken. En geef haar eens ongelijk op de heuvels van Overijssel, met kilo- meters fenomenaal uitzicht en een niet te beschrijven stilte. Die alleen soms wordt onderbroken door Anita en de schapen. Een scherpe toon van de fl uit is het comman- do en de twee honden Gladstone en Queen volgen de opdrachten braaf op. Zo blijft de kudde mooi bij elkaar op de Lemelerberg. Vanmor- gen is Anita vertrokken vanaf de schaapskooi. Iedere dag loopt ze al snel zo’n 20 kilometer. De lege magen van de schapen ramme- len aan het begin van de dag, dus zoeken ze driftig naar eten. Dit jaar zijn er 250 lammetjes geboren. Een fl esje melk heeft de maagjes zojuist gevuld. Anita loopt nu moederziel alleen op de heide. Toch doet ze al dit werk niet in haar eentje. Er zijn acht vrijwillige herders die haar op verschillende dagen helpen bij het hoeden.


EEN MES EN LIPSTICK MEE Goed voorbereid gaat ze iedere dag op pad met haar groep Veluwse hei- deschapen. Met bepakking. ‘Drinken voor de honden en drinken voor mijzelf. Ook een boterhammetje, een krant, een regenpak en een paraplu. Een mesje heb ik bij me om stok- ken te pellen en een verrekijker om vogels te spotten. Daar ben ik gek op. Korhoenders en de torenvalk. En, hoor je hem? Dat is de veldleeuwerik. En natuurlijk neem ik lippenstift mee. Anders word je zo’n slons’, vertelt ze lachend over haar bagage. Vooral op zondagen zoekt ze vaker de recre- anten en de wandelaars op. ‘Dan kan iedereen hiervan meegenieten. Soms vragen wandelaars waarom ik hier eigenlijk loop met de kudde. Wel, wanneer ik het niet doe, dan wordt deze heide weer bos. De schapen eten de jonge boompjes op.’


GEK OP MIJN WOLLIGE SPUL De kudde bestaat voor het grootste deel uit witte schapen. Maar er zijn


ook acht zwarte exemplaren. Die telt Anita regelmatig. Zijn die acht te zien, dan gaat ze ervan uit dat de rest van de kudde ook netjes volgt. Ze kijkt rond. De schapen en de hon- den spelen op elkaar in. Anita is in haar element. ‘Als kind wilde ik altijd al iets met dieren doen. Ik werkte uiteindelijk op een golfbaan en had 25 jaar geleden geen werk meer in de winter. Toen zag ik de vacature voor schaapsherder. En dus stak ik mijn kop in de schaapskooi. Wat gaaf, dacht ik meteen. Het is de vrijheid, terwijl ik geen vakanties heb en ook gewoon op zon- en feestdagen werk, hoor. En het is echt niet altijd hieperdepiep hoera. Ik maak intense regen en hitte mee. Voorbijgangers zeggen vaak dat ik de mooiste baan van de wereld heb. Maar zij zien mij op dat moment maar vijf minuten natuurlijk. Maar toch, ik hou dit wel vol tot mijn zevenenzestigste. En wat voor werk zou ik anders eigenlijk moeten doen? Ik ben gewoon gek op mijn wollige spul.’


73


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71  |  Page 72  |  Page 73